Buhay at tula ni Pablo Neruda: isang unibersal na makata

Buhay at tula ni Pablo Neruda.

Buhay at tula ni Pablo Neruda.

Upang pag-usapan ang tungkol kay Pablo Neruda dapat tayong bumalik sa dobleng kapanganakan ng parehong makata. Iyon ay, tulad ng pagkakaroon ng isang Ricardo Neftalí Reyes, mayroon ding isang Pablo Neruda, dalawang magkakaibang pangalan na may dalawang magkakaibang paraan ng pagsasalita. Hindi ito magiging sapat upang sabihin ito Si Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto ay isinilang noong Hulyo 12, 1904 at namatay si Pablo noong Setyembre 23, 1973, kailangan mong lumalim pa at tuklasin ang walang katapusang mga detalye ng unibersal na makata na ito.

Napagpasyahan ni Ricardo Neftalí na pumunta sa kabisera dala ang kanyang kabataan sa kanyang panulat, at magdala ng isang muse na hilig sa pag-ibig, kagalakan at kawalan ng pag-asa Ang ama ng makata ay hindi nagustuhan ang kanyang talento para sa tula, na nagdala ng pagkakaiba sa pagitan nila. Bilang isang resulta ng mga impas sa kanyang ama, nagpasya si Ricardo na gamitin ang pangalan ng Pablo Neruda, isang pseudonym na sinamahan siya hanggang sa wakas at na sa oras na iyon ay napalaya siya mula sa mga demanda ng pamilya. Ang talento ng makata ay kilalang kilala, sa puntong na, sa 16 taong gulang lamang, noong 1921, nanalo siya sa kanyang unang paligsahan sa tula.

Ang kanyang maagang gumagana

Ang istilo ni Pablo Neruda Ito ay paputok, ang binata ay nagsimulang magsulat ng ligaw, at ang labis na pagkilala sa kanya sa oras na iyon ay ang kanyang bituin habang buhay. Halimbawa, Takipsilim (1923) ay ipinanganak sa gitna ng pagtuklas ng kanyang damdamin at damdamin.

Susunod, ang batang makata namangha ang pamayanan ng panitikan kasama ang isa sa pinakapentang pagbebenta sa wikang Espanyol: 20 mga tula ng pag-ibig at isang desperadong kanta (1924). Ang gawaing ito ay malalim na tumagos sa mundo ng mga liham at binuksan ang mga pintuan ng tagumpay sa batang manunulat.

Ang makatang avant-garde

Ang mga tampok ng Nerudian ay dahan-dahang nagsimulang magpakita ng isang makabagong mukha. Ang avant-garde ni Neruda ay makikita sa paghawak ng mga istrakturang patula, sa karamdaman ng kanyang sariling pagkamalikhain, sa kalayaan ng pag-iisip at malalim na pagmamalasakit sa mga isyu sa lipunan. Ang parehong makata, sa kanyang autobiography, tiniyak: "Hindi posible na isara ang pinto sa kalye sa loob ng aking mga tula." Sa puntong ito, sinimulang maunawaan ni Ricardo Reyes na si Neruda ay naging isang bagay na lampas sa isang pangalan: isang kilalang tao.

Isang pagbabago ng kapaligiran, isang pagbabago ng paningin sa buhay

Well, Sa kanyang pagpasa mula sa katahimikan ng Parral, ang kanyang bayan, sa kapitbahay na ang pagdating ng kanyang diplomatikong karera sa buong mundo ay binigyan siya, ang makatang mundo ay umusbong., ang kolektor ng mga bagay, ang makata na may mapupungay na titig, ang Latin American na sumulat Pangkalahatang kumanta at ang tatanggap ng Nobel Prize for Literature noong 1971. Sa madaling salita, mula sa isang nakalimutan na si Ricardo isang paglukso ang ginawa sa isang itinalagang Pablo.

Ang apat na yugto ng malikhaing si Neruda

Ang buhay ni Pablo Neruda ay nailalarawan sa pamamagitan ng pagkakaroon ng apat na malikhaing yugto, bawat isa ay kinundisyon ng mga pangyayaring nakapalibot sa kanya.. Una, ang kanyang pagkabata sa Parral at ang kanyang mga unang taon sa Santiago, na kung saan inilarawan ang isang makata ng pag-ibig na naiimpluwensyahan ng modernismo ni Rubén Darío. Sa isang pangalawang yugto, ang yugto ng kanyang trabaho: Paninirahan sa mundo (1937), na kinikilala ang kanyang pananatili sa Burma, Colombo at Holland kung saan kinontrata niya ang una sa kanyang tatlong kasal. Pangatlo, ang kanyang pampulitika na yugto na, mula 1937, ay tumagal hanggang sa kanyang kamatayan. Sa huling yugto na ito ang libro ng mga libro ay nakikilala mula sa akdang Nerudian: Pangkalahatang kumanta Na (1950).

Sa ganitong kahulugan, kapag nagsasalita ng pang-apat na panahon sa gawain ni Neruda, ang espesyal na atensyon na ibinigay niya sa pinaka "hindi gaanong mahalaga" na mga bagay ay dapat na nakalista. Ang paulit-ulit na mga tema sa gawa ni Neruda ay umikot sa pang-araw-araw na katotohanan, sa domestic, sa mga kaganapan sa kalye, sa lahat. Ang kanyang tula sa puntong ito ay lumalahad sa Mga Elemental Odes. Halimbawa, sa "Ode to the Artichoke", hindi lamang sinuman ang nagpapalit ng isang halaman sa isang mandirigma na nangangarap ng milisya at nagtatapos sa kapayapaan ng isang palayok. Ang henyo ni Neruda, walang duda, sumayaw sa tunog ng kanyang konteksto. Maaari din silang mapangalanan: Ode sa hangin, Ode sa sibuyas, Ode sa gusali, Ode sa inggit, Ode sa kalungkutan, Ode sa mga numero, Ode sa isang orasan sa gabi, bukod sa iba pa.

Si Neruda at ang kanyang tatlong asawa

Si Neruda ay mayroong tatlong asawa: Si María Antonieta Hagenaar, na nakilala niya sa Java, si Delia del Carril, na sa kabila ng 50 taon na nagawa nitong mabihag ang 30-taong-gulang na si Pablo, at Matilde Urrutia, ang nars at homemaker na nag-aalaga sa kanya para sa phlebitis habang siya ay nasa Mexico. Sa huli ay inialay niya ang kanyang koleksyon ng mga tula Mga talata ng kapitan, isang libro na nahahati sa pitong bahagi at kung saan inilalarawan ng bawat isa ang mga pagkakasunud-sunod, ayon sa makata, ng lahat ng mga relasyon sa pag-ibig: "Pag-ibig", "Pagnanasa", "Fury", "Buhay", "Ode at pagtubo", " Epitalamio "at" Ang sulat sa daan ".

Mga tula ni Pablo Neruda

Nasa ibaba ang tatlo sa mga tula ni Pablo Neruda, ang henyo ng talatang ito:

Angela Adonica

Ngayon ay nakaunat ako sa tabi ng isang dalisay na dalaga
tulad ng sa baybayin ng isang puting karagatan,
tulad ng sa gitna ng isang nasusunog na bituin
mabagal na puwang.

Ng kanyang mahabang berdeng tingin
ang ilaw ay nahulog tulad ng tuyong tubig,
sa mga malalim na bilog na bilog
ng sariwang lakas.

Ang kanyang dibdib na parang apoy ng dalawang apoy
sinunog ito sa dalawang rehiyon na itinaas,
at sa isang dobleng ilog umabot ito sa kanyang mga paa,
malaki at malinaw.

Ang isang klima ng ginto ay halos hindi hinog
ang haba ng diurnal ng kanyang katawan
pinupunan ito ng mga kumakalat na prutas
at nakatagong apoy.

Amor

Babae, magiging anak mo ako, sa pag-inom sa iyo
ang gatas ng suso na parang bukal,
para sa pagtingin sa iyo at pakiramdam ka sa tabi ko at pagkakaroon ka
sa gintong tawa at ang boses na kristal.
Para sa pakiramdam mo sa aking mga ugat tulad ng Diyos sa mga ilog
at sambahin ka sa mga malungkot na buto ng alikabok at kalamansi,
dahil ang iyong pagkatao ay lilipas nang walang sakit sa aking tabi
at lumabas sa saknong -malinis ng lahat ng kasamaan-.

Paano ko malalaman kung paano kita mahalin, babae, paano ko malalaman
mahal kita, mahal kita tulad ng walang nakakaalam!
Mamatay at pa rin
mas mahal kita
At gayon pa man
mas mahal kita
at iba pa

Sipi ni Pablo Neruda.

Sipi ni Pablo Neruda.

Ang kapitbahay na walang ilaw

Pumunta ba ang tula ng mga bagay
o hindi kaya ng buhay ko ito?
Kahapon -nagmamasdan sa huling takipsilim-
Ako ay isang patch ng lumot sa ilang mga lugar ng pagkasira.

Ang mga lungsod -soles at paghihiganti-,
ang maruming kulay abong mga bayan,
ang tanggapan na baluktot,
ang maulap na mata boss.

Dugo ng pula sa mga burol,
dugo sa mga lansangan at parisukat,
sakit ng broken heart,
Mabubulok ako sa inip at luha.

Yakapin ng isang ilog ang suburb
tulad ng isang nakapirming kamay na sumusubok sa dilim:
sa tubig nito ay napapahiya sila
upang makita ang mga bituin.

At ang mga bahay na nagtatago ng mga pagnanasa
sa likod ng mga maliliwanag na bintana,
habang nasa labas ng hangin
magdala ng isang maliit na putik sa bawat rosas.

Malayo ... ang ulap ng pagkalimot
-Malapot na usok, sirang mga cutwaters-,
at ang bukid, ang berdeng bukirin! kung saan humihingal sila
ang mga baka at pawisang lalaki.

At narito ako, sumibol sa mga lugar ng pagkasira,
kagat lamang ng lahat ng kalungkutan,
parang binhi ang pag-iyak
at ako lang ang tudling sa mundo.

Neruda, ang panulat na nagpatula sa lahat

Si Pablo Neruda ay isang unibersal na makata sapagkat sumulat siya sa lahat ng mayroon, sa mga katanungan, sa sagot, sa katiyakan, sa kasinungalingan, sa hindi pagkakaunawaan, sa hustisya, sa mga halaga. Sa katulad na paraan, hindi niya tinanggal sa kanyang talata ang mga karanasan sa kanyang nakaraan, ang paghihirap ng kanyang kasalukuyan at ang mga ilusyon ng kanyang hinaharap.

Rin kumanta siya sa mga sanhi, politika, tao, pagkabata, pagbibinata, kagalakan at kalupitan. Gayunpaman, ang pinaka-hindi kapani-paniwala na bagay ay naiwan ang kanyang mga nilikha na hindi matukoy na mga imahe na patuloy naming natuklasan kahit na ngayon. Ito ang huli na gumagawa sa kanya ng isang imposibleng makata upang i-catalog.

Ang epistolary ni Pablo Neruda

Espesyal na pagbanggit ay dapat na binanggit ng kanyang mga liham, dito ay ang mga liham na ipinadala sa pag-ibig ng kanyang maagang edad, si Albertina Azocar, ang mga liham sa kanyang pamilya, sa kanyang kaibigang si Héctor Eandi at ang mga liham ng pag-ibig kay Matilde Urrutia. Kaugnay sa taong ang huling dakilang pag-ibig sa kanyang buhay, nagsulat siya sa kanya ng isang liham na may petsang Disyembre 21, 1950 at sinabi ang mga sumusunod: "Kung pupunta ka, maaasahan mo akong alisin ang aking galit. Kailangan talaga kita. Ngayon huwag kang magsulat sa akin nang mas pribado. Sagutin mo ako sa pangkalahatang paraan tungkol sa iyong buhay at mga proyekto ”. Malinaw, nabanggit na hindi na niya nais na ipagpatuloy ang pagtatago ng relasyon na ito kay Urrutia.

Isla Negra, ang huling port nito

Bilang karagdagan sa mga gawa na napangalanan na, ang sumusunod ay maaaring mabanggit: Takipsilim, Paalam at Humihikbi, Ang Masigasig na Slinger, Ang Mga Ubas at Hangin, Stravagario, Mga Pag-navigate at Pagbabalik, Isang Daang Mga Soneto ng Pag-ibig, At Isla Negra Memorial. Tungkol kay Isla Negra, kung saan inilibing ang kanyang mga labi, ay doon nagsulat siya: "Ito ako, sasabihin ko, na iwan ang nakasulat na dahilan: ito ang aking buhay.". Malinaw na ang koleksyon ng mga tula na ito ay nagsimula sa huling yugto at nasa sa masigasig na mga mambabasa ng ika-XNUMX siglo na ipagpatuloy ang paggalugad sa napakalaking uniberso ng Nerudian.

Makata na si Pablo Neruda.

Pablo Neruda sa isang address.

Neruda at ang pagtaas ng mga sangkap at elemento

Sa tula ni Pablo Neruda lahat ay nagkakaroon ng bagong kahulugan, ang mga talata ng niyebe ay tumaas, ang mga asul na kulay ay umapaw at ang mga snail ng Karagatang Pasipiko ay tirador. Sa Neruda, ang mga simpleng kalalakihan ay patuloy na tumataas, ang mga taong walang gaanong mata, ang nawasak na mga bahay, ang fermented ovaries. Samakatuwid, hindi posible na i-catalog ang isang makata na sumulat sa halos lahat ng bagay at na nagpapatuloy pa rin sa pagsulat nang walang pagsusulat.


Ang nilalaman ng artikulo ay sumusunod sa aming mga prinsipyo ng etika ng editoryal. Upang mag-ulat ng isang pag-click sa error dito.

Maging una sa komento

Iwanan ang iyong puna

Ang iyong email address ay hindi nai-publish. Mga kinakailangang patlang ay minarkahan ng *

*

*

  1. Responsable para sa data: Miguel Ángel Gatón
  2. Layunin ng data: Kontrolin ang SPAM, pamamahala ng komento.
  3. Legitimation: Ang iyong pahintulot
  4. Komunikasyon ng data: Ang data ay hindi maiparating sa mga third party maliban sa ligal na obligasyon.
  5. Imbakan ng data: Ang database na naka-host ng Occentus Networks (EU)
  6. Mga Karapatan: Sa anumang oras maaari mong limitahan, mabawi at tanggalin ang iyong impormasyon.