5 wielkich pisarzy zapomnianych przez świat

Niedawno ponownie przeczytałem książkę kontrowersyjnego guru Osho o kreatywności io tym, jak czasami czynnik decydujący o tym, że dzieło jest uważane za arcydzieło, odpowiada na decyzję krytyka, który z kolei również skazuje na całkowite zapomnienie innych autorów lub dzieła o dużej wartości . Gabriel García Márquez, James Joyce, Ernest Hemingway czy Federico García Lorca to tylko niektóre przykłady autorów, którzy przekroczyli czas, ale czy tylko oni na to zasłużyli? Dlaczego wszyscy to zaniedbali 5 wielkich pisarzy zapomnianych przez świat?

Zróbmy to.

Augusto Monterroso

«Kiedy się obudził, dinozaur nadal tam był»Jest możliwe najsłynniejsze i najczęściej analizowane opowiadanie w historii. Jednak niewiele więcej wiadomo o pracy jego autora, Hondurasu znacjonalizowanego Gwatemalczyka Augusto Monterroso. Wśród wielu historii, które późniejszy rodak Miguel Angel Asturias (inny coraz bardziej zapomniany autor) napisał, że znaleźliśmy jego jedyną powieść, Reszta jest milczeniemoraz kilka antologii opowieści, takich jak Dzieła Wszystkie czy Nieustanny Ruch, przykłady tego, jak opinia publiczna rzadko pamięta autora przeważnie gawędziarza.

Nawal El Saadawi

#nawalelsaadawi ♏️ #Scorpio #susansarandonfanclubscorpio TO SEZON SKORUPÓW! 🦂

Zdjęcie opublikowane przez Artists / Activists ⭐️ (@susansarandonfanclub) dnia

Jeśli spojrzysz na przykłady, takie jak Literatura Nobel, sprawdzimy, że pomimo powszechności głoszonej przez szwedzki komitet, tylko 4 afrykańskich pisarzy otrzymało tę nagrodę w ciągu ostatnich 115 lat. Jeszcze jeden dowód zapomnienia, któremu poddał się Zachód literatura afrykańska przez cały XX wiek, zwłaszcza w odniesieniu do jego pisarzy, bytowania Chimamanda Ngozi Adichie, Nadine Gordimer lub Mariama Bâ, pierwsza senegalska kobieta, która otwarcie mówiła o poligamii w swojej pracy My Longest Letter, o niektórych wyjątkach, którym udało się przekroczyć jej granice. Odeszli inni autorzy, tacy jak Egipcjanie Nawal El Saadawai, którego największe dzieło, Kobieta w punkcie zerowym, mówi o trudach płci żeńskiej w kraju, w którym 93% ich kobiet przyznało się do gwałtu w którymś momencie swojego życia. Aby zażądać.

Rafał Bernal

Spójrz Claudia Piña, co będzie mi towarzyszyć podczas mojej błyskawicznej podróży do Dallas 😍😍😍😍😍 mam to #elcomplotmongol #rafaelbernal

Zdjęcie opublikowane przez Saúl Iván Hernández Juárez (@historiatra) dnia

Działacz, podróżnik i pisarz, Meksykanin Rafał Bernal jest jednym z najbardziej zapomnianych autorów w swoim kraju, mimo że jego najcenniejsza powieść, The Mongolian Conspiracy (1969), z udziałem detektywa Filberto Garcíi, stała się jedną z pierwsze wielkie powieści kryminalne ram dla Ameryki Łacińskiej. Z kolei Bernal napisał jeden z pierwsze łacińskie dzieła science fictionNazywał się śmierć (1947), jego sztuka La Carta (1950) była pierwszą wyemitowaną w telewizji, a jeden z jego opowiadań, Trópico (1946), niedawno wskrzeszony przez wydawnictwo Jus, przenosi nas na wybrzeże Chiapas jako niewiele prac (i poradników) to robi.

João Guimaraes Rosa

Nowa biblioteka Quadro. 🙌🏻 Gostaram? #guimaraesrosa #joaoguimaraesrosa

Zdjęcie opublikowane przez Melhor Literatura (@melhorliteratura) dnia

Pomimo tego, że jest uważany za  największy pisarz w całej Ameryce Łacińskiej wczesne lata 60-te, João Rosa (zdjęcie w nagłówku) zostało kiedyś zapomniane o swoim największym dziele, Wielkie pustkowia: chodniki, przestał być drukowany w wersji przetłumaczonej na język angielski. Według wielu przyczyną tego było po części straszne tłumaczenie, w dużej mierze z powodu faktu, że Guimarães odbijał się w części roboczej języka ludu backlands, pustynny obszar północno-wschodniej Brazylii gdzie przez kilka lat pracował jako lekarz. Charakteryzuje się magiczną i charakterystyczną prozą, znaną jako «Brazylijski Ulisses»Obejmuje relacje człowieka z otoczeniem i własnymi demonami.

Armando Palacio Valdes

# popiersie #writer #ArmandoPalacioValdes. W #ParquedeSanFrancisco. #Oviedo. #feliztarde corazon💛s.

Zdjęcie opublikowane przez Isabel Alvarez (@isjovey) dnia

Urodzony w asturyjskim mieście Entralgo w 1853 roku Palacio Valdés był autorem świadomym swoich czasów, z dziennikarstwem jako bronią zmiany i realizmem, który uosabiał w ponad trzydziestu pracach, spośród których wyróżnia się Czwarta posiadłość (1888) czy esej „Literatura 1881”, razem z przyjacielem Leopoldo Alas Clarin. Przesłanie polityczne Palacio Valdés przeniknęło do ówczesnych społeczeństw, a nawet za granicą, będąc trzykrotnie kandydatem do Literatura Nobel, ale w ostatnich latach niewielu wie o jego istnieniu, jak dobrze ukazuje esej Zapomniany pisarz z Hiszpanii, napisany przez brytyjskiego badacza Briana J. Dendle. Na szczęście w Gutenberg.org możesz ponownie przeżyć część twórczości tego asturyjskiego autora.

te pisarze zapomniani przez świat Mieli wszystko, by stać się jutrzejszymi Gabo lub Vargas Llosa, a jednak złe tłumaczenie, zły czas i wiele innych powodów skazało ich na uwięzienie w czasie, być może aż do teraz.

Jakich innych zapomnianych pisarzy znasz?

 


Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

2 komentarzy, zostaw swoje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.

  1.   Miguel Hernandez Sola powiedział

    Być może to, o czym mówimy, to ignorancja literacka. i ignorancja. Ale mówienie o zapomnianych pisarzach wydaje mi się absurdalne

  2.   danigenji powiedział

    Z Palacio Valdés polecam: Siostrę San Sulpicio. Rzadko się śmiałem z powieści. On jest taki poważny i formalny, a ona jest taka słona i ostra. To jest bardzo zabawne. Zaczyna się bardzo nijakie, ale ponieważ sewilski nowicjusz przejmuje kontrolę nad związkiem i fabułą, i stawia go w tarapatach, które spadają na niego jak mahoniowa szafa, powieść nie może być bardziej okrągła i doskonała