Rady Julio Cortázara dotyczące pisania opowiadań

lipiec-cortzar_

Jeśli kilka tygodni temu opublikowaliśmy plik artykuł o radach, które nam udzielił Borges do napisania (pełnych sarkazmów, jak tylko Borges mógł zrobić), dziś proponujemy wam trochę bardziej „poważnych” rąk Julio Cortázar pisać historie. Na pewno ci służą.

Zostawiamy cię z nimi.

10 wskazówek Julio Cortázara dotyczących pisania opowiadań

  • Nie ma żadnych praw, które pozwalałyby napisać historię, w większości punktów widzenia.
"Nikt nie może udawać, że historie powinny być pisane tylko po znajomości ich praw… nie ma takich praw; Co najwyżej można mówić o punktach widzenia, o pewnych stałych, które nadają temu gatunkowi strukturę tak małą szufladkę.".
  • Historia jest syntezą skupioną na znaczeniu opowieści.
Opowieść jest "... żywa synteza, jak i zsyntetyzowane życie, coś w rodzaju drżenia wody w szklance, przemijania w trwałości "..." W kinie, jak w powieści, uchwycenie tej szerszej rzeczywistości i wielopostaciowość osiąga się poprzez rozwój częściowych, kumulujących się elementów, które nie wykluczają oczywiście syntezy dającej „kulminację” pracy, na fotografii lub w wysokiej jakości opowieści, procedura jest odwrotna, tj. fotograf lub narrator jest zmuszony wybrać i ograniczyć obraz lub wydarzenie, które jest znaczące".
  • Powieść zawsze wygrywa punktami, a opowiadanie musi wygrywać przez nokaut.
"To prawda, do tego stopnia, że ​​powieść stopniowo kumuluje wpływ na czytelnika, podczas gdy dobra opowieść jest wnikliwa, zjadliwa, bez ćwierćdolarówek od pierwszych zdań. Nie bierz tego zbyt dosłownie, ponieważ dobry narrator jest bardzo wnikliwym bokserem, a wiele z jego początkowych ciosów może wydawać się nieskutecznych, podczas gdy w rzeczywistości już podważają najsolidniejszy opór przeciwnika. Weź dowolną świetną historię i przeanalizuj jej pierwszą stronę. Zdziwiłbym się, że stwierdzili, że elementy są wolne, a jedynie dekoracyjne".
  • W opowieści nie ma dobrych ani złych postaci ani motywów, są dobre lub złe zabiegi.
"…nie szkoda, że ​​bohaterom brakuje zainteresowania, bo nawet kamień jest interesujący, gdy zajmuje się nim Henry James lub Franz Kafka „…” Ten sam temat może być głęboko istotny dla jednego pisarza, a nijakie dla innego; ten sam temat wzbudzi w jednym czytelniku olbrzymie rezonanse, a innego pozostawi obojętnym. Krótko mówiąc, można powiedzieć, że nie ma tematów absolutnie istotnych lub absolutnie nieistotnych. To, co istnieje, istnieje tajemniczy i złożony sojusz między pewnym pisarzem a określonym tematem w danym momencie, tak jak ten sam sojusz może później wystąpić między pewnymi historiami a niektórymi czytelnikami ...".
  • Dobra opowieść rodzi się ze znaczenia, intensywności i napięcia, z jakim została napisana; dobrego traktowania tych trzech aspektów.

"Wydaje się, że znaczący element opowieści tkwi głównie w jej temacie, w fakcie wyboru rzeczywistego lub udawanego wydarzenia, które ma tę tajemniczą właściwość, że promieniuje czymś poza sobą ... do tego stopnia, że ​​wulgarny epizod domowy ... staje się nieubłagane podsumowanie pewnej kondycji ludzkiej, czy w palącym symbolu porządku społecznego lub historycznego ... historie Katherine Mansfield autorstwa Czechowa są znaczące, coś w nich eksploduje, gdy je czytamy i proponują rodzaj przerwy od codzienności, która sięga daleko. poza recenzowaną anegdotę "..." Pojęcie znaczenia nie ma sensu, jeśli nie odniesiemy go do intensywności i napięcia, które odnoszą się już nie tylko do tematu, ale do literackie potraktowanie tego tematu, z techniką rozwinięcia tematu. I to tutaj nagle następuje rozgraniczenie między dobrym a złym narratorem.".

Julio Cortazar

  • Opowieść jest zamkniętą formą, własnym światem, sferycznością.
Horacio Quiroga wskazuje w swoim dekalogu: "Policz tak, jakby historia nie była interesująca, z wyjątkiem małego środowiska twoich postaci, do których mógłbyś należeć. W przeciwnym razie historia ma życie".
  • Historia musi toczyć się poza jej twórcą.
"... kiedy piszę opowiadanie, instynktownie szukam, aby było mi jakoś obce jako demiurgowi, że zaczyna ona żyć niezależnym życiem i że czytelnik ma lub może mieć poczucie, że w określony sposób czyta coś, co narodziło się przez niego samego, w sobie, a nawet z niego samego, w każdym razie za pośrednictwem pośrednictwa, ale nigdy z jawną obecnością demiurga".
  • Narrator opowieści nie powinien pomijać postaci z narracji.
"Zawsze denerwowały mnie historie, w których bohaterowie muszą pozostać na uboczu, podczas gdy narrator sam wyjaśnia (chociaż ta relacja jest jedynie wyjaśnieniem i nie wiąże się z demiurgiczną ingerencją) szczegóły lub kroki od jednej sytuacji do drugiej ”. „Narracja pierwszoosobowa stanowi najłatwiejsze i być może najlepsze rozwiązanie problemu, ponieważ narracja i akcja są jednym i tym samym… w moich narracjach trzecioosobowych prawie zawsze starałem się nie wychodzić ze ścisłego senso narracja, bez nich odbiera to tyle samo, co osąd o tym, co się dzieje. Wydaje mi się próżnością, aby chcieć interweniować w opowieści czymś więcej niż samą historią".
  • Fantastyczność w opowieści powstaje poprzez chwilową zmianę tego, co normalne, a nie przez nadmierne używanie tego, co fantastyczne.
"Jednak geneza opowieści i wiersza jest taka sama, wynika z nagłego wyobcowania, z przemieszczenia, które zmienia „normalny” reżim świadomości ”…„ Tylko chwilowa zmiana w regularności ujawnia fantastyczność, ale jest konieczne, aby to, co wyjątkowe, również stało się regułą, bez przemieszczania zwykłych struktur, między które zostało wstawione ... najgorsza literatura tego gatunku to jednak ta, która opowiada się za procedurą odwrotną, czyli przemieszczeniem zwykłego czasowego przez coś w rodzaju „pełnoetatowej” fantastyczności, najeżdżającej prawie całą scenę z wielkim pokazem nadprzyrodzonych imprezowych przysług".
  • Aby napisać dobre opowiadania, potrzebny jest zawód pisarza.
"... aby odtworzyć w czytelniku ten szok, który doprowadził go do napisania opowiadania, niezbędny jest zawód pisarza, a praca ta polega między innymi na osiągnięciu atmosfery typowej dla każdej wielkiej opowieści, która wymaga kontynuacji lektura, która przykuwa uwagę, izoluje czytelnika od wszystkiego, co go otacza, a po zakończeniu opowieści na nowo łączy go z jego okolicznościami w nowy, wzbogacony, głębszy lub piękniejszy sposób. A jedyną drogą do chwilowego porwania czytelnika jest styl oparty na intensywności i napięciu, styl, w którym elementy formalne i ekspresyjne są dopasowywane, bez najmniejszego ustępstwa ... zarówno intensywność akcji, jak i wewnętrzne napięcie opowieści jest wytworem tego, co wcześniej nazwałem kunsztem pisarza".

Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

2 komentarzy, zostaw swoje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.

  1.   BS Angel powiedział

    Czy tekst obrazu jest poprawnie napisany? Czy nie powinien brzmieć: „Jeśli upadniesz, podniosę Cię i jeśli nie pójdę z Tobą do łóżka”?

    1.    Carmen Guillen powiedział

      No tak, BS Ángel, ale jest to darmowy obraz z Internetu, który wybraliśmy jako towarzyszący tekstowi. Zawiera trochę błędów ortograficznych, ale wydawało się, że to bardzo dobre zdanie. Dziękuję za wyjaśnienie! Wszystkiego najlepszego!