Nikt nikogo nie zna

Zdanie Juana Bonilli

Zdanie Juana Bonilli

W 1996 roku ukazało się Ediciones B Nikt nikogo nie zna, druga powieść hiszpańskiego pisarza, dziennikarza i tłumacza Juana Bonilli. Trzy lata później tytuł trafił do kin pod kierownictwem Mateo Gila z obsadą na czele z Eduardo Noriegą, Jordim Mollą i Paz Vegą. Później Seix Barral uruchomił nową wersję książki z nazwą nikt przeciwko nikomu (2021).

Nowelawedług słów jego twórcy, jest hołdem złożonym Sewilli. Bohaterem opowieści jest Simón Cárdenas, młody student uniwersytetu, który poświęca się rozwiązywaniu krzyżówek w sewilskiej gazecie, aby zarobić na życie. Za tym pozornie bezbarwnym początkowym podejściem kryje się dynamika — nieco przeoczona z powodu niedoboru znaków interpunkcyjnych — i bardzo ekscytująca.

Analiza i podsumowanie Nikt nikogo nie zna

Kontekst i wstępne podejście

Bonilla umieszcza historię w Sewilli, na tydzień przed jarmarkami Wielkiego Tygodnia w 1997 roku.. Warto zauważyć, że autor z Kadyksu opublikował powieść w 1996 roku, dlatego też akcja przewiduje niektóre konstrukcje, które zobaczymy w przyszłości. Na przykład nawiązuje się do miejskiego metra, chociaż system kolei miejskiej został zainaugurowany 2 kwietnia 2009 roku.

Głównym bohaterem powieści jest Szymon Cardenas, studentka filologii na Uniwersytecie w Sewilli, która chcesz zostać pisarzem. jednak, że aspiracja do pracy jest początkowo iluzją, ponieważ musi zadowolić się rozwiązywaniem krzyżówek w gazecie miejsce do utrzymania. Ponadto ma dobre wykształcenie i stabilny związek ze swoją dziewczyną.

Sprzedaż Nikt nie zna nikogo
Nikt nie zna nikogo
Brak recenzji

rozwój

Bohater dzieli mieszkanie z Javieremotyły chłopiec nazywany „ropucha” z powodu wady rozwojowej gardła, która sprawia, że ​​wydaje dźwięk podobny do rechotu płazów. Podobnie partner Simona bardzo inteligentny, lubi pokazywać swój czarny humor i jego kłujący sarkazm. To chyba dla niego najlepszy sposób na radzenie sobie ze swoimi fizycznymi niedociągnięciami.

Praca granicząca z frustracją oraz życie pełne monotonii sprawiły, że Cárdenas stał się niezadowoloną osobą. Niemniej jednak, codzienność anodyny kończy się wraz z pojawieniem się dziwnej wiadomości na automatycznej sekretarce. List, o którym mowa, wskazuje na to bohaterowi musi zawierać słowo „arlekiny” w następnej krzyżówce.

Groźby i ataki

Szymon ma wątpliwości na tak dziwną prośbę, ale skarżący nie zwleka długo z udawanymi groźbami wobec osób bliskich bohaterowi (krewni, dziewczyna, współlokator). W rezultacie w umyśle Cárdenasa panuje strach...

Wkrótce po opublikowaniu krzyżówki ze słowem „arlekiny” w Sewilli zaczynają dziać się przerażające wydarzenia. Wśród tych strasznych wydarzeń jest atak duszącymi gazami na stację metra, w wyniku którego zginęło i zostało rannych wielu ludzi. W tym momencie bohater zdaje sobie sprawę, że został wbrew swojej woli uwikłany w straszliwą intrygę.

Co gorsza, miasto jest przepełnione wiernymi i turystami w przeddzień Wielkiego Tygodnia.

Podobieństwa i różnice między książką a filmem

Tekst i film fabularny zbiegają się w centrum fabuły: czas nagli i Simón musi rozwiązać tożsamość przyczyny ataków. W przeciwnym razie wielu ludzi mogłoby umrzeć, zaczynając od siebie. W miarę rozwoju akcji bohatera coraz bardziej doskwiera poczucie niewiedzy, komu zaufać i ogromna waga każdej z jego decyzji.

Z drugiej strony podczas film jest A thriller akcja, książka jest bardziej thrillerem psychologicznym. W rezultacie powieść pisana jest znacznie bardziej introspekcyjna, gęsta, pełna monologów i wolniejsza niż film fabularny. Innym godnym uwagi kontrastem jest czas: akcja prozy rozgrywa się w dniach poprzedzających Wielki Tydzień, podczas gdy akcja filmu rozgrywa się w środku Wielkiego Tygodnia.

O autorze Juanie Bonilli

Jan Bonilla

Jan Bonilla

Juan Bonilla urodził się 11 sierpnia 1966 roku w Jerez de la Frontera w Kadyksie w Hiszpanii. Należy zauważyć, że podczas wywiadów nigdy nie miał ochoty mówić o sobie. Z tego powodu publikowanych jest niewiele danych biograficznych o pisarzu. Plus, od czasu do czasu zdradzał, że jako młody człowiek interesuje się autorami innymi niż ci, których uczył się w szkole podstawowej i liceum.

Tak więc, od młodości „przesiąkł” pisarzami takimi jak Jorge Luis Borges, Vladimir Nabokov, Fernando Pessoa, Charles Bukowski, Herman Hesse czy Martín Vigil. Oczywiście ciekawość młodego Bonilli pisarzami z innych szerokości geograficznych nie przeszkodziła mu w głębokim zgłębianiu listów kilku najwybitniejszych pisarzy hiszpańskich XIX i XX wieku. Pomiędzy nimi:

  • Benito Pereza Galdosa;
  • Miguel de Unamuno;
  • Juana Ramona Jimeneza;
  • Damaso Alonso;
  • Gustavo Suarez;
  • Próg Francisco;
  • Augustina Garcii Calvo.

Kariera literacka

Juan Bonilla jest absolwentem dziennikarstwa (dyplom uzyskał w Barcelonie). W ciągu 28 lat kariery literackiej iberyjski autor opublikował sześć tomów opowiadań, siedem powieści i siedem Ensayos. Również człowiek z Jerez wyróżniał się jako redaktor i tłumacz. W tym ostatnim aspekcie tłumaczył między innymi takie osobowości jak JM Coetzee, Alfred E. Housman czy TS Eliot.

Dodatkowo Bonilla został opisany jako egzystencjalista, ironiczny poeta z dobrym poczuciem humoru. Wspomniane cechy są wyczuwalne w sześciu zeszytach poetyckich, które do tej pory noszą jego sygnaturę. Obecnie hiszpański pisarz jest koordynatorem magazynu Cholera, a także stałym współpracownikiem m.in Kulturalny de El Mundo i z portalu zanotować.

Narracja Juana Bonilli

Pierwsza funkcja Bonilli, Ten, który gasi światło (1994), był tekstem opowiadań wysoko ocenianych przez krytyków i publiczność. Ten sukces był kontynuowany w powieściach Nikt nikogo nie zna (1996) książęta nubijscy (2003) y Zabronione wejście bez spodni. Ten ostatni zdobył Biennale Mario Vargas Llosa Novel Prize i został wybrany przez tytuł grzecznościowy jako jedna z dziesięciu książek 2010 roku.

Jeśli chodzi o jego obecne motywacje literackie, Bonilla stwierdził, co następuje w wywiadzie z Carlosem Chávezem i Almudeną Zapatero w 2011 roku:

„Jedyną literaturą, która może agitować lub mieć określone skutki społeczne, jest literatura młodzieżowa. Ale to jest ten, który jest najbardziej zorientowany. W tym sensie literatura młodzieżowa To bardzo ważne: dlatego pisze się teraz tak dużo literatury tego typu, ale prawie wszystko jest zgodne z wytycznymi proponowanymi przez tych, którzy projektują odgórnie. Ktoś mówi, czego potrzebują dzieci i to jest napisane. Aż do momentu, gdy pojawi się coś, co jest sprzeczne z tym projektem, a potem tego zabraniają”.


Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

Bądź pierwszym który skomentuje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.