Rosa Chacel. Verjaardag van zijn overlijden. Gekozen gedichten

Rozenchacel Hij was dichter, essayist en romanschrijver. Geboren in Valladolid in 1898, overleden een dag als vandaag in 1994 in Madrid, waar hij woonde. Gekoppeld aan de Generatie van de 27Hij werkte samen met verschillende tijdschriften en nam deel aan belangrijke literaire bijeenkomsten van die tijd, zoals het Atheneum. Van zijn uitgebreide werk, bestaande uit romans, essays, korte verhalen en poëzie, valt zijn roman op De wijk Maravillas. Hij won Nationale literatuurprijs Spaans oa in 1987. Dit is een selectie van gedichten. Om het te onthouden of te ontdekken.

Rosa Chacel - Gekozen gedichten

De zeelieden

Zij zijn degenen die ongeboren op aarde leven:
volg ze niet met je ogen,
je harde blik, gevoed door stevigheid,
valt aan zijn voeten als hulpeloos huilen.

Zij zijn degenen die in de vloeibare vergetelheid leven,
alleen het moederhart horen dat hen schudt,
de polsslag van kalmte of storm
zoals het mysterie of het lied van een innemende omgeving.

Nachtvlinder

Wie zou je donkere godin kunnen vasthouden?
wie zou je lichaam durven strelen
of adem de nachtlucht in
door het bruine haar op je gezicht? ...

Ah, wie zou je binden als je voorbijgaat?
op het voorhoofd als een adem en zoem
het verblijf geschokt door uw vlucht
en wie zou kunnen zonder te sterven! begrijp je
trillen op de lippen gestopt
of lachen in de schaduw, onbedekt,
wanneer je mantel de muren raakt? ...

Waarom naar het herenhuis van de mens komen?
als je niet tot hun vlees behoort of hebt
stem en versta je de muren niet?

Waarom de lange blinde nacht brengen?
dat past niet in de kelk der grenzen...

Van de onuitgesproken adem van de schaduw
dat het bos op de hellingen neigt
-gebroken rots, onvoorspelbaar mos-,

van boomstammen of wijnstokken,
van de onzedelijke stem van stilte
de ogen komen van je langzame vleugels.

Geeft de datura zijn nachtlied
dat overstijgt naar het kompas dat de klimop gaat
oplopend naar de hoogte van de bomen
wanneer de ratelslang aan zijn ringen sleept
en zachte stemmen kloppen in de kelen
tussen het slib dat de witte lelie voedt
's nachts intens gekeken...

Op harige bergen, op stranden
waar de witte golven ontbladeren
uitgerekte eenzaamheid is op je vlucht ...

Waarom breng je naar de slaapkamer,
naar het open raam, zelfverzekerd, terreur? ...

Koningin Artemis

Zittend, zoals de wereld, op je eigen gewicht,
de rust van de hellingen op je rok uitgestrekt,
de stilte en de schaduw van de zeegrotten
naast je slapende voeten.
Naar welke diepe slaapkamer wijken je wimpers?
bij het tillen zwaar als gordijnen, langzaam
zoals bruidssjaals of rouwdoeken...
tot welke vaste plant blijft verborgen voor de tijd?
Waar komt het pad dat je lippen ontdekken,
naar welke vleselijke kloof je keel afdaalt,
Welk eeuwig bed begint in jouw mond?

De wijn van de as zijn bittere alcohol ademt uit
terwijl het glas, met zijn pauze, de adem uitblaast.
Twee dampen verheffen hun geheime geuren,
ze worden overwogen en gemeten voordat ze in de war raken.
Omdat liefde verlangt naar haar graf in het vlees;
wil zijn dood in de hitte slapen, zonder te vergeten,
op het hardnekkige slaapliedje dat het bloed murmelt
terwijl de eeuwigheid klopt in het leven, slapeloosheid.

Jij, eigenaar en bewoner van de scheuren...

Jij, eigenaar en bewoner van de scheuren,
emula van de Argentijnse adder.
Jij, die het rijk van de sleedoorn ontwijkt
en je vlucht voor de zonsopgang in het schrikkeluur.

Jij, wat, zoals de gouden wever
dat maalt in een donkere, grimmige hoek,
de wijnstok die je niet voedt, dat de smeltkroes daalt
en ja, zijn bloed knijp je, sippy.

Je gaat, zonder jezelf te bevlekken, tussen de onreine menigte
naar de plaats waar met edele sporen,
de duif zoog zijn jongen.

Ik, ondertussen, terwijl de bloedige, donkere
het beklimmen van mijn muren dreigt,
Ik stap op de geest die brandt in mijn slapeloze nachten.

Ik vond de olijfboom en de acanthus...

Ik vond de olijfboom en de acanthus
dat zonder te weten dat je geplant, vond ik in slaap
de stenen van je voorhoofd zijn losgeraakt,
en dat van je trouwe uil, plechtig lied.

De onsterfelijke kudde, voedend met lied
van je dageraad en voorbije dutjes,
de waanzinnige strijdwagens, vertrokken
van je bittere uren met verdriet.

De boze en gewelddadige rode muze,
de serene epische en pure godheid
dat waar je vandaag gedroomd hebt zit.

Uit deze stukken stel ik uw sculptuur samen.
Onze vriendschap mijn eigen jaren telt:
mijn hemel en mijn vlakte spraken over jou.

Een donkere, trillende muziek...

Een donkere, trillende muziek
kruistocht van bliksem en trillers,
van kwade adem, goddelijk,
van de zwarte lelie en de eburoy-roos.

Een bevroren pagina, die durft niet
kopieer het gezicht van onverenigbare lotsbestemmingen.
Een knoop van avondstiltes
en een twijfel in zijn netelige baan.

Ik weet dat het liefde heette. Ik ben het niet vergeten,
noch dat serafijnse legioenen,
ze slaan de bladzijden van de geschiedenis om.

Weef je doek op de gouden laurier,
terwijl je de harten hoort neuriën,
en drink de nectar trouw aan je geheugen.

bron: Tot halve stem


De inhoud van het artikel voldoet aan onze principes van redactionele ethiek. Klik op om een ​​fout te melden hier.

Wees de eerste om te reageren

Laat je reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

*

  1. Verantwoordelijk voor de gegevens: Miguel Ángel Gatón
  2. Doel van de gegevens: Controle SPAM, commentaarbeheer.
  3. Legitimatie: uw toestemming
  4. Mededeling van de gegevens: De gegevens worden niet aan derden meegedeeld, behalve op grond van wettelijke verplichting.
  5. Gegevensopslag: database gehost door Occentus Networks (EU)
  6. Rechten: u kunt uw gegevens op elk moment beperken, herstellen en verwijderen.

bool (waar)