Paco Gómez Escribano: «Os escritores de novela criminal viven de conflitos sociais»

Fotografía: Facebook de Paco Gómez Escribano.

Paco Gómez Escribano, Escritor madrileño de novela criminal, ten unha nova historia, 5 gatos. Xa é o oitavo despois de títulos como Junkie, cando os mortos berran o Prohibido publicar carteis. Agradezo moito o teu tempo e dedicación a isto entrevista onde nos fala un pouco de literatura, influencias, proxectos e actualidade.

ENTREVISTA - PACO GÓMEZ ESCRIBANO

  • NOVAS DE LITERATURA: Lembras o primeiro libro que leu? E a primeira historia que escribiches?

PACO GÓMEZ ESCRIBANO: Non, é imposible lembrar o primeiro que lin. Non obstante, si Lembro o primeiro serio que escribín, cando estaba dentro Instituto (Que daquela era EGB, que é a idade que temos). Polo menos pareceume grave. Foi un pequeno conto o que titulei O castelo. Obviamente, isto non tiña nin cabeza nin cola. Simplemente imaxinei un castelo enriba dunha montaña e empecei a escribir. Eu dixen, parvadas rapaces.

  • AL: Cal foi ese libro que che impactou e por que?

PGE: Seguimos coa escola. Entre os peñazos que tivemos que ler, libros que non eran axeitados para as nosas idades, gustoume moito un que algún profesor tivese a lucidez de esixir que lésemos. Foi Réquiem para un aldeán español, de Ramón J. Sender. Supoño que a brevidade e a concisión da historia (algo que agradecín entón e aínda estou agradecido por agora) axudaron, pero a historia Fascinoume a inxustiza cometida co personaxe e as reflexións de todas as outras secundarias.

  • AL: E ese escritor favorito? Podes escoller máis dunha e de todas as épocas.

PGE: Vouvos contar unha sobre novelas policíacas e outra sobre sucio realismo, que son os dous xéneros que me apaixonan. Son, respectivamente, Chester Himes e Hubert Selby Jr..

Atopo a saga de Cadaleito Johnson e Gravedigger Jones. Son fantásticos, pero a colección de personaxes tontos ou locos que se amosan ao longo das nove novelas é inaudita, sen esquecer a crítica social ácido, afiado e preciso dun Himes que estaba demasiado enfadado co sistema e non faltaron razóns.

Selby é sublime en toda a súa obra, pero especialmente en Última saída cara a Brooklyn e Requiem por un sono fíxome sentir. Si, séntese con maiúsculas. E iso, poucos escritores triunfan. Un último.

  • AL: Que personaxe dun libro che gustaría coñecer e crear?

PGE: Gustaríame coñecer e crear John Archibald Dortmunder, o carácter de Donald westlake. A min só me parece marabilloso, ademais dun dos expoñentes do novela negra de humor que tanto me gusta. Si, non só me gustaría coñecelo, senón ter planeado un roubo con el sobre unhas cervexas nese famoso posto do bar.

  • AL: Algunha manía á hora de escribir ou ler?

PGE: Para ler Non teño afeccións excepto que aprendín iso cando non me gusta unha novela péchaa e escollo outro. Supoño que é porque envellecín e podo levar menos que antes. En canto a escribir, Gústame Séntate cando xa teño a novela na cabeza e cando sei que vou ten tempo todos os días para escribir.

  • AL: E o teu lugar e hora preferidos para facelo?

PGE: Ben, a verdade é que escribín en moitos lugares: en salas de hotelen pubs e ás veces incluso no portátil en calquera lugar se tiven un oco. Pero teño que recoñecer que onde máis escribo é No meu cuarto, no medio do caos controlado reinante.

  • AL: Que atopamos na túa última novela, 5 gatos?

PGE: A narración do preparativos para un roubo, a súa execución e as súas consecuencias. É unha novela de personaxes moi marcados, en liña co que estiven facendo ultimamente, antiheroes que son perdedores, pero dos que non se renden nunca.

Ttamén hai banda sonora, como en todas as miñas novelas, esta vez música de blues, porque acertou, xa que isto pode ser, en termos de estilo, a miña novela máis americana. Estou contento co resultado.

  • AL: ¿Máis xéneros literarios?

PGE: Ao longo da miña vida lin todo, pero eu a novela negra engánchame. Deixouna deliberadamente para ler outras cousas, pero sempre volvía a ela. E chegou un momento en que, feito co ritmo e intensidade do xénero, o resto acabou aburríndome.

Entón agora Non leo nada máis, agás obras da miña outra gran paixón literaria en canto a xéneros: sucio realismo. Aínda que creo que é o mesmo. Do mesmo xeito que a novela espía está relacionada coa novela de detectives, o sucio realismo está intimamente relacionado coa novela policíaca, dende sempre.

  • AL: Que lees agora? E escribindo?

PGE: Agora mesmo estou lendo A noite encheuse de sirenas, do profesor Julián Ibáñez, que aínda está en forma e a quen a idade lle deu ese punto que todos os profesores teñen en calquera disciplina. É delicioso cada vez que publica unha novela.

En canto á escrita, teño algúns 100 páxinas dunha nova novela sobre o que levo pensando dende hai tempo e sobre o novas sociais que vivimos e o Réxime FIES nas prisións que lanzou o goberno de Felipe González.

  • AL: Como cres que é a escena editorial para tantos autores como hai ou quere publicar?

PGE: Ben, creo que os hai opcións para todos gustos, desde grandes editoriais ata autoeditándose ata unha variedade de editores independentes. Como dis, agora hai moita xente que quere escribir, e iso é bo, sempre que haxa moita xente que queira ler, o que non sucede. A oferta e a demanda é algo que neste sector un tanto esquizofrénico non funciona. Hai xoias que pasan desapercibidas e as mediocridades elevadas ao Olimpo. O tempo dirá.

  • AL: Cal é o momento de crise que estamos a supoñer? ¿Podes manter algo positivo ou útil para futuras novelas?

PGE: O momento que vivimos é fodido para todos, pero obviamente algúns o pasan peor que outros, coma sempre. Profesionalmente toco todos os días indo ao instituto a dar clases de Formación Profesional, non a nenos deses que non infectan, senón a persoas que xa son adultas. Xogo coma baños, limpadores e outros tantos heroes anónimos. A vida segue.

En canto a si mesmo servirame para futuras novelas Eu creo que si. Os escritores de novela negra viven de conflitos sociais, das cousas que non deberían existir, pero que existen. Se o mundo fose Disneyland non teriamos que traballar e eu obviamente non escribiría. Adicaríame a estar aí fóra, viaxar e pasalo ben.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Un comentario, deixa o teu

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.

  1.   Gustavo Woltman dixo

    Unha entrevista moi interesante dun autor moi experimentado que coñece moito o seu xénero. É admirar as ideas que concibe e a súa forma de explicarse. Excelente artigo.
    -Gustavo Woltmann