Sempre Don Juan Tenorio, o clásico esencial destas datas

Cartel de Don Juan Tenorio (1922) de Ricardo de Baños.

Un ano máis Non lles dou cuarto ás cabazas foráneas. Non toda esa parafernalia de morcegos, telarañas e casas encantadas que invaden tendas e bares. Tampouco ás festas escolares de traxes de bruxas en miniatura e pantasmas (algúns entón soñan ...). Non vou cos tempos nin son politicamente correcto porque quedei con el, con don Juan Tenorio. Co mito agora insultado (ou reinterpretado) da caveira máis ignominiosa e canalla, pero tamén dos máis namorados e redimidos.

Don José Zorrilla escribiu a súa historia en 1844, que te inspirou O burlón de Sevilla de 1630, atribuído a Tirso de Molina. E é o que tes que ler e sobre todo ver representado nestas próximas datas. Sei que a miña loita é unha loita perdedora, pero Intentarei loitar todos os anos por seguir dándolle o seu protagonismo. Hai moito tempo os escolares tiveron que aprendelo e recitárono. Agora ... é agora. Ben, volvo todos os finais de outubro á pousada de Laurel para atopalo escribindo a súa carta. Estes son algúns dos seus versos máis inesquecibles.

DON JUAN

Como berran eses cabróns!

Pero o mal lóstrego me rompe

si ao concluír a carta

non pagan caro os seus berros!

***

Aquí está Don Juan Tenorio

e non hai home para el.

Da altiva princesa

ao que pesca nun barco malo,

non hai ningunha muller á que non subscribo,

e calquera empresa cobre

se está en ouro ou en valor.

Busca por el os rebeldes;

pechar os xogadores;

quen se gaba de cortalo,

A ver se hai alguén que o supere

no xogo, na loita ou no amor.

***

Onde queira que fun

a razón pola que atropellei

a virtude da que me burlaba,

Burláime da xustiza

Xa vendín mulleres.

Baixei ás cabanas,

Subín aos pazos,

Subín aos claustros

e por todas partes saín

amargo recordo de min.

***

Berrou ao ceo, e el non me escoitou.

Pero se me pechan as portas,

dos meus pasos na Terra

responde ao ceo, non a min.

***

Afástate, pedra finxida!
Solta, solta esa man
que aínda queda o último gran
no reloxo da miña vida.
Déixeo, se é certo
que un punto de contrición
dá unha salvación da alma
dunha eternidade,
Eu, Deus santo, creo en ti;
se é o meu mal inaudito,
a túa misericordia é infinita ...
¡Señor ten piedade de min!

con DON LUIS

DON LUIS

Por Deus es un home estraño!

Cantos días empregas

en cada muller que amas?

DON JUAN

Parta os días do ano

entre as que atopas alí.

Un para facelos namorar,

outra para conseguilos,

outra para abandonalos,

dous para substituílos

e unha hora para esquecelos.

con DON DIEGO

SEÑOR DIEGO

Mátasme ... Máis perdoo

de Deus en santo xuízo.

DON JUAN

A longo prazo puxéronme.

(Aínda que sempre preferirei a versión de Tirso de Molina onde o Trickster dicía "Canto tempo confías en min!").

Con DOÑA INÉS

DON JUAN

¡Ah! Non é certo, anxo do amor,

que nesta illada costa

máis pura a lúa brilla

e respiras mellor?

Esta aura que vaga, enche

dos simples cheiros

das flores campesiñas

Esa agradable costa brota:

esa auga limpa e serena

que pasa sen medo

o barco do pescador

que agarda cantando o día,

Non é certo, miña pomba,

que estás respirando amor

 

***

SEÑORA INES:

Non sei ... Desde que o vin,

Bridget meu, e o seu nome

me dixeches que teño a ese home

sempre diante de min.

En todas partes estou distraído

co teu agradable recordo,

e se o perdo por un momento,

na súa memoria recao.

Non sei que fascinación

nos meus sentidos exerce,

iso sempre me torce cara a el

mente e corazón:

e aquí e no oratorio

e en todas partes aviso

ese pensamento divírtese […].

***

SEÑORA INES:

Cala, por Deus, oh don Juan!

que non poderei resistir

moito tempo sen morrer

así que nunca me sentín ansioso.

¡Ah! Calade por compaixón,

que escoitarte paréceme

que o meu cerebro tola

arde o meu corazón.

¡Ah! Deume de beber

un filtro infernal, sen dúbida,

iso axúdache a renderse

a virtude das mulleres [...].

 ***

DON XOÁN:

Alma miña! Esa palabra

o meu ser cambia o xeito,

que podo facer

ata que me abra Eden.

Non é, dona Inés, Satanás

quen pon en min este amor;

É Deus quen quere por ti

gáñame por El quizais.

Non, o amor que hoxe se atesoura

no meu corazón mortal

non é un amor terreal

como a que sentía ata agora;

non esa faísca fugaz

que se apaga calquera refacho;

É un lume que se traga

canto ve, inmenso, voraz.

Así que descarta a ansiedade

fermosa doña Inés,

porque me sinto aos teus pés

aínda capaz de virtude.

Si, irei o meu orgullo a postrarme

ante o bo comandante,

e ou me dará o teu amor,

ou terá que matarme.

***


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Un comentario, deixa o teu

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.

  1.   María Inés dixo

    Foi un pracer lelo ... grazas!