Ang istilo ni Pablo Neruda

Estilo ni Pablo Neruda

Si Pablo Neruda, sa totoo lang, ay hindi tinawag niyan. Ang tunay niyang pangalan ay Naphtali Reyes Basoalto. Siya ay ipinanganak sa Tsile, partikular sa lungsod ng Parral noong 1904, at namatay siya noong 1973, noong Setyembre 23. Kung naiisip ko si Neruda, dose-dosenang mga talata ang nasa isip na siya lamang ang maaaring magsulat ng ganoong paraan ... At Neruda Hindi lamang siya ang ginantimpalaan at pinupuri sa kanyang isinulat, ngunit kung paano niya ito ginawa.

Ang kanyang personal na istilo ang sinisisi para sa kanya labis na pagkatao, ng mga paniniwalang komunista, matatag at matigas ang ulo Hanggang sa huling mga kahihinatnan, matatag niyang ipinagtanggol ang lahat ng kanyang pinaniniwalaan at kung ano ang makatarungang sa kanya, ayon sa kanyang mga kaibigan at kanyang sariling balo, si Matilde Urrutia, na nagsulat tungkol sa kanya. Para sa mga nakakakilala sa kanya at nagbahagi sa kanya ng mga oras ng pagdurusa at pang-aapi, nasisiyahan si Pablo Neruda sa natatanging charisma ng mga napili na itinuturing na huwaran. Si Neruda ay talagang isang kakaibang pagkatao mula sa ipinakita bago ang mga camera, nahihiya, hindi nakikita at nakayuko ...

Buod ng kanyang buhay at istilo ng kanyang akdang pampanitikan

Pablo Neruda at Matilde Urrutia

Si Neruda ay may dalawang ina. Ang kanyang biyolohikal na namatay kaagad pagkapanganak sa kanya mula sa tuberculosis at Trinidad Cambia Marverde, ang pangalawang asawa ng kanyang amang si José del Carmen Reyes Morales. Ayon kay Neruda mismo, ang kanyang "pangalawang ina ay isang matamis, masigasig na babae, nagkaroon ng pagkamapagpatawa at isang aktibo at walang pagod na kabaitan."

Noong 1910 ay pumasok siya sa Liceo, kung saan nagawa na niya ang kanyang unang hakbang bilang isang manunulat sa pahayagang Lokal na tinawag na "La Mañana". Ang kanyang unang nai-publish na artikulo ay "Sigasig at pagtitiyaga". Nakilala ang mahusay Gabriela Mistral, sikat na makata, na nagbigay sa kanya ng ilang mga libro nina Tolstoy, Dostoevsky at Chekhov, napakahalaga sa kanyang maagang pagsasanay sa panitikan. At bagaman ang kanyang ama ay lubos na laban kay Neruda kasunod ng bokasyong pampanitikan na ito, ang kanyang walang hanggang alitan sa kanyang anak ay hindi gaanong magagamit sa kanya. Sa ganitong paraan nagsimula ang royal Neftalí Reyes Basoaltosar ang sagisag pangalan ng Pablo Neruda, na may nag-iisa at matatag na hangarin ng linlangin ang kanyang ama upang hindi niya mapagtanto na nagsusulat pa rin siya.

Natagpuan niya ang apelyidong "Neruda" nang sapalaran sa isang magazine, at nagtataka, si Neruda ay isa pang manunulat na nagmula sa Czech na sumulat ng magagandang ballad bukod sa iba pang mga bagay.

Sumulat siya ng hanggang sa 5 tula sa isang araw, na marami sa mga iyon ay napunta sa kanyang akdang nai-publish na may karapatan "Takipsilim". At nagreklamo kami ngayon kapag kailangan nating hanapin ang aming buhay upang makakuha ng isang nobelang nai-publish ... Alam mo ba kung paano mai-edit ang sarili ng librong iyon? Gumawa siya ng perang kailangan niya sa pamamagitan ng pagbebenta ng muwebles, paghawak ng relo na ibinigay sa kanya ng kanyang ama, at pagkuha ng kaunting tulong sa huling minuto mula sa isang mapagbigay na kritiko.

Sa kabila nito, iniwan ng "Crepusculario" si Neruda na hindi nasiyahan, at gumawa pa siya ng higit na pagsisikap na magsulat ng isa pang bagong libro. Ito ay magiging mas personal, mas nagtrabaho at mas mahusay na pagsasalita sa panitikan. Ito ay "Dalawampu't mahal na mga tula at isang desperadong kanta", na kung saan ay ang talata na naalala ko noong nagsimulang isulat ang artikulong ito:

Maaari kong isulat ang pinakamalungkot na mga talata ngayong gabi.
Sumulat, halimbawa: "Ang gabi ay mabituon,
at ang mga asul na bituin ay nanginginig sa di kalayuan ”.
Ang hangin sa gabi ay lumiliko sa langit at umaawit ...

Tulad ng paglathala ng pangalawang aklat na ito, ang kanyang panitikan ay naging higit na namulitika. Bilang karagdagan, ang kanyang buhay ay naging medyo mahirap dahil sa mga pangyayari sa pananalapi, dahil inalis ng kanyang ama ang lahat ng materyal na tulong nang magpasya si Neruda na iwanan ang mga pag-aaral na sinimulan niyang magturo ng Pranses sa Pedagogical Institute.

Humihingi ng tulong, noong 1927 nakakuha lamang siya ng madilim at malayuang posisyon ng konsul sa Rangoon, Burma. Doon siya nakilala Josie ligaya, na magiging una niyang kapareha. Ang mag-asawa na hindi nagtagal dahil sa kanyang demonyong pagseselos. Iniwan siya nito kaagad nang malaman na may bago siyang asignatura sa Ceylon. Lihim niyang inayos ang kanyang paglalakbay at hindi nagpaalam sa kanya, naiwan ang parehong damit at libro sa bahay.

Makalipas ang ilang taon, noong 1930, nang pakasalan ni Pablo Neruda si María Antonieta Agenaar, na magiging ina din ng kanyang anak na babae, Malva Marina.

Pablo Neruda

Sa Buenos Aires nakilala si Federico García Lorca, na nagpumilit na maglakbay siya sa Espanya. Dito nakilala sina Miguel Hernández, Luis Cernuda at Vicente Aleixandre, Bukod sa iba pa. Ngunit ang kanyang oras sa mga lupain ng Espanya ay hindi nagtagal, sapagkat nang sumiklab ang Digmaang Sibil noong 1936, kailangan niyang maglakbay sa Paris. Doon, nalungkot sa barbarism na nangyayari sa Espanya, at sa pagkamatay ng kanyang kaibigan na si García Lorca, isinulat niya ang libro ng mga tula na pinamagatang "Espanya sa puso". Sa ilalim din ng kadahilanang ito ay nagpasya siyang i-edit ang magazine na "Ang mga makata sa mundo ay ipinagtanggol ang Tao ng Espanya."

Noong 1946 siya ay nasa kanyang tinubuang-bayan na, Chile, kung saan sumali sa Communist Party, at kung saan siya ay nahalal na senador ng Republika para sa mga lalawigan ng Tarapacá at Antofagasta. Noong 1946 natanggap din niya ang Pambansang Gantimpala sa Panitikan. Ngunit ang kanyang kaligayahan sa bansang Chilean ay hindi nagtagal, dahil matapos na gawing publiko ang isang protesta kung saan inatake niya ang pag-uusig sa mga unyon ni Pangulong González Videla, siya ay nahatulan ng pag-aresto sa kanya. Salamat sa mga kaibigan, iniwasan ni Neruda ang kulungan at nagawang umalis sa bansa.

Habang siya ay nagtatago, nai-publish niya ang isa pa sa kanyang henyo: "Canto heneral." Ang aklat na na-publish sa Mexico at ibabahagi nang lihim sa Chile. Ang mga ito taon ng pagkatapon ay labis na malungkot para sa may-akda, na patuloy na tumatanggap ng mga parangal tulad ng International Peace Prize, noong 1950, kasama ang iba pang mga artista tulad ng Pablo Picasso at Nazim Hikmet. Sa kabila ng kanyang kalungkutan, mayroon siyang matatag at komportableng kumpanya ni Matilde Urrutia, isang babaeng magiging kasama niya hanggang sa araw ng kanyang kamatayan. Kasama niya kailangan niyang mabuhay nang clandestinely hanggang sa siya ay opisyal na makahiwalay sa kanyang dating asawa.

Noong 1958 isa pang aklat ang mailathala na tinukoy mismo ni Neruda bilang "kanyang pinaka-malapit na libro": "Estravagario". Mamaya magsusulat siya ng iba pang mga gawa tulad ng "Silaw at kamatayan ni Joaquín Murieta".

Noong 1971 iginawad sa kanya ang Nobel Prize para sa Panitikan, at makalipas ang dalawang taon, noong 1973, namatay siya noong Setyembre 11. Ilang araw pagkatapos ng kanyang kamatayan, brutal nilang inagawan ang kanyang mga tahanan sa Valparaíso at Santiago, na kung saan ay isang labis na galit at pagkamangha para sa mga sumamba sa manunulat.

Estilo ng panitikan

pablo neruda

Ang istilo ni Pablo Neruda ay hindi mapagkakamali. Sumulat nakatuon sa lahat ng mga pandama: marinig, amoy, tumingin, atbp. Sa pamamagitan nito hinanap niya ang paglalarawan ng isang eksena o pakiramdam bilang natural hangga't maaari upang maiparating ang katotohanang iyon sa mambabasa at ipasok ang kanyang tula o pagsulat. Neruda ay tumpak kapag hinahanap ang angkop na mga salita na magpapaganyak sa mambabasa, lalo na sa mga walang buhay na bagay, ang mga pinaka mahirap ilarawan.

Madalas akong gumamit ng talinghaga at mga simile upang lumikha ng detalyado at emosyonal na paglalarawan ng mga tao, bagay, kalikasan, at damdamin. Maraming impluwensya ng surealismo sa kanyang mga paglalarawan, dahil gumamit siya ng mas bihirang at mahirap na mga expression upang ilarawan ang tunay na mga simpleng bagay, tulad ng nawalang pag-ibig, mahika ng gabi, atbp. Kita mo rin ang personipikasyon ng mga walang buhay na bagay sa kanyang tula kapag nagsasalita siya ng isang salaysay tulad ni Bolívar sa "Un Canto para Bolívar", pagkamatay sa "Alturas de Macchu Picchu", o dagat sa "Oda al mar". Ang personipikasyong ito ay nagdaragdag ng mga epekto at pagiging unibersal ng kanyang tula sapagkat Si Neruda ang nagbigay buhay, damdamin at hininga sa lahat ng mga bagay sa mundo.

Isang natatanging istilo na masisiyahan ka sa hindi mabilang na mga gawa.


Ang nilalaman ng artikulo ay sumusunod sa aming mga prinsipyo ng etika ng editoryal. Upang mag-ulat ng isang pag-click sa error dito.

4 na puna, iwan mo na ang iyo

Iwanan ang iyong puna

Ang iyong email address ay hindi nai-publish. Mga kinakailangang patlang ay minarkahan ng *

*

*

  1. Responsable para sa data: Miguel Ángel Gatón
  2. Layunin ng data: Kontrolin ang SPAM, pamamahala ng komento.
  3. Legitimation: Ang iyong pahintulot
  4. Komunikasyon ng data: Ang data ay hindi maiparating sa mga third party maliban sa ligal na obligasyon.
  5. Imbakan ng data: Ang database na naka-host ng Occentus Networks (EU)
  6. Mga Karapatan: Sa anumang oras maaari mong limitahan, mabawi at tanggalin ang iyong impormasyon.

  1.   Gustavo dijo

    Mahusay na makata .... isa sa aking mga paborito ..

  2.   kaluwalhatian dijo

    Bago si Matilde siya ay ikinasal kay Delia del Carril «ang maliit na langgam» sa loob ng 20 taon

  3.   tutu dijo

    salamat

  4.   Maria Alma Aguilar Martinez dijo

    Si Pablo Neruda ang aking paboritong makata: ang aking paboritong Tula 15

    Gusto ko siya ng sobra dahil ang kanyang mga tula ay umabot sa aming mga puso at diwa.

    Binabati kita para sa pahinang ito at nagpapasalamat ako sa iyo.