7 książek dla samotnych dusz

Samotność, ten niezbyt odbiegający od normy stan, którego wielu ludzi nadal unika, trzymając się czegoś, co czasami wymaga poświęceń, aby stać się kimś bardziej wolnym, ale także nieszczęśliwym. Wiedział o tym Gabo, Murakami czy Hesse, autorzy, którzy je przekształcali 7 książek dla samotnych dusz w nieoficjalnych podręcznikach, aby zrozumieć stan duszy tak naturalny, jak niedoceniany.

Sto lat samotności - Gabriel García Márquez

Wielu z nas to docenia początkowy tytuł domu  została zastąpiona nazwą, pod którą wszyscy dziś wiedzą, która jest jedną z nich wielkie powieści latynoskie naszych czasów. Ponieważ samotność, pomimo tego, ile masz dzieci o podobnych imionach i ducha męża wędrującego w deszczu, zawsze towarzyszyła Ursuli Iguarán, najbardziej dyskretnej bohaterce tej magicznej i egzystencjalnej literatury, która Gabriel García Márquez zawarte w jego pracy z 1967 roku.

Wilk stepowy Hermana Hessego

Jako produkt duchowego kryzysu, który przeżył niemiecki pisarz Herman Hesse w latach dwudziestych XX wieku, Wilk Stepowy stał się mięsem błędnej interpretacji i jednocześnie nową Biblią dla każdego transcendentalnego czytelnika, który docenia portret mężczyzny. ., Harry Hallerrozdarty między zdehumanizowanym systemem a niepewnym życiem. Dla potomnych jest ślad złota i zwrotów typu «samotność była zimna, to prawda, ale była też spokojna, cudownie spokojna i wspaniała, jak spokojna, zimna przestrzeń, w której poruszają się gwiazdy".

Dziennik Bridget Jones autorstwa Helen Fielding

Od dzikich mężczyzn lat dwudziestych, którzy włóczą się po samotnych ulicach, przechodzimy do kobiet, które mimo pracy, domu i dobrej pensji są nadal ofiarami odwiecznego stereotypu, który uważa samotnych po trzydziestce za playboyów, a dojrzałe kobiety za . . . panienki. Ten, który pozostaje jednym z powieści feministyczne najbardziej wpływowa z przełomu wieków praca Fieldinga, wywodząca się z innych felietony napisane przez samą autorkę dla gazety The Independent, nie tylko służył do zjednoczenia trzydziestolatków Zachodu, ale także pokazał nam, jak zabawne może być Renée Zellweger w swojej filmowej adaptacji. Jedna z najlepszych książek dla samotnych dusz, które chcą się pośmiać z siebie. Raz i na zawsze.

Stary człowiek i morze - Ernest Hemingway

Ty, ja, sąsiad. . . każda osoba ma w życiu cel, mniej lub bardziej ambitny, ale. . . A jeśli te cele nigdy nie zostaną osiągnięte? Czy akceptujemy porażkę? A może wciąż szukamy okazji, aby pokazać światu, ile jesteśmy warci? Mniej więcej na tym polegał problem Santiago, czołowy rybak w słynnym dziele Hemingwaya opublikowanym w 1952 roku. Historia starego człowieka, który wszedł do wód Zatoki Meksykańskiej, aby złapać rybę tak dużą, że mogłaby olśnić tych, którzy zawsze postrzegali go jako porażkę, stała się doskonałą wymówką do opowieści o odwiecznej walce człowieka z naturą. . . i jego własne demony.

Madame Bovary - Gustave Flaubert

Mówią, że poczucie samotności w otoczeniu ludzi jest gorsze niż robienie tego bez nikogo, dlatego bohaterka dzieła perfekcjonisty Flauberta zawsze była źle rozumiana. Bo czy ta zamożna kobieta, mężatka kochającego lekarza i piękną córkę, miała powód do bycia nieszczęśliwą? Praca Flauberta bada to niezadowolenie świata, który ulega społecznym uwarunkowaniom iw wielu przypadkach poświęca stare marzenia, coś, co być może nie zmieniło się tak bardzo, jak można by się spodziewać w XXI wieku.

The Catcher in the Rye - JD Salinger

Książki dla samotnych dusz

W tamtych czasach kontrowersyjne ze względu na swój wulgarny język i ciągłe odniesienia do alkoholu lub prostytucjinajsłynniejsza powieść Amerykanina Salingera to analiza młodzieńczego buntu przeciwko systemowi, normom, przekonaniom rodzinnym czy samej edukacji oczami bohatera,  Caulfield Holdena, ten 16-letni młodzieniec, który nie śmiał oddać się prostytutce i uważał świat za „fałszywy”.

Tokio blues, Haruki Murakami

To był mój wstęp do Murakamiego i jako taki mam bardzo dobre wspomnienia. Bo choć wydaje się to prosta historia, Tokio Blues jest również złożone, idealny portret zdezorientowanej młodzieży wcielonej w postacie samotnego Torunia i Naoko, byłej dziewczyny jego zmarłego najlepszego przyjaciela. Na stronach pracy znany również jako Norwegian Wood, w nawiązaniu do piosenki The Beatles, Murakami opowiada historię postaci zanurzonych we własnych wszechświatach i ich niezdolności do zrobienia ich wszystkich zbiegających się w pewnym momencie.

te 7 książek dla samotnych dusz Staną się idealnymi sojusznikami tych refleksji, kryzysów egzystencjalnych i samotnych popołudni, w których zamiast obawiać się najbardziej sprzecznego uczucia na świecie, chodzi o zaakceptowanie go, oparcie się na nim, aby poznać naszą najlepszą wersję.

Jakie książki dla samotnych dusz dodałbyś?


Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

9 komentarzy, zostaw swoje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.

  1.   Alberto Fernandez Diaz powiedział

    Cześć Alberto.

    Zgadzam się z Tobą: istnieje prawdziwy strach przed samotnością i nie uczą nas od dzieciństwa, że ​​dobrze jest mieć chwile samotności, aby lepiej poznać siebie, połączyć się z naszą najgłębszą częścią.

    Wiele osób zapomina, że ​​przerażeniem jest również chcieć być samemu i nie móc. Zdecydowana większość ludzi nie wie, jak być sama i nie byłaby w stanie bez nikogo wyjść do kina, na koncert, na drinka ...

    Samotność, jeśli nie jest narzucona przez okoliczności, jest dobra.

    Nie sądzę, żeby to było siedem książek dla samotnych dusz, ale dla wszystkich miłośników dobrej literatury (usunąłbym z listy «Dziennik Bridget Jones, chociaż przyznaję, że go nie czytałem, bo daje mi poczucie, że nie do wysokości reszty). Z tych, o których wspominasz, przeczytałem „Sto lat samotności”, „Łapacz w zbożu” i „Tokyo Blues”. Bardzo podobały mi się wszystkie trzy i książka Murakamiego była moim pierwszym podejściem do tego autora.

    „Steppenwolf” Zacząłem to kilka lub trzy razy, ale nie kontynuowałem (nie dlatego, że mi się to nie podobało). To gęsta książka. Należy zauważyć, że Hesja napisał go w wyniku kryzysu egzystencjalnego. Muszę to kiedyś skończyć.

    Uścisk z Oviedo i dobra Wielkanoc.

    1.    Alberto Legs powiedział

      Cześć Alberto

      Jak długo!

      Rzeczywiście, ludzie często boją się samotności i akceptując ją, można się nią w pełni cieszyć. Oczywiście nie należy tego mylić z izolacją 😉

      Kolejny uścisk

  2.   anonimowy powiedział

    Myślę, że niektórzy wiedzą, czym jest samotność, ale zastanawiam się, czy ktoś wie, czym jest towarzystwo. Bycie obok kogoś, rozmawianie, wykonywanie jakiejś czynności lub coś podobnego? interakcja z ludźmi ma przestać być sama, myślę, że tak nie jest, prawdziwym odczuwalnym towarzystwem jest to, że szczęki czasu bez końca pożerają wszystko.

    Kiedy pojawiają się instynktowne i emocjonalne potrzeby, towarzystwo wydaje się być tym, czego potrzeba, aby uniknąć i oszukać siebie oraz zapomnieć, że wszystko powoli odchodzi w absolutne zapomnienie. Myślisz, że jesteś sam, ale tak naprawdę zawsze byłeś i nigdy tego nie zdawałeś sobie sprawy, czy czujesz wdzięczność, miłość do swoich bliskich? ale być może przestali słuchać zanikającego hałasu czasu, nadal będziesz ich kochać, mimo że nie będziesz w stanie ledwo słyszeć twoimi ogłuszonymi uszami.

    Samotność chce tylko, abyś walczył i w najmądrzejszy sposób, z sercem wolnym od wszelkich iluzorycznych absurdów, w których wcześniej myślałeś, że jesteś szczęśliwy, samotność jest ciągłą walką bez wytchnienia, aby pozostać wiernym i mocnym, aby to, co masz, pojawiło się niż pozostawić ukrytego przed życiem twórcę autentycznych myśli, który zawsze chciał Ci towarzyszyć, Twoje serce. Z nim nigdy nie będziesz sam i zrozumiesz, że zaczniesz robić to, co zawsze chciał, abyś robił, walczyć w absolutnej ciszy, w największej bitwie o sukces w opuszczeniu samotności.

    Myślę, że dlatego niektórzy ludzie, także sławni w pewien sposób błyszczą w swojej dziedzinie, przestali być sami i poświęcili się temu, co kochali, sensowi życia.

  3.   Absurd. powiedział

    Prawdą jest, że dobroć emanuje wrażeniem życia, w świecie, w którym powinno być odwrotnie i nie ma dla niego miejsca. Kto wyobraża sobie walkę z innymi absurdalną i niepotrzebną, rozumie, że trzeba walczyć, zło też żyje w ludziach, chociaż uważam je za z pewnością wadliwe, drzewo nie rodzi się suche i zgniłe.

    Samotność jest objawem, którego doświadcza się, gdy bycie żywym jest postrzegane z inną intensywnością i jak nieprzewidywalne jest to, że żyje. Podczas gdy inni uważają, że są nieśmiertelni ze względu na odległość zapomnianej starości, żyją w założeniu, co uważają za najbardziej odpowiednią wymianę sztucznych emocji w zależności od czasu, wartość utożsamiania się z akceptowaną emocją.

    Samotność jest językiem, którym pisane jest życie, więc niezauważeni wędrują wśród tych, którzy zadowalają się uzależnieniem społecznym i koncepcjami behawioralnymi, które oferuje. Ofiary, które kochają własne łańcuchy.

    Jestem widzem tego skandalicznego teatru i kiedy kurtyna się zamyka, wracam do swojego ulubionego miejsca.

  4.   biała przeszywanica jose o. powiedział

    Samotność jest dobra, gdy jej szukasz, przerażająca, gdy to ona cię szuka ……… ..

  5.   ogień powiedział

    Samotność może być życzliwym przyjacielem, gdy przechodzisz przez wydarzenie, na którym musisz być tylko ze sobą, jednak gdy przyjeżdża nieproszona, jej obecność cię dręczy, z mojego doświadczenia chciałbym mieć towarzystwo przyjaciół, z którymi mogę podzielić się chwilą radosny, fajny czas, ale kiedy przechodzę przez smutne wydarzenia, wolę po prostu nie mieć nikogo przy sobie

  6.   Bela powiedział

    Nie mogę być sam. Nie rozumiem, jak cieszyć się samotnością lub miło spędzać czas. Myślałem, że wiem, ale czułem skrajną samotność. Dręczy mnie, a kiedy myślę, że mogę to przezwyciężyć, ciągnie mnie z powrotem. Dlatego sięgam po książki, moich ulubionych doradców. Czy jest książka, która pomoże mi przezwyciężyć samotność lub przynajmniej ją zrozumieć?

  7.   Symbol zastępczy dla Silvia Aguilar powiedział

    Polecam książkę „Światło nostalgii”, wydaną niedawno. Autorem jest Miguel Angel Linares, doskonała książka dla samotnych dusz. Romantyczne i melancholijne historie, które sprawią, że zastanowisz się nad straconymi szansami i jak kapryśne jest zakochane przeznaczenie. Po prostu przeczytaj i bardzo mi się podobało. Bardzo dobrze napisana i godna pozazdroszczenia proza ​​poetycka.

  8.   Ludwik powiedział

    Dobry wybór Lei LOBO ESTEPARIO I M.BOVARY Sendas zrobiły na mnie ogromne wrażenie.
    Przeczytam TOKYO BLUES, bo przeczytałam jedno z MURAKAMI i bardzo mi się spodobało.
    Szczególnym zainteresowaniem jest to, że chcę podarować mojej 40-letniej córce dobrą książkę o dobrze zarządzanej samotności.
    Dzięki za twój artykuł.
    Myślę, że to podzielam.

logiczne (prawda)