Francisco de Quevedo. Aniversario da súa morte. Sonetos

Calquera día é un bo día para lembrar e ler a Don Francisco de Quevedo e Villegas, un dos escritores máis famosos do Idade de Ouro e de todos os tempos. Pero hoxe hai unha maior razón pola que a novo aniversario da súa morte en 1645. Foi en Villanueva de los Bebés, unha fermosa cidade manchega próxima á miña, onde está enterrado. Entón aí vai este selección de 7 dos seus sonetos.

Sonetos

DEFINICIÓN DO AMOR

Está queimando xeo, é lume xeado
é unha ferida que doe e non se deixa sentir,
é un bo soñado, un mal presente,
é unha pausa curta moi cansativa.

É un descoido que nos dá coidado,
un covarde cun nome valente,
un paseo solitario entre a xente,
un amor só para ser amado.

É unha liberdade preso
que dura ata o último parasito,
enfermidade que medra se se cura.

Este é o neno Amor, este é o teu abismo:
mira que amizade terá sen nada
o que é contrario a si mesmo en todo.

ONTE ERA UN SOÑO, MAÑÁ SERÁ A TERRA ...

Onte foi un soño, mañá será terra.
Pouco antes de nada e pouco despois de fumar.
E ambicións de destino, e presumo
só apunta á cerca que me pecha!

Breve combate da guerra importunada,
na miña defensa, son un gran perigo,
e mentres coas miñas armas me consumo,
menos me acolle o corpo que me sepulta.

Xa non é onte, mañá non chegou;
hoxe pasa e é e foi, con movemento
que me leva á morte.

As azadas son o momento e o momento
iso a cambio da miña dor e do meu coidado
cavan na miña vida o meu monumento.

DEFINICIÓN DO AMOR

Rogádela? ¿Desdéntame? Ámoa
Seguila? Defender? Collelo? ¿Enfadarte?
Querer e non querer? Deixándose tocar
xa hai mil persuasións firmes?

Telo ben? Tentar desprenderse?
Loitar nos seus brazos e enfadarse?
Bícaa a pesar de si e oféndese?
Intentar despedirme e non ser capaz?

¿Cóntame queixas? Amonestar o meu gusto?
E, finalmente, ás batidas da miña présa,
deixar de engurrar o ceño? Non amosar noxo?

¿Permíteme quitar a camisa?
Parécelo limpo e axústalo?
Isto é amor e o resto é risa.

VAIN BUSCA A TRANQUILIDADE NO AMOR

Abrazo ás sombras fugitivas,
nos soños a miña alma cansa;
Paso a loitar só noite e día
cun trasno que levo nos meus brazos.

Cando quero atalo máis con lazos,
e vendo a miña suor desvíame,
Volvo con novas forzas á miña teimosía,
e os temas con amor desgárranme.

Vingareime dunha vana imaxe
iso non me deixa os ollos;
Faite burla de min e, de burla de min, corre con orgullo.

Empezo a seguila, fáltame enerxía,
e como alcanzalo quero,
Fago correr as bágoas detrás dela nos ríos.

CON EXEMPLOS MOSTRA FLORA O BREVE
DO FERMOSO, NON DANALO

A mocidade do ano, a ambiciosa
vergoña do xardín, o encarnado
rubí perfumado, tiro acurtado,
tamén do fermoso ano de presunción:

a exuberante ostentación da rosa,
deidade do campo, estrela da sebe,
a amendoeira na súa propia flor nevada,
que anticipar aos calores osa:

as reprimendas son, oh Flora! mudas
de beleza e orgullo humano,
que está suxeito ás leis da flor.

A túa idade pasará mentres o dubidas,
dende onte terás que arrepentirte mañá,
e tarde, e con dor, serás discreto.

COMPARA A FALA DO SEU AMOR COA
DUNHA RÚA

Torto, desigual, suave e forte,
escóndeche secretamente entre as flores,
roubando o fluxo das calor,
branca na escuma e loira coma o dourado.

En cristais dispensa o seu tesouro,
Plectro líquido para amores rústicos,
e afinación por rousiñas de corda,
ri para medrar, co que choro.

Vaso en divertido adulación,
alegre vas á montaña e precipitado
espumoso engrasado con xemido.

Non é o coidado co corazón,
á prisión, ao choro chegou,
alegre, inadvertido e confiado.

LAMENTACIÓN AMANTE E POSTERIOR
SENTIMENTO DE AMANTES

Non sinto morrer, non me neguei
remate de vivir, nin finxín
alarga esta morte, que naceu
ao mesmo tempo coa vida e coidado.

Sinto marchar deshabitado
corpo que o espírito amoroso cinguiu,
abandona un corazón sempre aceso
onde reinaba todo o amor hospedado.

Os signos danme a miña eterna queima de lume,
e dunha historia tan desgarradora tan longa
o meu tenro berro só será escritor.

Lisi, a memoria estame a dicir,
Ben, sufro do inferno a túa gloria,
chamar gloria cando sofre tormentos.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.