Abdulrazak Gurnah

Krajobraz Zanzibaru

Krajobraz Zanzibaru

Abdulrazak Gurnah to tanzański pisarz, który zdobył literacką Nagrodę Nobla 2021. Szwedzka Akademia stwierdziła, że ​​autor został wybrany ze względu na „poruszający opis skutków kolonializmu i losu uchodźcy w przepaści między kulturami i kontynentami… ”. Minęło 18 lat, odkąd ostatni Afrykanin - John Maxwell Coetzee w 2003 roku - zdobył tę ważną nagrodę.

Gurnah wyróżnia się tym, że w czuły i prymitywny sposób opisuje tranzyt wysiedleńców z afrykańskich wybrzeży do Europy i jak docierając do „ziemi obiecanej” muszą jeszcze pokonać morze uprzedzeń, przeszkód i pułapek . Dziś opublikował dziesięć powieści oraz znaczną liczbę opowiadań i opowiadań, wszystkie napisane w języku angielskim. — Nawet jeśli suahili jest jego językiem ojczystym. Od 2006 roku jest członkiem Royal Literature Society, organizacji w Wielkiej Brytanii zajmującej się badaniem i upowszechnianiem literatury.

Dane biograficzne autora, Abdulrazaka Gurnah

Dzieciństwo i studia

Abdulrazak Gurnah urodził się 20 grudnia 1948 roku na wyspie Zanzibar (archipelag Tanzanii). W wieku 18 lat musiał uciekać ze swojej ojczyzny do Wielkiej Brytanii z powodu prześladowań muzułmanów. Już na angielskiej ziemi, kontynuował studia wyższe w Christ Church College, aw 1982 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Kent.

Profesor kolegium

Przez dekady, Gurnah poświęciła swoje życie nauczaniu na poziomie uniwersyteckim w zakresie filologii angielskiej.. Przez trzy kolejne lata (1980-1983) wykładał w Nigerii na Bayero University Kano (BUK). Był profesorem literatury angielskiej i postkolonialnej, a także dyrektorem wydziału anglistyki na Uniwersytecie w Kent, pełniąc obowiązki do przejścia na emeryturę.

Abdulrazak Gurnah

Abdulrazak Gurnah

Jego prace śledcze skupiają się na postkolonializmie, a także w kolonializmie wymierzonym w Afrykę, Karaiby i Indie. Obecnie, ważne uniwersytety wykorzystują jego prace jako materiał dydaktyczny. Wyróżniają się przedmioty nauczane przez doświadczonych nauczycieli, takich jak: Patricia Bastida (UIB), Maurice O'Connor (UCA), Antonio Ballesteros (UNED) i Juan Ignacio de la Oliva (ULL), żeby wymienić tylko kilka.

Doświadczenie pisarza

W swojej karierze pisarza tworzył opowiadania i eseje, jednak jego powieści to te, które przyniosły mu największe uznanie. Od 1987 roku do chwili obecnej opublikował 10 prac narracyjnych z tego gatunku. Jego pierwsze trzy prace -Pamięć wyjazdu (1987) Droga Pielgrzymów (1988) y Dottie (1990) - mają zbliżoną tematykę: pokazują różne niuanse doświadczeń imigrantów w Wielkiej Brytanii.

W 1994 opublikował jedną ze swoich najbardziej rozpoznawalnych powieści, Raj, który był finalistą prestiżowej brytyjskiej nagrody Booker Prize w 2001 roku. Ta praca jako pierwszy został wprowadzony do języka hiszpańskiego -Co Raj-, została opublikowana w Barcelonie w 1997 roku i została przetłumaczona przez Sofía Carlota Noguera. Dwa inne tytuły Gurnah, które zostały wprowadzone do języka Cervantesa, to: Niepewna cisza (1998) y Na brzegu (2007).

Gurnah – uważany za „głos przesiedleńców” – wyróżniał się także w innych powieściach, takich jak: Nad morzem (2001) Dezercja (2005) y Żwirowe serce (2017). En 2020 przedstawił jego ostatnia praca narracyjna: Życie pozagrobowe, uważany przez brytyjskich krytyków za: „Próba oddania głosu zapomnianym”.

Styl autora

Dzieła autora pisane są prozą bez marnotrawstwa; w nich ich zainteresowanie kwestiami takimi jak wygnanie, tożsamość i korzenie jest ewidentne. Jego książki pokazują skutki kolonizacji Afryki Wschodniej i cierpienia jej mieszkańców. Jest to postrzegane jako odzwierciedlenie jego życia jako imigranta, kluczowy element, który odróżnia go od innych afrykańskich pisarzy diaspory zamieszkujących terytorium brytyjskie.

Podobnie Anders Olsson – przewodniczący Komitetu Noblowskiego – uważa, że ​​postacie stworzone przez Gurnaha są bardzo dobrze skonstruowane. W związku z tym stwierdza: „Pomiędzy życiem, które pozostawili, a życiem przyszłym, konfrontują się z rasizmem i uprzedzeniami, ale także przekonują się, by uciszyć prawdę lub wymyślić na nowo swoje biografie, aby uniknąć konfliktów z rzeczywistością”.

Nobel, który zaskoczył świat

Nagroda Nobla w dziedzinie literatury

Nagroda Nobla w dziedzinie literatury

Nawet w świecie literackim wielu pyta: „Kim jest Abdulrazak Gurnah?” lub „Dlaczego nieznany pisarz wygrał nagrodę?” Faktem jest, że istnieje kilka wystarczających powodów, dla których Gurnah został… 2021 piąty Afrykanin, który wygrał Literatura Nobel. Jednak wszystko wskazuje na to, że jury podjęło decyzję na podstawie tematu poruszonego przez autora.

Moce Gurnah

Fakt, że wielu nie zdaje sobie sprawy z trajektorii tanzańskiego pisarza, nie umniejsza jego talentu jako pisarza. Bogata znajomość języka i wrażliwość, którą udaje mu się uchwycić w każdym wierszu, czynią z niego autora bliskiego czytelnikowi.. W jego pracach widoczne jest zaangażowanie w realia rodzinnego kraju i rodaków, co uwydatnia ludzki charakter jego pióra i związki jego doświadczeń z twórczością literacką. Każda historia przedstawia kontekst naznaczony wojnami toczonymi na kontynencie.

Ale dlaczego Gurnah jest inny? Cóż, autor odmawia powielania zbędnych opowieści o tym, co wydarzyło się między Anglią a Afryką. Swoimi książkami ukazał odnowioną wizję kontynentu afrykańskiego i jego mieszkańców.”, z gęstymi niuansami, które niewielu brało pod uwagę, co przełamało stereotypy i utrwaliło w oczach czytających figurę wypartego. Abdulrazak podnosi rzeczywistość kolonializmu i jego konsekwencji w dzisiejszych czasach – migracja jest tylko jedną z nich, ale z krwi i kości.

Nagroda zdominowana przez inne narodowości

Nie jest niespodzianką, że od czasu ustanowienia Literackiej Nagrody Nobla w 1901 roku większość zwycięzców to Europejczycy lub Amerykanie. Francja zajmuje pierwsze miejsce z 15 nagradzanymi pisarzami, tuż za nimi plasują się Stany Zjednoczone z 13 i Wielka Brytania z 12. I, jak wspomniano wcześniej, tylko pięciu Afrykanów zostało do tej pory uhonorowanych tym słynnym wyróżnieniem.

Osiemnaście lat minęło odkądOstatni afrykański se podniesiony z tą ważną nagrodą: John Maxwell Coetzee. Przed RPA został przyjęty w 1986 przez nigeryjską Wole Soyinkę, w 1988 przez Egipcjanina Naguiba Mahfouza i pierwszą Afrykankę Nadine Gordimer w 1991.

Teraz Dlaczego jest tak wiele dysproporcji?; bez wątpienia jest coś trudnego do odpowiedzi. Oczekuje się jednak, że w nadchodzących latach nastąpią zmiany w Akademii Szwedzkiej, w dużej mierze ze względu na skandale dotyczące nierówności i nadużyć, które miały miejsce w 2018 roku. Dlatego rok później utworzono nowy komitet w celu zmiany wizję i unikanie niehonorowych scenariuszy. W związku z tym Anders Olsson wyraził:

„Mamy oczy otwarte na pisarzy, których można by nazwać postkolonialnymi. Nasze spojrzenie rozszerza się z czasem. ORAZ celem Akademii jest ożywienie naszej wizji literatury w głębokim. Na przykład literatura w świecie postkolonialnym ”.

Te nowe zasady sprawiły, że Afrykanin został zauważony przed wielkimi nazwiskami. Jego szczególne unikalne prace —Z trudnymi, ale niezwykle realnymi tematami — pozwolił Komitetowi Noblowskiemu zaklasyfikować go jako "jeden z najwybitniejszych pisarzy postkolonialnych na świecie…”.

Silna konkurencja

W tym roku w środowisku pojawiły się nazwiska wybitnych literatów. Pisarze tacy jak: Ngugi Wa Thiong'o, Haruki Murakami, Javier Marias, Scholastique Mukasonga, Mia Couto, Margaret Atwood, Annie Ernaux, między innymi. Nie na próżno zaskoczyło zwycięstwo Gurnaha, które, choć zasłużone, powstaje w gęstej dżungli poświęconych postaci.

Javier Marias.

Javier Marias.

Wrażenia autora po zdobyciu Nobla

Po otrzymaniu nagrody, tanzański autor nie zamierza rezygnować z podjętego przez siebie tematu laureat Nagrody Nobla. Wraz z uznaniem czujesz się bardziej zmotywowany do wyrażania swojej opinii na różne tematy i swojego postrzegania świata w szczery sposób.

W wywiadzie w Londynie stwierdził: „Piszę o tych warunkach, bo chcę pisać o interakcjach międzyludzkich i przez co przechodzą ludzie, gdy odbudowują swoje życie ”.

Wrażenia prasowe

Uznanie Abdulrazaka Gurnaha laureatem Nagrody Nobla zaskoczyło zarówno terytorium Szwecji, jak i cały świat. Autor nie znalazł się w gronie możliwych zwycięzców, ponieważ jego prace nie zostały zdeklamowane przez specjalistów w literaturze. Odzwierciedleniem tego były komentarze, które pojawiły się w prasie po nominacji, wśród nich możemy wyróżnić:

  • „Mistyczny wybór Akademii Szwedzkiej”. Ekspres (Expressen)
  • „Panika i zamieszanie, gdy podano nazwisko laureata literackiej Nagrody Nobla”. Dziennik popołudniowy (Aftonblade)
  • „Gratulacje Abdulrazak Gurnah! Literacka Nagroda Nobla 2021 jest zasłużona”. Krajowy EN (Jorge Iván Garduño)
  • „Czas uświadomić sobie, że nie-biali ludzie potrafią pisać”. Szwedzka gazeta (Svenska Dagbladet)
  • „Abdulrazak Gurnah, gwiazda, na którą nikt nie stawia ani grosza” Magazyn Lelatria (Javier Claure Covarrubias)
  • „Wiadomość o nagrodzie Nobla dla Gurnah była celebrowana przez powieściopisarzy i uczonych, którzy od dawna argumentowali, że jego dzieło zasługuje na szersze grono czytelników”. The New York Times

Raj, najwybitniejsze dzieło Gurnaha

W 1994 roku Gurnah zaprezentował swoją czwartą powieść Paraíso i pierwszą, której teksty zostały przetłumaczone na język hiszpański. Dzięki tej narracji afrykański autor zyskał wielkie uznanie na polu literackim, będąc jak dotąd jego najbardziej reprezentatywnym tworem. Historia opowiadana jest wszechwiedzącym głosem; jest to mieszanka fikcji ze wspomnieniami dzieciństwa Gurnaha w jego ojczyźnie.

Między wierszami Gurnah wyraźnie potępia straszne praktyki niewolnictwa skierowane przeciwko dzieciom, które od lat występują na terytorium Afryki. Wszystko przeplata się z kolei z naturalnym pięknem, fauną i legendami, które są częścią kultury regionu.

W celu jej realizacji pisarz przeniósł się do Tanzanii, choć tam stwierdził: „Nie podróżowałem po to, by zbierać dane, ale po to, by wsypać kurz z powrotem do nosa”. Odzwierciedla to niezaprzeczanie jego początkom; istnieje jednak wspomnienie i uznanie pięknej Afryki w rzeczywistości pełnej poważnych konfliktów.

Niektórzy specjaliści zgodzili się, że fabuła przedstawia «ldorastanie i dojrzałość afrykańskiego dziecka, tragiczna historia miłosna, a także opowieść o zepsuciu afrykańskiej tradycji z powodu europejskiego kolonializmu”.

Streszczenie

Fabuła ma Yusufa jako głównego bohatera, 12-letni chłopiec urodzony na początku XX wieku w Kawa (fikcyjnym mieście) w Tanzanii. Jego ojciec Jest kierownikiem hotelu i ma dług u kupca o imieniu Aziz, który jest potężnym arabskim potentatem. Nie będąc w stanie sprostać temu zobowiązaniu, jest zmuszony zastawić swojego syna w ramach płatności.

Po podróży w ruchu, chłopiec jedzie na wybrzeże ze swoim „wujkiem Azizem”. Tam zaczyna się jego życie jako rehani (nieopłacany tymczasowy niewolnik), w towarzystwie swojego przyjaciela Khalila i innych służących. Jego główną funkcją jest praca i zarządzanie sklepem Aziz, skąd pochodzą produkty sprzedawane na peryferiach przez kupca.

Oprócz tych zadań, Yusuf musi zadbać o otoczony murem ogród swojego pana, majestatyczne miejsce, w którym czuje się w pełni. W nocy ucieka do miejsca Edenu, gdzie poprzez sny szuka swoich korzeni, tych, które zostały mu odarte. Yusuf wyrasta na przystojnego młodzieńca i tęskni za beznadziejną miłością, będąc pożądaną przez innych.

W wieku 17 lat Yusuf wyrusza w swoją drugą podróż z karawaną kupiecką przez środkową afrykę i dorzecza Konga. Podczas wycieczki pojawia się szereg przeszkód, w których autor ujmuje część kultury afrykańskiej. Dzikie zwierzęta, naturalne piękności i lokalne plemiona to tylko niektóre z rdzennych elementów obecnych w fabule.

Po powrocie do Afryki Wschodniej rozpoczęła się I wojna światowa, a jego szef Aziz spotyka niemieckich żołnierzy. Pomimo potęgi bogatego kupca, on i inni Afrykanie są rekrutowani do służby w armii niemieckiej. W tym momencie Yusuf podejmie najważniejszą decyzję w swoim życiu.

Streszczenie innych powieści Gurnah

Pamięć wyjazdu (1987)

Czy pierwsza powieść autora, rozgrywa się w la obszar przybrzeżny Afryki Wschodniej. Jej bohaterem jest młody mężczyzna, który po zmierzeniu się z arbitralnym systemem w swoim kraju zostaje wysłany do Kenii wraz z bogatym wujkiem. W całej historii jego podróż będzie odzwierciedlona i jak rozwija się duchowe odrodzenie.

Nad morzem (2001)

Jest to szósta książka pisarza, jej hiszpańska wersja została wydana w Barcelonie w 2003 roku (z tłumaczeniem Carmen Aguilar).  W tej narracji przeplatają się dwie historie, które przeplatają się, gdy bohaterowie spotykają się na wybrzeżu brytyjskiego morza. Są to Saleh Omar, który zostawił wszystko na Zanzibarze, by przenieść się do Anglii, oraz Latif Mahmud, młody człowiek, któremu dawno temu udało się uciec i od lat mieszka w Londynie.

Dezercja (2005)

To powieść rozgrywająca się w dwóch etapach, pierwszy w 1899 roku, a potem 50 lat później. W 1899 r. Anglik Martin Pearce zostaje uratowany przez Hassanali po przejściu przez pustynię i przybyciu do wschodnioafrykańskiego miasta. Kupiec prosi swoją siostrę Rehanę o wyleczenie ran Martina i opiekę nad nim, dopóki nie wyzdrowieje. Wkrótce między nimi rodzi się wielka atrakcja i potajemnie łączą ich namiętny związek.

Konsekwencje tej zakazanej miłości zostaną odzwierciedlone pięć dekad później, kiedy brat Martina zakochuje się w wnuczce Rehany. Historia miesza upływ czasu, konsekwencje kolonializmu w związkach i problemy, które symbolizuje miłość.

Krytyk Mike Phillips napisał o tej powieści dla angielskiej gazety Opiekun: 

„Większość dezercji” jest tak pięknie napisany i jest tak przyjemny, jak wszystko, co ostatnio czytałeś, słodko nostalgiczne wspomnienie kolonialnego dzieciństwa i zaginionej kultury muzułmańskiej, zdefiniowanej przez jej refleksyjne i nawykowe maniery, nałożone na kalendarz świąt i obrzędów religijnych.

Sprzedaż Dezercja
Dezercja
Brak recenzji

Wszystkie dzieła Abdulrazaka Gurnah

Novelas

  • Pamięć wyjazdu (1987)
  • Droga Pielgrzymów (1988)
  • Dottie (1990)
  • Raj (1994) - Raj (1997).
  • Podziwianie ciszy (1996) - Niepewna cisza (1998)
  • Nad morzem (2001) - Na brzegu (2003)
  • Dezercja (2005)
  • Ostatni prezent (2011)
  • Żwirowe serce (2017)
  • Życie pozagrobowe (2020)

Eseje, opowiadania i inne prace

  • Apodyktyczny (1985)
  • Klatki (1992)
  • Eseje o piśmiennictwie afrykańskim 1: Ponowna ocena (1993)
  • Strategie transformacyjne w fikcji Ngũgĩ wa Thiong'o (1993)
  • Fikcja Wole Soyinka ”w Wole Soyinka: Ocena (1994)
  • Oburzenie i wybór polityczny w Nigerii: rozważania na temat szaleńców i specjalistów Soyinki, „Umarł człowiek” i „Pora anomii” (1994, konferencja opublikowana)
  • Eseje o piśmiennictwie afrykańskim 2: Literatura współczesna (1995)
  • Środek krzyku ': Pismo Dambudzo Marechera (1995)
  • Przemieszczenie i transformacja w zagadce przybycia (1995)
  • Eskorta (1996)
  • Z Drogi Pielgrzyma (1988)
  • Wyobraź sobie pisarza postkolonialnego (2000)
  • Pomysł z przeszłości (2002)
  • Zebrane historie Abdulrazaka Gurnah (2004)
  • Moja mama mieszkała na farmie w Afryce (2006)
  • The Cambridge Companion to Salman Rushdie (2007, wstęp do książki)
  • Tematy i struktury w Dzieciach północy (2007)
  • Ziarno pszenicy autorstwa Ngũgĩ wa Thiong'o (2012)
  • Opowieść Przybysza: Opowiedziana Abdulrazakowi Gurnah (2016)
  • Pęd donikąd: Wicomb i kosmopolityzm (2020)

Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

Bądź pierwszym który skomentuje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.