Silvina Ocampo e unha das súas historias

prata

Andando polo sitio Taringa, onde o carácter ecléctico das súas publicacións pode dar a un artigo sobre psicoloxía para cans, xunto con outro sobre filosofía heideggeriana, atopei unha publicación que realmente me fixo feliz, así como me sorprendeu na miña ignorancia.

Silvina Ocampo mereceu unha publicación, onde se publicou unha historia que non lera e que me alegrou atopar. Gustaríame compartilo contigo, xunto cunha crítica que o propio Borges escribiu sobre o escritor.

«Como o Deus do primeiro verso da Biblia, cada escritor crea un mundo. Esta creación, a diferenza do divino, non é exnibus; Xorde da memoria, do esquecemento que forma parte da memoria, da literatura anterior, dos hábitos dunha lingua e, esencialmente, da imaxinación e da paixón. [...] Silvina Ocampo proponnos unha realidade na que conviven o quimérico e o caseiro, a meticulosa crueldade dos nenos e a modesta tenrura, a hamaca paraguaia dun quinto e a mitoloxía. […] Preocúpalle as cores, tons, formas, convexos, cóncavos, metais, ásperos, pulidos, opacos, translúcidos, pedras, plantas, animais, o sabor peculiar de cada hora e de cada estación, a música, o non menos misterioso a poesía e o peso das almas, das que fala Hugo. Das palabras que o poderían definir, a máis precisa, creo, é xenial ".

Jorge Luís Borges

silvina 3

El por outro - Silvina Ocampo

Esperaba velo pero non de inmediato, porque a miña perturbación sería demasiado grande. Sempre pospuxo a nosa reunión, por algunha razón o entendía ou non. Un pretexto sinxelo para non velo ou velo outro día. E así pasaron os anos, sen que o tempo se fixera sentir, excepto na pel da cara, en forma de xeonllos, pescozo, queixo, pernas, na inflexión da voz, no xeito de camiñar, escoitar, colocar un man na meixela, repetindo unha frase, no énfase, na impaciencia, no que ninguén nota, no talón que aumenta de volume, nas comisuras dos beizos, no iris dos ollos, nas pupilas, no brazos, no oído escondido detrás do cabelo, no pelo, nas uñas, no cóbado, ai, no cóbado!, no xeito de dicir como estás? ou realmente ou pode ser ou a que hora? ou non o coñezo. Non, non Brahms, Beethoven, bo, algúns libros. O silencio, que era máis importante que a presenza, tecía as súas intrigas.

Non se produciu ningunha reunión, que non fose totalmente absurda: unha chea de paquetes cubriume e el, comendo pan e sostendo unha botella de viño e unha Coca-Cola, finxiu darme a man. Invariablemente alguén tropezou e o adeus foi antes de que? Chamaba o teléfono, sempre mal, pero a respiración de alguén correspondía exactamente á súa respiración e, despois, na escuridade da habitación, aparecían os seus ollos, na cor aparecía o timbre desa voz sen fondo, unha voz que o comunicaba co deserto. ou con algunhas pólas dun río que discorre entre as pedras sen chegar nunca á súa desembocadura, un río cuxo nacemento, nas montañas máis altas, atraía a pumas ou fotógrafos que viñan de lonxe a ver estas marabillas. Gustábame ver xente coma el. Algúns que parecían case idénticos, se miraban de esguello; ou un xeito de pechar completamente as pálpebras, coma se algo doera.

Tamén me gustaba falar con xente que antes falaba con el ou que o coñecía moito ou que o iría ver naqueles días. Pero o tempo esgotábase, coma un tren que ten que chegar ao seu destino, cando o garda chama á porta do pasaxeiro que está durmindo ou anuncia a seguinte estación, o final da viaxe. Tivemos que atoparnos. Estabamos tan acostumados a non vernos que non nos viamos. Aínda que non estou seguro de que non o vin, nin sequera pola ventá. Nesa luz sombría da tarde, sentín que faltaba algo.

Pasei por diante dun espello e busqueime. Non vin dentro do espello, senón o armario da habitación e a estatua dunha Diana Cazadora que nunca vira nese lugar. Era un espello que finxía ser un espello, como inútilmente pretendía ser eu mesmo.

Entón temía que a porta se abrise e que aparecese en calquera momento e que remataran os aprazamentos que mantiveron vivo o seu amor. Deitouse no chan sobre a rosa dunha alfombra e agardou, agardou a que a campá da porta principal deixase de soar, agardou, agardou e agardou. Agardou a que desaparecera a última luz do día, despois abriu a porta e entrou a inesperada. Colléronse das mans. Caeron sobre a rosa sobre a alfombra, rodados coma unha roda, unidos por outro desexo, por outros brazos, por outros ollos, por outros suspiros. Foi nese momento cando a alfombra comezou a voar en silencio sobre a cidade, de rúa en rúa, de barrio en barrio, de praza en praza, ata chegar ao bordo do horizonte, onde comezaba o río, nunha praia árida, onde medraban Cattails e voaron as cegoñas. Amencer lentamente, tan lentamente que non notaron o día nin a falta de noite, nin a falta de amor, nin a falta de todo o que viviran, esperando ese momento. Perdéronse na imaxinación dun esquecemento -el por outro, por outro dela- e reconciliáronse.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

2 comentarios, deixa os teus

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado.

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.

  1.   flor dixo

    Ola ... chámome Florencia e gustaríame saber por que a historia de "O peixe descoñecido" que segundo un dos libros de relatos literarios suxeridos á miña curmá non aparece en ningún sitio da web ... Silvina Ocampo é a autor desa historia ... a partir de agora moitas grazas por darlle ao lector a oportunidade de expresarse ... para min a literatura é algo moi especial, é un conxunto de sentimentos e estaría moi interesado se respondes eu xa que teño que conseguir parte das túas obras e esa historia que pareces pertencer a Silvina Ocampo ...
    Moitas grazas…
    Florencia

  2.   daniela dixo

    Ola, mira, hoxe déronme un conto para facer os deberes chamado "o vestido de veludo" e pedíronme que fixera unha gráfica de Silvina Ocampo. O autor do conto non entendo a historia a onde quería ir Cornelio Catalpina co vestido