Francisca Aguirre morre. 4 poemas para a túa memoria

 

Fotografía orixinal: (c) La Razón.

O poeta alacantino Francesca Aguirre, máis coñecida como Paca Aguirre, morreu en Madrid aos 88 anos anos. Pertencente ao chamado «outra xeración dos anos 50»Foi un dos poucos autores que seguían activos. Simboloxía, profundidade, profundidade pero tamén celebración da vida, proximidade, nostalxia e amor compoñen unha obra de recoñecemento tardío, pero digna dela con plenos dereitos. Estes son 4 dos seus poemas que destaco

Francesca Aguirre

Era filla do pintor Marcador de posición de Lorenzo Aguirre e estaba casado con Félix Grande, outro poeta importante, con quen tivo un é tamén poeta, Guadalupe Grande.

A publicación tardou moito e considerouse moi influído por Antonio Machado respecto ao proceso de creación literaria, que debería ser a reflexo da propia existencia máis que ese traballo creativo. Esa influencia machadiana foi tamén a que máis destacou cando recibiu o Premio Nacional de Literatura o ano pasado

Cómpre salientar das súas obras máis coñecidas e relevantes ítaca, galardoado co Leopoldo Panero da poesía. Con Historia dunha anatomía recibiu o Premio Nacional de Poesía 2011.

4 poemas

ítaca

E quen estivo algunha vez en Ítaca?
Quen non coñece o seu duro panorama,
o anel de mar que o comprime,
a intimidade austera que nos impón,
o silencio extremo que nos traza?
Ítaca resúmenos como un libro,
acompañanos cara a nós mesmos,
descóbrenos o son da espera.
Porque a espera soa:
segue facendo eco das voces desaparecidas.
Ítaca denuncia o latexo da vida,
fainos cómplices da distancia,
vixiantes cegos dun camiño
o que se fai sen nós,
que non poderemos esquecer porque
non hai esquecemento por ignorancia.
É doloroso espertar un día
e contempla o mar que nos abraza,
que nos unge con sal e nos bautiza como nenos novos.
Lembramos os días do viño compartido
as palabras, non o eco;
as mans, non o xesto diluído.
Vexo o mar que me rodea,
o vagabundo azul polo que te perdiches,
Comprobo o horizonte cunha avaricia esgotada,
Deixo os ollos por un momento
cumprir o seu fermoso oficio;
logo doulle as costas
e dirixo os meus pasos cara a Ítaca.

***

Última neve

A Pedro García Domínguez

Achega unha fermosa mentira,
pero non che chega a acariñar.
Só sabes o que din dela
que libros enigmáticos che explican
que contan unha fabulosa historia
con palabras cheas de significado,
cheo de claridade e peso exactos,
e que con todo non entendes.
Pero a túa fe sálvate, mantte.

Unha fermosa mentira vixía por ti,
aínda que non te poida ver, e ti o sabes.
Xa o sabes dese xeito inexplicable
no que sabemos o que máis nos doe.

Chove do ceo tempo e sombra,
chove inocencia e tristeza tola.
Un lume de sombras ilumínate,
mentres a neve apaga as estrelas
que noutrora foron brasas permanentes.

Achega unha fermosa mentira;
a infinitos millóns de anos luz,
intacta e compasiva, a neve esténdese.

***

Testemuña da excepción

A Maribel e Ana

Un mar, un mar é o que necesito.
Un mar e nada máis, nada máis.
O resto é pequeno, insuficiente, pobre.
Un mar, un mar é o que necesito.
Nin unha montaña, un río, un ceo.
Non, nada nada,
só un mar.
Non quero flores, tampouco mans,
nin un corazón que me console.
Non quero corazón
a cambio doutro corazón.
Non quero que me falen do amor
a cambio de amor.
Só quero un mar:
Só necesito un mar
A unha auga de distancia,
unha auga que non escapa,
unha auga misericordiosa
no que lavarme o corazón
e déixao na súa beira
para ser empurrado polas súas ondas,
lambida pola súa lingua de sal
que cura feridas.
Un mar, un mar para ser cómplice.
Un mar para contalo todo.
Un mar, créame, necesito un mar,
un mar onde os mares choran
e ninguén se decata.

***

Moito tempo

A Nati e Jorge Riechmann

Lembro unha vez que era neno
pareceume que o mundo era un deserto.
Os paxaros abandonáronnos para sempre:
as estrelas non tiñan sentido,
e o mar xa non estaba no seu lugar,
Como se todo fose un soño equivocado

Xa o sei cando era neno
o mundo era unha tumba, un burato enorme,
un sumidoiro que enguliu a vida,
un funil polo que fuxiu o futuro.

É certo que unha vez, alí, na infancia,
Escoitei o silencio coma un berro de area.
As almas, os ríos e os meus templos calaron,
o meu sangue parou, coma de súpeto,
sen entender por que me terían apagado.

E o mundo desaparecera, só eu quedaba:
un asombro tan triste como triste,
unha estraña estraña, húmida e pegañenta.
E un odio lacerante, unha rabia asasina
que, paciente, subiu ao peito,
chegou ata os dentes, facéndoos cruzar.

É certo, hai moito tempo, cando todo comezou,
cando o mundo tiña a dimensión dun home,
e tiña a certeza de que algún día o meu pai volvería
e mentres cantaba ante o seu cabalete
os barcos quedarían parados no porto
e a lúa sairía coa súa cara crema.

Pero nunca volveu.
Só quedan os seus cadros,
as súas paisaxes, os seus barcos,
a luz mediterránea que había nos seus pinceis
e unha rapaza que espera nun peirao afastado
e unha muller que sabe que os mortos non morren.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado.

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.

bool (verdadeiro)