Poesía latinoamericana contemporánea (I)

Poesía hispanoamericana contemporánea

Cando falamos de poesía hispanoamericana, o primeiro nome que sae ou un dos primeiros, é sen dúbida o de Rubén Darío, con quen o Modernismo, pero hai poesía hispanoamericana máis alá desta ou de José Hernández, outro gran poeta.

Entre outras, destacan as seguintes voces: Gabriela Mistral, José Martí, Pablo Neruda, Octavio Paz, César Vallejo y Vicente Huidobro. Neste artigo falaremos dos tres primeiros e no que se publicará mañá falaremos dos tres últimos. Se che gusta a poesía, ou mellor dito, a boa poesía, non deixes de ler o que vén.

Gabriela Mistral

Gabriela Mistral, ou o que é o mesmo, Lucía Godoy Foi unha das poetas da época que coa súa poesía buscou descubrir o realismo, a realidade cotiá, refuxiándose tamén na intimidade.

Gabriela, que foi o premio Nobel de literatura en 1945, escribiu "Sonetos da morte", unha das súas mellores e máis relevantes obras. Está inspirado no suicidio de Romelio Ureta, o seu vello amor. E o primeiro soneto vai así:

Desde o nicho xeado no que te meten os homes,
Vou baixalo á terra humilde e soleada.
Que teño que durmir nel os homes non o sabían,
e que temos que soñar na mesma almofada.

Deiteite na terra soleada cun
dozura dunha nai ao fillo durmido,
e a terra ten que converterse en suavidade de berce
ao recibir o teu corpo como un neno adolorido.

Entón botarei terra e po de rosa,
e no po azul e azulado da lúa,
os despoxos lixeiros serán presos.

Eu vou marchar cantando as miñas fermosas vinganzas,
Porque a ese honrado escondido a man do non
baixará a disputar o teu puñado de ósos!

José Martí

José Marti, cubano, tiña a poesía como un modo de comunicación sincero, manifestado dun xeito formal a través do sinxelo e cotián. O poeta identifícase en "Versos sinxelos" coa súa poesía, porque nela presentou e plasmou a súa alma como era. Ao escribir estes versos revélase: unha unidade composta por elementos dispares e contrarios, como sucede cando nomea "A debilidade dos cervos" diante "A forza do aceiro". Tamén reflicte sentimentos como a solidariedade e a abolición do resentimento:

Cultiva unha rosa branca
en xuño coma xaneiro
Para o amigo honesto
quen me dá a man franca.

E polo cruel que me arrinca
o corazón co que vivo,
Cultivo de cardo ou ortiga;
Eu cultivo a rosa branca.

Pablo Neruda

Non sei cantas veces escribín sobre este autor, pero non me canso. Neruda foi e será sempre un dos grandes nomes da poesía mundial, non só en América Latina. Só con nomear o seu traballo "Vinte poemas de amor e unha canción desesperada", publicado en 1924, estamos dicíndoo todo ... E faltaríanme liñas para publicar todo o que merece ser lido por este autor. Pero serei breve ou, polo menos, intentarei ser:

Para que me escoites
as miñas palabras
adelgazan ás veces
como as pegadas das gaivotas nas praias.

Colar, serpe de cascabel borracho
para as túas mans suaves coma as uvas.

E miro as miñas palabras dende a distancia.
Máis que os meus son teus.
Suben na miña vella dor coma hedra.

Suben ás paredes húmidas así.
Ti es o culpable deste sanguento xogo.

Están fuxindo do meu escuro covil.
Enche todo, enche todo.

Antes de ti poboaban a soidade que ocupas,
e están máis afeitos á miña tristeza ca ti.
Agora quero que digan o que che quero dicir
para que os poidas escoitar como quero que me escoites.

O vento da angustia aínda os arrastra.
Os furacáns dos soños aínda os derruban ás veces.
Escoitas outras voces na miña dorida voz.
Bágoas de vellas bocas, sangue de vellas súplicas.
Quéreme, compañeiro. Non me deixes. Ségueme
Sígueme, compañeiro, nesa onda de angustia.

Pero as miñas palabras manchase co teu amor.
Ocupas todo, ocupas todo.

Estou a facer un colar infinito con todos eles
para as túas mans brancas, suaves coma as uvas.

Se che gustou e gustaches tanto ler este artigo coma min escribíndoo, non perdas a segunda parte que se publicará mañá xoves. Nel falaremos brevemente de Octavio Paz, César Vallejo e Vicente Huidobro.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Un comentario, deixa o teu

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.

  1.   Jorge dixo

    Son de Tucumán e vivo cos murais de acción poética léndoos a diario. Encantoume ver esa foto de portada no artigo. Grazas!