Rosa Chacel. Aniversario da súa morte. Poemas escollidos

Rosa Chacel Foi poeta, ensaísta e novelista. Nado en Valladolid en 1898, morreu un día coma hoxe de 1994 en Madrid, onde viviu. Ligado ao Xeración do 27Colaborou con varias revistas e uniuse a importantes encontros literarios da época como o Ateneo. Da súa extensa obra, composta por novelas, ensaios, contos e poesía, destaca a súa novela Barrio de Maravillas. Gañou Premio Nacional de Literatura Español en 1987, entre outros. Este é un selección de poemas. Para recordalo ou descubrilo.

Rosa Chacel - Poemas elixidos

Os mariñeiros

Son os que viven sen nacer na terra:
non os sigas cos teus ollos,
a túa mirada dura, nutrida de firmeza,
cae aos seus pés coma un indefenso pranto.

Son os que viven no esquecemento líquido,
escoitando só o corazón materno que os abala,
o pulso da calma ou da tormenta
como o misterio ou a canción dun ambiente entrañable.

Bolboreta nocturna

Quen podería manterte deusa escura
quen se atrevería a acariñar o teu corpo
ou respira o aire da noite
polo pelo castaño da túa cara? ...

Ah, quen te ataría cando pasases
na testa coma un alento e un zunido
a estancia sacudida polo teu voo
e quen podería sen morrer! sentirte
tremer nos beizos parados
ou rir ás sombras, descuberto,
cando a túa capa bate contra as paredes? ...

Por que vir á mansión do home
se non pertence á súa carne nin ten
voz nin podes entender as paredes?

Por que traer a longa noite cega
iso non encaixa no cáliz dos límites ...

Do alento inexpresivo da sombra
que o bosque tende nas ladeiras
-roca rota, musgo imprevisible-,

de troncos ou viñas,
da voz lasciva do silencio
os ollos veñen das túas ás lentas.

Dálle á datura a súa canción nocturna
que transcende o compás que vai a hedra
ascendendo cara á altura das árbores
cando a serpe de cascabel arrastra os seus aneis
e voces suaves latexan na gorxa
entre o limo que nutre o lirio branco
vixiado intensamente pola noite ...

Nas montañas peludas, nas praias
onde as ondas brancas se desfollan
a soidade estirada está no teu voo ...

Por que traes ao dormitorio,
á xanela aberta, confiado, terror? ...

Raíña Artemisa

Sentado, coma o mundo, polo teu propio peso,
a paz das pendentes da saia estendeuse,
o silencio e a sombra das covas mariñas
xunto aos teus pés durmidos.
A que dormitorio profundo ceden as túas pestanas
ao levantar pesado coma cortinas, lento
como xales de noiva ou cortinas funerarias ...
a que perenne permanencia oculta do tempo?
Onde descubre o camiño que descubren os teus beizos,
a que abismo carnal descende a túa gorxa,
Que cama eterna comeza na túa boca?

O viño das cinzas exhala o seu alcol amargo
mentres o vaso airea, coa súa pausa, o alento.
Dous vapores levantan as súas fragrancias secretas,
contémplanse e mídense antes de confundirse.
Porque o amor anhela a súa tumba na carne;
quere durmir a súa morte no calor, sen esquecer,
á tenaz canción de berce que murmura o sangue
mentres a eternidade late na vida, insomnia.

Ti, propietario e residente dos crack ...

Ti, propietario e habitante das gretas,
emula da víbora arxentina.
Vostede, que elude o imperio da sloe
e foxe do amencer na hora bisiesta.

Ti, que, coma o tecedor de ouro
que moe nun recuncho escuro e sombrío,
a vide non alimentas, que o crisol declive
e si, o seu sangue espreme, sippy.

Vas, sen mancharte, entre a turba impura
cara ao lugar onde con traza nobre,
a pomba mama as súas crías.

Eu, mentres tanto, mentres o sanguento, escuro
subir ás miñas paredes ameaza,
Piso a pantasma que arde no meu insomnio.

Atopei a oliveira e o acanto ...

Atopei a oliveira e o acanto
que sen saber que plantaches atopei durmido
as pedras da túa testa desaloxáronse,
e a do teu fiel moucho, canción solemne.

O rabaño inmortal, alimentando a canción
das túas alboradas e siestas caducadas,
os frenéticos carros, marcharon
das túas amargas horas con pena.

A musa vermella enfadada e violenta,
a serena épica e pura divindade
iso onde soñaches hoxe senta.

A partir destas pezas compoño a túa escultura.
A nosa amizade nos meus anos conta:
o meu ceo e a miña chaira falaban de ti.

Unha música escura e trémula ...

Unha música escura e trémula
cruzada de raios e trinos,
das malas respiracións, divino,
do lirio negro e da rosa eburoy.

Unha páxina conxelada, que non se atreve
copia a cara de destinos irreconciliables.
Un nó de silencios nocturnos
e unha dúbida na súa órbita espiñenta.

Sei que se chamaba amor. Non o esquezo,
nin, esa lexión serafica,
pasan as páxinas da historia.

Tecede o pano no loureiro dourado,
mentres escoitas o corazón tararear,
e bebe o néctar fiel á túa memoria.

Fuente: A media voz


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.