Ang ginang ng bukang liwayway

Ang ginang ng bukang liwayway.

Ang ginang ng bukang liwayway.

Ang ginang ng bukang liwayway Ito ay isang melodramatic na piraso ng Espanyol na si Alejandro Rodríguez Álvarez (mas kilala sa ilalim ng pangalang pangalang Alejandro Casona). Ito ay tungkol sa pagkatao ng kamatayan sa pigura ng isang napakagandang at mahiwagang babae. Sino ang pumapasok sa dibdib ng isang pamilya upang mabago ang buhay ng lahat ng mga miyembro nito.

Bukod dito, ang gawaing ito ay isang halimbawa ng "drama bilang isang istilong pampanitikan". Gayunpaman, ang mga nagsusulat para sa mga talahanayan ay kinakailangang mag-isip tungkol sa pagtatanghal ng dula. Gayunpaman, lampas sa halatang mga pagkakaiba-iba ng pakikipag-usap, karaniwang walang masyadong pagkakaiba. Ang layunin ay palaging magkwento at mag-iwan ng isang bagay sa mga manonood (kapalit ng mga mambabasa sa mga kasong ito).

Dramaturgy bilang isang istilong pampanitikan

Mula sa Sinaunang Greece hanggang sa simula ng ika-XNUMX na siglo, ang teatro ay walang kumpetisyon bilang masining na pagpapakita ng artistikong ginusto ng publiko upang makapasok sa ibang mga mundo sa isang komunal na paraan. Nag-iisa ang kasiyahan sa panitikan. Sa kabilang banda, sayaw at musika - kahit na bumubuo sila ng sama-samang karanasan - humingi ng kasiyahan sa pamamagitan ng pag-ikot sa iba pang mga landas.

Ang huling 120 taon

Ang pagdating sa mundo ng cinematography noong 1895 ay minarkahan ng pagbabago sa "nangingibabaw na modelo". Sa ikalawang dekada ng ika-XNUMX siglo, ang sinehan ay naging "opium ng masa" tungkol sa libangan. Ang mga arte sa pagtatanghal ay unti-unting napababa sa lalong saradong mga lugar. Bagaman sa sorpresa ng marami, nakaligtas sila sa huling siglo.

Gayundin, sa mga titik na Espanyol sa Amerika teatro hindi nawawala ang sigla nito anumang oras. Ang mga playwright ay nagpatuloy na pag-iling ng mga madla sa mga teksto na gumagala nang walang limitasyon mula sa krudo hanggang sa pinaka masinsinang pilosopiko o mga eksististististikal na pagsusuri. Sa loob ng huling kategoryang ito ay lilitaw Ang ginang ng bukang liwaywayni Alejandro Casona.

Sobre el autor

Ang Asturian na ito ay ipinanganak noong 1903 at nabinyagan bilang Alejandro Rodríguez Álvarez, kabilang sa bantog na Henerasyon na 27. Isang malay-tao na paggalaw ng mga manunulat, makata at manunulat ng Espanya na pumalit sa eksenang pampanitikan Iberian noong 1927. Ang kanyang hangarin ay ipagtanggol ang isa sa mga sagisag ng Golden Age at "ama" ng culteranismo, Luis de Góngora at Argote.

Alejandro Rodriguez Alvarez.Binuo ni Casona ang karamihan ng kanyang trabaho sa Latin America. Defender ng Republika, ay napilitang tumawid sa Atlantiko ilang sandali bago ang tagumpay ng mga puwersang pinamunuan ni Francisco Franco noong Digmaang Sibil. Dumaan siya sa Colombia, Venezuela at Costa Rica bago tumira ng ilang oras sa Mexico. Gayunpaman, ang Buenos Aires ay ang lungsod kung saan ginawa niya ang pinakamahusay sa kanyang trabaho.

Ang ginang ng bukang liwayway: ang ginustong isa

Premiered sa kabisera ng Argentina noong 1944, ang drama ay hindi kailanman itinago ang kanyang predilection para sa pamagat na ito sa lahat ng kanyang likhang pansining. Alinsunod dito, ito ay itinuturing na isang tunay na obra maestra ng karamihan sa mga iskolar ng genre. Ang piraso ay may malinaw na mga katangian ng tradisyunal na teatro at mga estetika ng kanayunan, napaka-sunod sa moda sa Latin America noong unang kalahati ng dekada 1900.

Bukod pa rito, ang buong salaysay ay buong tapang na spice ng mystical at (halos) kamangha-manghang mga elemento. Bilang karagdagan, ang misteryo at tamang dosis ng melodrama at komedya ay kumakatawan sa isang gintong clasp. Isang matatag na hanay na pinapanatili ang boltahe ng madla sa kanilang mga puwesto, naghihintay upang matuklasan ang buong katotohanan.

Buod ng Ang Ginang ng Dawn

Isang masipag na pamilya, dating napakasaya at maligaya, ayon sa mga patotoo ng mga tauhan nito. Pero ang pagkamatay ni Angelica - ang panganay sa mga anak na babae ng Ina - ay nagdala ng panghabang buhay na pagluluksa. Ipinagbawal ang mga ngiti sa kabila ng pagsisikap ng bawat isa na mabawi ang dating sigla. Maliban sa nag-iisang magulang, na kinatakutan na ang "paglipat" ay isang landas na makalimutan.

Sa katotohanan, isang lihim na itinatago ang buong katotohanan na nakatago, na alam lamang ni Martín, ang biyudo. Pagkatapos, dumating ang isang peregrino sa tahanan ng pamilya. Ang iyong pagkakaroon ay naging isang katalista upang alisin ang balabal ng sakit at magbigay ulit sa pagmamahal. Isang character na naninirahan din ng kanyang sariling nakakagulat na pakikipagsapalaran, natuklasan ang mga aspeto ng mundo na hindi niya alam hanggang noon.

Pagsusuri Ang ginang ng bukang liwayway

Gumagamit ang may-akda ng direkta at kongkretong pandiwa, na gumagamit ng maliliit na burloloy sa anyo ng mga di-gratuitous na biro upang mapanatili ang pagkakaugnay ng istruktura ng kwento. Pinagsama sa lubos na detalyadong pagiging simple - hindi madaling makamit - ang drama ng pamilyang ito ay ginagamit bilang perpektong "palusot" upang makilala ang tungkol sa buhay at kamatayan.

Ang balanse

Ang kamatayan ay hindi isang pigura ng pagsasalita sa Ang ginang ng bukang liwayway, ang nangungunang tauhan. Siya ay isang babae na puno ng tunay na damdamin, walang alam sa kanyang pagkabalisa sanhi ng paggawa ng kanyang trabaho nang napakahusay. Ang pagiging walang muwang ng mga bata na nangangailangan ng mga ngiti ay magbubukas ng mga pintuan ng kanilang sariling mga puso.

Sa paglaon, nadiskubre ng mabubuting mag-aani ang kanyang sarili bilang isang pangunahing piraso ng lahat ng nangyari sa mundo. Siya ay bahagi ng isang perpektong balanse para sa buhay, ang huli ay isinama sa ibang babae na may damdamin. Sa singil ng pagpapatupad ng parehong trabaho na nakatalaga sa kamatayan, ngunit sa kabaligtaran.

Sabihin lamang kung ano ang kinakailangan

Ang teatro ay nangangailangan ng maraming verbalization upang maihatid ang mga emosyon sa manonood. Pagdating sa mga drama na ang mga argumento ay hangganan ng hangganan ng eksistensyalismo, ang mga may-akda ay may panganib na tapusin na mainip ang kanilang tagapakinig sa napakaraming mga pagsangguni.

Istraktura ng trabaho

Ang pagiging simple na iminungkahi para sa pagtatanghal ng dula nakumpleto ni Casona sa kanyang libretto —sama ng kanyang nabanggit na kakayahang gawing kongkreto ang isang bagay— pinapayagan ang kwentong lumipas nang hindi nabubulok sa tindi nito sa anumang sandali. Malaki ang naitutulong nito upang mapanatili ang istrakturang apat na kilos kung saan ang piraso ay nahahati sa pagiging simple at likido.

Ang mga tula ni Aristotle ay inilapat sa pagiging perpekto. Ang pagtaas ng enerhiya nang walang abala, halos hindi nahahalata. Hanggang sa maabot ang rurok ng kanyang kailangang-kailangan na catharsis. Paglaya, kapatawaran at pagtubos para sa mga character. Mga sagot para sa mga manonood.

Kamatayan at takot

Nilinaw ng manunulat ng drama mula sa pangalawang kilos (para sa mga manonood na hindi ito matuklasan sa una) na ang kanyang disertasyon ay tungkol sa kamatayan. Pero mayroong isang pantay na sensitibong subtopic sa background: takot. Hindi lamang upang mamatay, ngunit upang mabuhay din.

Sipi ni Alejandro Rodríguez Álvarez.

Sipi ni Alejandro Rodríguez Álvarez.

Nang hindi nahuhulog sa "moral na talumpati" (isang pangkaraniwang aspeto sa isang mahusay na bahagi ng mga drama ng costumbrista) naglakas-loob si Casona na i-highlight ang lakas ng pagkalumpo ng sangkap na ito. Walang silbi pagdating sa pamumuhay. Parehas na mamatay. Imposibleng mapayapa ka nang hindi nalalampasan ang iyong kinakatakutan; hindi alintana kung saan nagmula ang genesis ng mga ito.

Konserbatibong teatro?

Si Alejandro Casona ay bumalik sa Espanya noong 1960s. Isang pagbabalik na ginamit ng rehimeng Franco bilang tanda ng pagbubukas. Pinayagan siyang ipakita ang kanyang trabaho "sa bahay". Nag-ani siya ng parehong kagustuhan at hindi gusto sa pantay na sukat. Maraming nag-angkin ng halaga nito. Siya ay inilagay sa taas ng isa sa kanyang mga kasabayan: Federico Garcia Lorca, ang pinakamahalaga sa dalawampu't siglo na mga manunulat ng dula sa Espanya.

Ang isang hindi mas kaunting bilang ng mga kritiko at ang publiko mismo ang tumawag sa kanya na konserbatibo. Ang bahagi ng kakulangan sa ginhawa ay matatagpuan nang tumpak sa babae ng bukang liwayway. Bagaman ang mga kababaihan ang nagbibigay buhay at mapagkukunan ng pag-ibig, responsable din sila sa labis na pagdurusa. Ang tanging paraan ba sa pagtubos ng isang makasalanan (ang may-akda ay hindi kailanman gumagamit ng term na ito) ay ang kamatayan (pagpapakamatay)?


Ang nilalaman ng artikulo ay sumusunod sa aming mga prinsipyo ng etika ng editoryal. Upang mag-ulat ng isang pag-click sa error dito.

Maging una sa komento

Iwanan ang iyong puna

Ang iyong email address ay hindi nai-publish. Mga kinakailangang patlang ay minarkahan ng *

*

*

  1. Responsable para sa data: Miguel Ángel Gatón
  2. Layunin ng data: Kontrolin ang SPAM, pamamahala ng komento.
  3. Legitimation: Ang iyong pahintulot
  4. Komunikasyon ng data: Ang data ay hindi maiparating sa mga third party maliban sa ligal na obligasyon.
  5. Imbakan ng data: Ang database na naka-host ng Occentus Networks (EU)
  6. Mga Karapatan: Sa anumang oras maaari mong limitahan, mabawi at tanggalin ang iyong impormasyon.