Czym jest oświecenie?

Zakryj, co to jest ilustracja

Oświecenie było ruchem kulturowym, który dał początek rozumowi. Jest powszechnie znany jako Epoka Oświecenia, XVIII w. Był to ruch, który nie tylko zmienił literaturę, ale także objął sztukę, naukę, filozofię i politykę oraz wspierał ruchy społeczne, takie jak rewolucja francuska.

W drugiej połowie XVIII i na początku XIX wieku Oświecenie rozprzestrzeniło się w salach uczonych i myślicieli i pomogło ulepszyć świat. Być może jednak była to również jego wina. Z jednej strony promował rozbiórkę barier, ale też powstawały nowe. Krótko mówiąc, był to ruch burżuazyjny.

Geneza i kontekst Oświecenia

Został nazwany Wiekiem Oświecenia, ponieważ powstał w celu rzucenia światła na obskuranckie podstawy, na których wciąż opierało się życie polityczne i publiczne, a religia cieszyła się uprzywilejowanym miejscem. To starożytne społeczeństwo cechowała ignorancja i przesądy. Do tego czasu dominowały stare wierzenia, analfabetyzm oraz hierarchizacja warstwowa i militarna. Od góry do dołu. Władza monarchiczna była również niekwestionowana, ponieważ królowie rządzili, a czynili to, ponieważ zostali wybrani przez Boga.

I chociaż Oświecenie promowało wiele transformacyjnych zmian, pospieszyło w kierunku kontinuizmu, który nadal oddzielał decydentów od ludzi. Dlatego władza została ponownie pomyślana w pionie. Chcieli stworzyć ścieżkę doskonalenia dla wszystkich, ale nie licząc na wszystkie warstwy społeczne. Z tego powodu z pewnością zadziała w tym czasie, aby osiągnąć późniejszą przemianę kulturową i społeczną. W ten sposób wiek XIX przyniósł nowe zmiany w różnych, znacznie bardziej transwersalnych kierunkach społecznych.

Salon Madame Geoffrin

Salon Madame Geoffrin (1812), obraz Charlesa Gabriela Lemonniera.

cechy

  • Oświecony Despotyzm: władze popadły w rodzaj paternalizmu z ludźmi. Chcieli edukować ludzi poprzez oświeceniowe zarządzenia z przekonaniem, że robią to, co najlepsze dla obywateli, ale bez ich angażowania. A władza pozostała absolutna dla króla.
  • Antropocentryzm: Bóg jest zastępowany przez człowieka.
  • Racjonalizm: rozum dominuje nad wiarą.
  • Pragmatyzm i wynikająca z niej filozoficzna linia utylitaryzmu. Ściśle związane z pedagogiką i znaczeniem uczenia się tylko przedmiotów, które można zastosować w praktyce.
  • Imitacja: próby powrotu do autorów klasycznych (neoklasycyzm).
  • Idealizm: udając, że dystansują się od rzeczywistości i prymitywnej i poszukując estetyki, dystansują się także od ludzi i ich autentycznych potrzeb. To odrzucenie tego, co popularne.
  • Uniwersalizm: powraca do klasycznego pochodzenia literatury i filozofii. Co jest uniwersalne dla kultury zachodniej, ale znowu nie odnosi się do rzeczywistej sytuacji ludzi.

Oświecenie w Europie

Mówić o Oświeceniu to mówić o Encyklopedia (Encyclopédie) Denis Diderot i Jean le Rond d'Alembert, którzy odpowiadali za koordynację. Zwany także Rozsądny słownik nauk, sztuki i rzemiosła Jest to obszerny tekst, który stara się z pragmatycznego punktu widzenia objąć wiedzę literniczą i naukową. W tym tekście współpracowały wielkie postacie, takie jak Voltaire czy Rousseau. Została wydana w 1751 roku we Francji i jest z pewnością najważniejszym dziełem XVIII wieku.

Język francuski był wówczas środkiem przekazu idei.. Bardzo dobrze przemyślane, wielkie dzieła zostały napisane w tym języku. Jednak oprócz Francji Oświecenie miało również szczególne znaczenie w Anglii i Niemczech. Angielski, niemiecki czy hiszpański są przesiąknięte galicyzmami.

W Literaturze najczęstszymi gatunkami były klasycyzm: dramat i komedia w teatrze oraz wiele bajek i satyry, które zachęcały do ​​uczenia się przez nauczanie moralne. Jednak wiele prac o wielkiej głębi mówiło o ekonomii i filozofii; wśród jego najwybitniejszych autorów jest Adam Smith (Bogactwo narodów), Immanuel Kant, David Hume, Monteskiusz oraz Wolter i Rousseau, oczywiście. René Descartes czy John Locke byli dla nich wszystkich źródłem inspiracji.

Europejska narracja ilustrowana

Można również wymienić innych autorów, którzy pisali beletrystykę i którzy swoimi dziełami również przyczynili się do rozwoju XVIII wieku i później. Ponieważ oni byli tymi opracował nowoczesną powieść:

  • Daniel Defoe: Robinson Crusoe (1719). Jest to znana historia człowieka, który po rozbiciu się statku, którym podróżował, spędza prawie 30 lat na bezludnej wyspie.
  • Jonathan Swift: podróże Guliwera (1726). Powieść przygodowa, kraj Lilliputów, w którym toczy się akcja i jej mieszkańcy, Lilliputowie, jest również bardzo znana.
  • Laurence Sterne: Vida i opinie pana Tristrama Shandy (1759) to klasyk, który wyróżnia się techniką narracyjną, którą wykorzystuje w monologach wewnętrznych i ironicznym kwestionowaniu.
  • Pierre Choderlos z LaclosNiebezpieczne przyjaźnie (1782) to powieść epistolarna.
  • Donatien Alphonse Francois de Sade, lepiej znany jako oznaczone przez Sade: jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych pisarzy wszechczasów. Jego imię posłużyło do dodania nowego słowa do słownika, sadyzm (przymiotnik: sadystyczny), ze względu na bezwzględne szczegóły jego tekstów, a także pełne perwersji argumenty. Ale jego książki, choć kontrowersyjne, z ironią lub bez niej, próbują też na swój sposób pouczać czytelnika. Wyróżniają się: Justine lub nieszczęścia cnoty (1791) Filozofia na komodzie (1795) lub 120 dni Sodomy czyli szkoła rozpusty napisany w 1785 roku, ale opublikowany wiele lat później.
Royal Spanish Academy

Siedziba w Madrycie Królewskiej Akademii Hiszpańskiej.

Oświecenie w Hiszpanii

Kontekst polityczny w Hiszpanii w drugiej połowie XVIII wieku był następujący: panowanie Burbonów Karola III (1759-1788) i Karola IV (1788-1808). Monarchowie absolutystyczni, w których regencjach oświecone i postępowe idee najbardziej zaawansowanej Europy nie przeniknęły z wystarczającą siłą. Przynajmniej nie tak jak we Francji. W Hiszpanii najbardziej tradycjonalistyczne doktryny i religia katolicka były zbyt głęboko zakorzenione w mentalności i obyczajach narodu hiszpańskiego., który nigdy nie promował zmiany.

Musielibyśmy poczekać do XIX wieku na faktyczna abdykacja Karola IV i na zaistnienie w Hiszpanii postępowej monarchii z francuskim akcentem, aż najbardziej wyrafinowani Hiszpanie zostaną zfrancuzowani i wszystko się w końcu skończy. wojna o niepodległość i powrót najbardziej żelaznego absolutyzmu z ręki „Pożądanego”, Fernanda VII.

Ponadto W sferze kulturalnej wyróżnia się utworzenie Królewskiej Akademii Hiszpańskiej (1713), która od tego czasu zajmuje się „czyszczeniem, naprawianiem i uświetnianiem” naszego języka, a także Królewska Akademia Sztuk Pięknych w San Fernando (1752), Akademia Historyczna (1738) czy dzisiejsze Narodowe Muzeum Nauk Przyrodniczych, wśród innych instytucji o ogromnym znaczeniu i prestiżu. Podobnie Towarzystwo Ekonomiczne Przyjaciół Kraju było elitarną i intelektualną grupą stworzoną przez niektórych szlachty tamtych czasów, która przechodziła różne etapy, ale nigdy nie porzuciła swojego arystokratycznego charakteru.

Jovellanos autorstwa Goya

Obraz GM de Jovellanosa (1798) autorstwa Goyi.

Hiszpańscy autorzy XVIII wieku

  • Fray Benito Jeronimo Feijoo (1676-1764). Mnich benedyktyński, był fundamentalną postacią w pracach eseistycznych i krytycznej myśli. Jego najważniejsze prace to: Uniwersalny Teatr Krytyczny (1726) y Naukowe i ciekawe listy (1742).
  • Grzegorz Mayans (1699-1781). Jako oświecony historyk był bardzo ważny w eseju historycznym, a jego prace wyróżniają się rygorem. Jego najważniejsza praca: Początki języka hiszpańskiego (1737).
  • Gaspar Melchor de Jovellanos (1744-1811). Oprócz pisania różnych esejów z ekonomii czy rolnictwa (bardzo ważna jest jego praca) Raport o prawie rolnym), wniosła do hiszpańskiego nurtu ilustrowanego klasyczną komedię pisaną prozą, Uczciwy przestępca (1787), w ramach tego wyrafinowanego teatru Oświecenia.
  • Jose de Cadalso (1741-1782). Wielki hiszpański narrator XVIII wieku. Podkreślają ich Karty marokańskie (1789), znakomity traktat w formie epistolarnej przez hiszpańskiego gospodarza i eleganckiego obcokrajowca pochodzenia marokańskiego, który próbuje poznać ciekawe i nieco rustykalne zwyczaje Hiszpanów. Jest to również niezbędne Ponure noce (1789-1790), wykwintna i smutna pieśń pogrzebowa, choć bliższa hiszpańskiemu przedromantyzmowi.
  • Juan Melendez Valdes (1754-1814), wielki przedstawiciel poezji hiszpańskiej XVIII wieku.
  • Tomasz z Iriarte (1750-1791) i Feliks Maria Samaniego (1745-1801) reprezentują pedagogiczną bajkę hiszpańskiej literatury ilustrowanej.
  • Leandro Fernández de Moratin (1760-1828) był najważniejszym dramatopisarzem XVIII wieku w Hiszpanii. Jego komedie się wyróżniają Stary człowiek i dziewczyna (1790) Tak dziewcząt (1805), a także nowa komedia (1792)

Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

2 komentarzy, zostaw swoje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.

  1.   Władimir Portela powiedział

    Całkowicie przereklamowany. W tamtym czasie nie było wiadomo, że inteligencja (iq) rozkłada się normalnie. Z tego powodu dzisiaj wiemy, że była to grupa francuskich nerdów, którzy uważali, że poprzez racjonalną kalkulację możliwe jest lepsze życie. Świętujmy, że dzisiaj wiemy, że tak nie jest. My Latynosi nie mieliśmy Światła. To były importowane drobiazgi.
    Nie wierzmy we Francję. Nigdy.

    1.    Belen Martin powiedział

      Cześć Władimir! Dzięki za komentarz. Rzeczywiście, starałem się przekazać przesłanie, że Oświecenie nie było ruchem dla wszystkich i, jak wszystko inne, również można było zrobić lepiej. Również światła w Ameryce Łacińskiej były bardzo przyćmione! Oczywiście. Wszystkiego najlepszego.