Słynne opowiadania

Latają mikro historie Juana José Millása

Krótkie historie: kilka słów na świetne historie.

Czy szukasz przykłady mikrohistorii? Czasy internetu sprawiły, że krótka lub mikro literatura zyskała na znaczeniu wśród tych przyspieszonych czytelników, dla których podtrzymywanie jednowierszowej argumentacji jest nie tylko ciekawym bodźcem, ale także okazją do stworzenia własnej wersji tej ukrytej historii ”. linie ”lub, w tym przypadku, słowa.

To jest mikro-historia, gatunek narracyjny, być może nieco niedoceniany przez masy, który obejmuje długą historię utrwaloną przez autorów takich jak Cortázar czy Augusto Monterroso, ten ostatni kamień węgielny gatunku dzięki jego mikro Dinozaurowi, jednemu z tych uważanych za najlepsze opowiadania wszechczasów.

Zanim jednak je zobaczymy, wszystkie wybrane, odpowiemy na serię typowych i częstych pytań, kiedy odwołujemy się do mikrohistorii. Jeśli temat Cię interesuje, nie wahaj się czytać dalej.

Czy towarzyszysz mi w tej krótkiej (i jednocześnie głębokiej) podróży literackiej przez następujące etapy 16 mikro opowieści dla miłośników briefu?

Co to jest mikro-historia? Wspólne cechy

Napisz opowiadanie

RAE definiuje słowo microstory w następujący sposób:

Krótka historia: Od mikro i opowieści. 1. m. Bardzo krótka historia.

I to takie krótkie! Jest to główna cecha tego gatunku narracyjnego, który zawiera tylko kilka wersów, w których autor musi wyrazić wszystko, czego chce, i pozostawić czytelnika podekscytowanego, zamyślonego lub po prostu z poczuciem, że przeczytał coś dobrego i krótkiego. Do tego jest plik popularne powiedzenie co wyraża to samo: „Dobre, jeśli krótkie, dwa razy dobre”

I choć, jak już powiedzieliśmy, jest to gatunek dość niedoceniany, to rzeczywistość jest zgoła inna. Bardzo trudno jest jednocześnie pisać i „mówić” w kilku wierszach. Podczas gdy z powieścią lub historiami mamy strony i strony do scharakteryzowania postaci lub kilku, aby stworzyć środowisko, rozwinąć samą historię, w mikro-opowieści musimy powiedzieć w kilku linijkach i osiągnąć najtrudniejszy z wszystko: że przekazuje coś tym, którzy nas czytają.

Wydaje się, że jest to łatwe zadanie, ale ja sam ci mówię, że wcale tak nie jest. To trwa dużo techniki i długi czas poświęcony tworzeniu dobrej mikro-historii, takiej jak te, które zobaczymy poniżej. Ale najpierw powiemy ci, jak zrobić mikro-historię, na co zwrócić uwagę, jakich słów lub wyrażeń unikać i jak zacząć od jednej.

Jak zrobić mikro-historię?

Z reguły mikro-historia będzie miała Między słowami 5 i 250, chociaż zawsze możemy znaleźć wyjątki, ale nie są one bardzo zróżnicowane.

Aby napisać mikro-historię, musimy zapomnieć o zrobieniu akapitu, aby wyjaśnić coś konkretnego, więc oczywiście wyeliminujemy cały rozwój, na przykład powieści. Poszlibyśmy do kluczowy punkt lub punkt kulminacyjny naszej narracji, w której nastąpiłby nieoczekiwany zwrot akcji, który zaskakuje czytelnika. W ten sposób oczywiście będziemy musieli zapomnieć o nadmiernym opisywaniu. Taki sposób pisania pomoże nam znaleźć właściwe słowo, w tym przypadku idealne przymiotniki opisowe, aby powiedzieć dużo niewiele.

Dzięki super policzeniu słów postaramy się nadać dużą wagę plikowi wybór tytułu. Nie może to być byle jaki tytuł, ale postaramy się, aby te słowa w tytule pomogły uzupełnić naszą mikro-historię i uczynić ją jeszcze bardziej znaczącą, jeśli to możliwe.

I oczywiście, jeśli w mikro-opowieści jest mniej słów, spróbujemy się także pobawić cisza y znaki interpunkcyjne. Na przykład niektóre elipsy w zależności od tego, w której części tekstu je umieścimy, mogą powiedzieć znacznie więcej niż całe zdanie.

Jak powiedzieliśmy wcześniej, tworzenie dobrej mikro-historii jest kwestią ciągłego przyswajania techniki. Z tego powodu i ponieważ słownictwo najmłodszych nie jest jeszcze w pełni rozwinięte, w książkach elementarnych często spotyka się prośby dzieci o napisanie krótkiej poezji lub mikro-opowiadania o czymś. Dzięki tej technice staramy się, aby maluchy opisały coś (przedmiot, wydarzenie itp.), Używając kilku słów, które nadal znają, bez konieczności mówienia zbyt wiele.

Podobne artykuł:
5 wskazówek, jak napisać opowiadanie

10 opowiadań dla miłośników krótkiej literatury

Dinozaur

Dinozaurprzez Augusto Monterroso

Kiedy się obudził, dinozaur wciąż tam był.

Jakość i ilość - Alejandro Jodorowsky

Nie zakochał się w niej, ale w jej cieniu. Miał ją odwiedzić o świcie, kiedy jego ukochana była najdłuższa

Sen, autorstwa Jorge Luisa Borgesa

W opustoszałym miejscu w Iranie stoi niezbyt wysoka kamienna wieża, bez drzwi i okna. W jedynym pomieszczeniu (którego podłoga jest brudna i ma kształt koła) znajduje się drewniany stół i ławka. W tej okrągłej celi mężczyzna, który wygląda jak ja, pisze postaciami, których nie rozumiem, długi wiersz o człowieku, który w innej okrągłej celi pisze wiersz o człowieku, który w innej okrągłej celi ... co piszą więźniowie.

Amor 77, autorstwa Julio Cortázar

A po zrobieniu wszystkiego, co robią, wstają, kąpią się, napinają, perfumują, ubierają, a więc stopniowo wracają do tego, czym nie są.

List autorstwa Luisa Mateo Díeza

Codziennie rano przychodzę do biura, siadam, zapalam lampę, otwieram teczkę i przed rozpoczęciem codziennych zadań piszę wiersz w długim liście, w którym od czternastu lat dokładnie wyjaśniam przyczyny mojego samobójstwa .

Godzina policyjna, Omar Lara

- Zostań - powiedziałem mu.

    I dotknąłem jej.

Wiadro i łopata - Carmela Greciet

MARCA-AGUA-SZ-POSTS-1_edited-1

Słońce końca marca zachęciło mamę do opuszczenia walizek z letnimi ubraniami ze strychów. Wyjął t-shirty, czapki, szorty, sandały ... i ściskając swoje wiadro i łopatę, wyjął też mojego młodszego brata Jaime'a, który o nas zapomniał.

Deszcz padał przez cały kwiecień i maj.

Fantasma, autorstwa Patricii Esteban Erlés

Mężczyzna, którego kochałem, zamienił się w ducha. Lubię nakładać na niego dużo płynu do zmiękczania tkanin, prasować go parą i używać go jako dolnego prześcieradła w noce, kiedy mam obiecującą randkę.

Szczęście życia - Leopoldo Lugones

Krótko przed modlitwą w ogrodzie bardzo smutny człowiek, który poszedł zobaczyć Jezusa, rozmawiał z Filipem, podczas gdy Mistrz skończył się modlić.

„Jestem zmartwychwstałym Naim” - powiedział mężczyzna. Przed śmiercią cieszyłem się winem, spędzałem czas z kobietami, imprezowałem z przyjaciółmi, wystawiałem biżuterię i grałem muzykę. Jedyne dziecko, majątek mojej owdowiałej matki był tylko mój. Teraz nic z tego nie mogę; moje życie jest pustkowiem. Czemu mam to przypisać?

„To dlatego, że kiedy Mistrz wskrzesza kogoś, bierze na siebie wszystkie jego grzechy” - odpowiedział Apostoł. To tak, jakby ten narodził się ponownie w czystości niemowlęcia ...

- Tak myślałem i dlatego przyjeżdżam.

- O co możesz go zapytać, oddając swoje życie?

„Niech zwróci mi moje grzechy” - westchnął mężczyzna.

Zajmę ostatnią pozycję, aby podzielić się jednym z moich pierwszych opowiadań, ponieważ pomimo wytrwałości w streszczeniu, jego historie i historie w momencie pisania jeszcze nie postawiły mnie w tym gatunku. Mam nadzieję, że to lubisz:

Inne znane opowiadania

Oto kilka mikrohistorii, które zostały nagrodzone lub znane w tamtym czasie, a niektóre przez niezbyt znanych autorów. Mamy nadzieję, że Ci się podobają:

Rozmawiał i rozmawiał przez Max-Aub

On mówił i mówił i mówił i mówił i mówił i mówił i mówił i mówił. I chodź porozmawiać. Jestem kobietą z mojego domu. Ale ta gruba pokojówka tylko mówiła, mówiła i mówiła. Gdziekolwiek byłam, przychodziłam i zaczynałam rozmawiać. Mówił o wszystkim io wszystkim, to samo nie miało dla niego znaczenia. Zwolnić ją za to? Musiałby zapłacić trzy miesiące. Poza tym byłby bardzo zdolny rzucić mi złe oko. Nawet w łazience: co jeśli to, co jeśli tamto, co jeśli poza nią. Włożyłam mu ręcznik do ust, żeby się zamknął. Nie umarł z tego powodu, ale z milczenia: słowa wybuchły w nim.

List od kochanka - Juan José Millás

Są powieści, które nawet jeśli nie są długie, nie mogą się tak naprawdę zacząć do strony 50 lub 60. To samo dzieje się z niektórymi wcieleniami. Dlatego wcześniej się nie zabiłem, Wysoki Sądzie.

Jabłko - Ana María Shua

Strzała wystrzelona z precyzyjnej kuszy Williama Tell'a rozłupuje jabłko, które ma spaść na głowę Newtona na pół. Ewa bierze jedną połowę, a drugą ofiaruje swojemu małżonkowi ku uciesze węża. W ten sposób nigdy nie formułuje się prawa grawitacji.

Zagrożenia - William Ospina

- Pożrę cię - powiedziała pantera.

- Gorzej dla ciebie - powiedział miecz.

Prawda o Sancho Pansie, Franz Kafka

Sancho Pansa, który inaczej nigdy się tym nie chwalił, przez lata skomponował szereg powieści rycerskich i bandyckich o zmroku i w nocy, oddzielić do takiego stopnia „tak” swojego demona, któremu później nadał imię. Don Kichota, że ​​rzucił się niepohamowany w najdziksze przygody, które jednak z braku z góry określonego obiektu, a którym powinien być Sancho Pansa, nikomu nie zaszkodziły.

Sancho Pansa, wolny człowiek, szedł beznamiętnie, być może z powodu pewnego poczucia odpowiedzialności, za Don Kichotem w jego wędrówkach, osiągając w ten sposób wspaniały i pożyteczny wypoczynek do końca.

Okulary, autorstwa Matíasa García Megíasa

Mam okulary, żeby zobaczyć prawdę. Ponieważ nie jestem do tego przyzwyczajony, nigdy ich nie używam.

Tylko raz…

Moja żona spała obok mnie.

Zakładając okulary, spojrzałem na nią.

Szkielet czaszki, który leżał pod prześcieradłem, chrapiąc obok mnie, obok mnie.

Okrągła kość na poduszce miała włosy mojej żony i lokówki mojej żony.

Wychudłe zęby, które gryzły powietrze przy każdym chrapaniu, miały platynową protezę mojej żony.

Pogłaskałem włosy i poczułem kość, starając się nie dostać się do oczodołów: nie było wątpliwości, że to moja żona.

Odłożyłem okulary, wstałem i chodziłem dookoła, aż sen mnie porzucił i wróciłem do łóżka.

Od tamtej pory dużo myślę o życiu i śmierci.

Kocham swoją żonę, ale gdybym był młodszy, zostałbym mnichem.

te 16 opowiadań dla miłośników krótkiej literatury stanowią podstawę tych podświadomie ukrytych opowieści w tej mniejszej, ale nie mniejszej wersji literatury.


Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

30 komentarzy, zostaw swoje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.

  1.   Alberto Diaz powiedział

    Cześć Alberto.

    Dzięki za ten artykuł, ponieważ jestem fanem mikro opowiadań. W rzeczywistości dzięki warsztatom kreatywnego pisania, na które zacząłem chodzić w 2004 lub 2005 roku i które śledziłem przez kilka lat, zacząłem je pisać i do dziś.

    Co do tego, który mi się najbardziej podoba, mam wśród kilku wątpliwości. Jeśli będę musiał wybierać, pozostanę przy „La carta” Luisa Mateo Díeza.

    Uścisk z Oviedo i miłego weekendu.

    1.    Alberto Legs powiedział

      Jak zawsze dziękuję za opinię Alberto. Uściski z Alicante.

  2.   Antonio Julio Rossello. powiedział

    Po raz kolejny cieszę się z tego, co piszesz.

    1.    Alberto Legs powiedział

      Hehehehe, rób co możesz 😉 Dzięki Antonio! Uściski.

  3.   Carmen Maritza Jimenez Jimenez powiedział

    Cześć Alberto. Mikro-historie niosą syntetyczną koncepcję tego, jak długa może być historia. Chciałem wiedzieć, czy nie ma reguł, żeby to napisać, na przykład rozszerzenie, chociaż nie sądzę, bo widzę różne rozszerzenia. Lubię tego typu pisanie, zamierzam to poćwiczyć.

    Najbardziej podoba mi się mikro-historia: Amor 77 Julio Cortázara.
    Serdecznie
    Carmen M. Jimenez

  4.   Alberto Legs powiedział

    Cześć Carmen.

    Mikropowieść jest, jak mówisz, syntetyczną wersją opowieści, która z kolei ma nieco inne zasady. Mikropowieść charakteryzuje się krótką długością (nie ma ograniczeń, ale nie powinna przekraczać akapitu) i „ciszą” tej skondensowanej opowieści.

    Chociaż w twoim przypadku myślę, że ćwiczenie dowolnego rodzaju pisania będzie dobre, jeśli dostaniesz świetną mikro-historię, a jeśli jest to historia, to samo.

    Jeśli chodzi o kroki, aby napisać historię, zostawiam ci ten artykuł opublikowany kilka miesięcy temu, na wypadek, gdyby ci pomógł:

    http://www.actualidadliteratura.com/4-consejos-para-escribir-tu-primer-cuento/

    Pozdrowienia.

  5.   Jose Antonio Ramirez de Leon powiedział

    Historia Patricii Esteban Eriés jest wariacją na temat wspaniałej historii meksykańskiego pisarza Juana José Arreoli: „Kobieta, którą kochałem, stała się duchem. Ja jestem miejscem objawień »

    1.    Alberto Diaz powiedział

      Cześć, José Antonio.
      Nie wiedziałem, że mikro-historia Patricii Esteban Erlés jest wersją. Juan José Arreola brzmi dla mnie znajomo i nie znałem jego opowiadania. Masz rację, to jest bardzo dobre. Dzięki za udostępnienie.
      Literackie pozdrowienie z Oviedo.

  6.   Cristina Sacristan powiedział

    Cześć Alberto. Ciekawa publikacja, którą zrobiłeś.

    Monterroso jest prawdopodobnie najbardziej znanym i używanym przykładem tego, jak zbudować mikro-historię, ale w twoim wyborze wolę La Carta Luisa Mateo Díaza, myślę, że jest świetna. Po drugie, bardzo lubię też jakość i ilość autorstwa Alejandro Jodorowsky'ego.

    Pocałunki z Madrytu

    1.    Alberto Diaz powiedział

      Cześć Cristina.
      Zgadzasz się ze mną, chociaż wziąłbym kilka (pięć lub sześć) tekstów. A ten w Monterroso jest bez wątpienia najbardziej znany. Również dla mnie Jodorowsky jest bardzo dobry.
      Literackie pozdrowienie z Oviedo.

  7.   Graffo powiedział

    „Sprzedaję buty dziecięce, nieużywane” - Ernest Hemingway

    1.    Alberto Diaz powiedział

      Witaj El Graffo.
      Czytałem dawno temu, nie pamiętam gdzie, mikro-historię Hemingwaya. Z pewnością wiele osób zdziwiłoby się, gdyby napisał ten przyjaciel Ernest (każdemu kojarzy się z powieścią).
      Wydaje mi się, że to niesamowita mikro-historia z ogromnym ładunkiem głębi. To, co znajduje się poza tą linią, jest jasne.
      Pozdrowienia.

  8.   Matias Muńoz Carreno powiedział

    Jasne, że chciałeś napisać Jorge Luisa Borgesa, ale autokorektor.

  9.   Carmen Maritza Jimenez Jimenez powiedział

    Drogi Alberto. Czytałem polecane historie i zatrzymałem się o drugiej; El Sur autorstwa Borgesa i La noche odkryte przez Cortázara. Noc Cortázara twarzą do góry „nie pozostawiła mnie obojętnym”, mówi się z prostotą i głębią. Co za dziedzina Cortázara. Po przeczytaniu zinterpretowałem, że jest to walka o życie przed śmiercią z przebłyskami świadomości. Motocyklista czasami zdawał sobie sprawę z rzeczywistości. Ale zanurzenie się w nieznanym doświadczeniu życiowym, związanym z odległą przeszłością, każe nam myśleć, że motocyklista miał wiedzę o kulturach mezoamerykańskich lub że miał jasnowidzące sen o ofercie złożonej przez Azteków swoim bogom, składając w ofierze więźnia w Główna świątynia. Tym więźniem jest on, motocyklista, który trzyma się życia, walcząc z uciążliwym jarzmem śmierci. Ta podróż przez tunel, a następnie pod gwiazdy i nieuchronność śmierci, która zostanie spowodowana kamieniem lub obsydianowym nożem, przyprawia nas o dreszcze. Moglibyśmy pomyśleć, że ten obywatel był duchowym emigrantem. Według Cortázara, nawet jeśli jest to odległa przeszłość, a my różnimy się od tamtej przeszłości, może to być „lustro, w którym patrzymy na nasze twarze”. To metafora tego kulturowego synkretyzmu, jakim jesteśmy, czyli jak odbijamy się w lustrze.
    Serdecznie
    Carmen

    1.    Alberto Legs powiedział

      La Noche Boca Arriba jest świetna 🙂 Cieszę się, że spodobały Ci się rekomendacje Carmen. Wszystkiego najlepszego.

  10.   Carmen Maritza Jimenez Jimenez powiedział

    Korekta.
    To metafora tego kulturowego synkretyzmu, jakim jesteśmy, czyli jak odbijamy się w jego lustrze.
    dzięki

  11.   Deborah Lee powiedział

    Jak miło jest czytać między wierszami i wyobrazić sobie pióro tego, który pisał.
    Dziękujemy za dzielenie się

  12.   Piotr powiedział

    Obok mojego domu mieszka mężczyzna, który nie umie czytać ani pisać, ale ma piękną żonę. Ostatnio, potajemnie przed żoną, ku mojemu cierpieniu i trosce, postanowił się uczyć. Słyszę, jak pisze, jak duże dziecko, na jakichś kawałkach papieru, które zawsze kazałem jej wyrzucić, ale ta bardzo głupia kobieta zostawiła je beztrosko rozrzucone w dowolnej części domu; i modlę się do Boga, żebym się nigdy nie nauczył.
    Fart Querales. Z książki „Urban Fables”.

  13.   piotr querales powiedział

    Moje zęby
    Moje zęby na zlewie odwołują wizytę i łzy zmieniają się w gorzki i konwulsyjny płacz. Przed lustrem wyobrażam sobie, że jesteś zdenerwowany w centrum handlowym.
    Jeszcze mokry, przed telefonem komórkowym, nie muszę długo czekać. To brzmi, a twój głos, gdy dziecko woła mnie późno. "To nie może być! Znajdź chłopca w swoim wieku! ” Mówię do ciebie. Rozłączam się i miażdżę zębami, a twój cichy młodzieńczy głos o ścianę.
    Płaczę, mokry.

    Pedro Querales. Z książki „Czy pamiętasz cayenne, które ci dałem?”

  14.   piotr querales powiedział

    Żarówka rzeźnika

    Zanim nadeszła kolej Marco, trzech z pięciu, którzy grali, już spasowało. Dźwięk obracającego się bębna - to była jedyna zasada gry: niech każdy zakręci nim przed założeniem go na głowę - przypomniał mu podmuch roweru, kiedy uderzał pedałami do tyłu. Marco zawsze lubił podejmować ryzyko: małe, duże lub ekstremalne, ale zawsze narażone na ryzyko. Podali mu broń - ani ciężką, ani lekką, w tej chwili niezauważalną - i uderzył z siłą w bęben. Podniósł go i położył na swojej prawej skroni. Kiedy podniósł głowę, zobaczył, jak żarówka oświetla pokój swoim żółtawym światłem i przypomniał sobie, jak ukradł żarówkę z domu rzeźnikowi. Tak się zaczęło ten występek ryzyka i niebezpieczeństwa. "Nie kradnij żarówki rzeźnikowi!" jego przyjaciele powiedzieli mu. - Tak - odparł Marco. Bardzo późno w nocy zebrali się przed domem rzeźnika. Marco wyszedł z cienia i ukradkiem udał się na werandę domu. Psy szczekały od środka. Marco zatrzymał się i czekał. Psy umilkły. Marco bardzo ostrożnie i powoli otworzył małą żelazną bramę, ale wciąż skrzypiała na zawiasach. Psy znowu zaszczekały. Tym razem mocniej i na dłużej. Światła milczenia ponownie dały Marco zielone światło. Zatrzymał się przed drewnianymi drzwiami i spojrzał w dół: „Witamy” powiedział dywan oświetlony światłem wpadającym przez dolną szczelinę drzwi. I słyszał głosy rzeźnika i jego żony mieszające się z tymi w telewizji. Wziął głęboki oddech i przeżegnał się. Potem zasalutował palcami i poluzował żarówkę. Kiedy wyszedł, psy znowu zaszczekały. Niektórzy nawet zawodzili. Zatrzymał się i stał w tym miejscu, zastygły i nieruchomy jak żywy posąg, przez długi czas. Skończył ją wyciągać i wrzucił rozgrzaną do czerwoności żarówkę do hamaka, który uformował się wokół jego brzucha, gdy dolna krawędź flaneli uniosła się. Cofnął się i wyszedł na wznak, z uśmiechem żarówki i trofeum, już zimnym, w dłoniach.
    Następnego dnia Marco musiał udać się do rzeźnika, aby kupić żeberka dla swojej matki. Rzeźnik był wściekły. Wszyscy cholernie krzyczeli i przeklinali, gdy zarzynali zwisające z sufitu zwłoki. „Jeśli go złapię, obedrę go ze skóry”, wbił ostry nóż i rozerwał zrogowaciałe ciało. „Mam zamiar go upolować! Tak, zamierzam go dopaść! Ten wraca! Ale ja będę na niego czekał ”. Wtedy sytuacja stała się wyzwaniem dla Marco: gra w kotka i myszkę. Marco odczekał rozsądny czas, piętnaście lub dwadzieścia dni, i ponownie ukradł żarówkę rzeźnikowi. Następnego dnia udał się do sklepu mięsnego, aby zobaczyć ich reakcję. I usłyszała, jak wścieka się: „Przeklęty złodziej! Znów ukradł mi żarówkę! ” - powiedział do klienta, odrąbując głowę świni ciosem topora. Pozostali tak, dopóki Marco nie zmęczył się kradzieżą żarówki rzeźnikowi. Pewnego dnia w nocy zostawił ich wszystkich w tekturowym pudełku przy drzwiach.
    Czterej gracze przy stole spojrzeli wyczekująco na Marco. Z beczką opartą na skroni Marco zobaczył żarówkę - i pomyślał o loterii Babylon, w której zwycięzca przegrywa - i nagle zgasła.

    Pedro Querales. Z książki „Pink Sun”

  15.   Lorena powiedział

    Nikogo tu nie ma, wszędzie są tylko okruchy chleba. Szybko je odebrałem, żeby nie opóźniać obiadu moich dzieci.

  16.   Ricardo VMB powiedział

    Plagiat

    Dr Benavente, specjalista od praw autorskich, był w Europie i od jego niemal papieskiej opinii zależało uniewinnienie naszego klienta, podpisany przez niego list miał zaważyć na decyzji sędziów, jego studentów na uniwersytecie, więc zaryzykowałem i Podrobiłem podpis prawnika w napisanym przeze mnie protokole, którym wygraliśmy proces. Sprawa plagiatu, wygrana fałszywym dokumentem, czego się dowiaduje.

    Ricardo Villanueva Meyer B.

  17.   Jose Constantino Garcia Medina powiedział

    Stary profesor…
    W zimnym sztucznym świetle łysa głowa profesora lśniła jak zimowy księżyc.
    Uczniowie, bardziej uważni na sportowe ewolucje lotu much, zignorowali jego logarytmiczne wyjaśnienia.
    Tablica narzekała zamiast śladów kredy popychanych starą ręką tego człowieka.
    Jego marynarka, poplamiona smutkiem, zgniotła się na krześle tak starym jak on.
    Kiedy zadzwonił dzwonek, wyszli, nie patrząc na niego. Dwie łzy spłynęły po ich twarzach mieszając się z kurzem klasy.

  18.   Javier Olaviaga Wulff powiedział

    «Twoje oczy bawią się jego, a twoje usta bawią się moimi» - Javier OW

  19.   LM Pousa powiedział

    Kiedy się obudził, nadal jej tam nie było.

  20.   Luis Manteiga Pousa powiedział

    Słyszałem już, że podczas rewolucji francuskiej, gdy ktoś został zgilotynowany, głowa, już oderwana od ciała, powiedziała jeszcze kilka słów. Ale w moim przypadku wydaje mi się, że powiedziałem zbyt wiele.

  21.   Luis Manteiga Pousa powiedział

    - Ay, ay, ay! - ktoś powiedział. „Co tam jest?” Powiedział inny, zbliżając się. Potem cisza.

  22.   LM Pousa powiedział

    Szczególnie lubię te autorstwa Luisa Mateo Díeza, Cortazara, Lugonesa, Maxa Auba, Millása i Garcíi Megíasa.

  23.   Pamela Mendez Ceciliano powiedział

    Moim ulubionym był Zagrożenia Williama Ospiny, ponieważ można to dostosować do społeczeństwa, w którym żyjemy, ponieważ wielokrotnie chcemy lub robimy to, co może nam najbardziej zaszkodzić, miecz zabije panterę, zanim będzie mógł ją pożreć.
    O Williama Ospinie pisarz ten jest Kolumbijczykiem i zdobył nagrodę Rómulo Gallegos za powieść „El País de la Cinnamon”, która jest częścią trylogii o podboju północnej części Ameryki Południowej. Wśród jego prac wyróżniają się także eseje, a powieść „Rok lata, które nigdy nie nadeszło” przykuwa moją uwagę ze względu na kontekst, którego dotyczy.

  24.   Dany J. Urena. powiedział

    Mikropowieść, która mi się najbardziej podobała, to La carta Luisa Mateo Díeza, ponieważ zajęło mi trochę czasu, zanim ją zrozumiałem, a ponieważ ma dużo sensu, autor podaje przypadek życia pełnego przeciwności. w którym osoba Zwykłe uczucie przytłoczenia i smutku, ale znalazłeś skuteczny sposób na przeciwdziałanie tym emocjom, aby przejść dalej. Podobało mi się to również, ponieważ jako młody człowiek i sytuacja, w której się żyje, czasami czujemy się zestresowani i być może bez chęci kontynuowania tego, co robi, ale zawsze jest dobry powód, aby kontynuować.

    Luis Mateo Diez jest hiszpańskim pisarzem, który jest członkiem Królewskiej Akademii Hiszpańskiej (RAE) od 2001 r. Na stanowisku, zwanym „l” krzesłem. Znany jest ze swoich powieści i esejów, a do jego najbardziej znanych dzieł należą: The Fountain of Age, The Ruin of Heaven, Fables of Feeling.