Os cans difíciles non bailan. As grandes cadelas vidas de Arturo Pérez-Reverte

Fotografía de Arturo Pérez-Reverte. Axencia EFE

Para un bo lector non hai nada como encadear libros que chegan á alma e quitan as tripas. Iso fixen últimamente comendo o colosal Macbeth de Jo Nesbø en seis días e devorando este fenomenal Os cans difíciles non bailan de Arturo Pérez-Reverte en dous. Dous días de bágoas tanto pola risa e o humor como polo afundimento máis absoluto do corazón.

Dous días converténdose nun can, no meu caso, unha cadela. Dous días de pura emoción que todos os que vivimos ou convivimos algunha vez entenderemos máis alá destas palabras e do libro. Todos os que sabemos como poden ser, sacámoste e facemos eses animais. Resumirei a revisión nesta frase. Don Arturo, para Falcos, Evas e outras historias e segue con este negro e con todos os seus amigos e inimigos. Para min xa son inesquecibles.

Xa escribín varios artigos sobre cans. Fonte de inspiración, personaxes literarios, proxectos social con eles implicados ... Entón, cando vin esta nova novela dun dos meus escritores favoritos, non dubidei por un momento que me gustaría. E así foi.

A Arturo Pérez-Reverte Levo moitos anos seguíndoo. Fascinoume con Alatriste, Quedei encantado A sombra da aguia, Rematei de conquistar con A letra esférica e fíxome rir mil co seu Jodía Pavia ou o seu cabo trafalgar. Tamén me aburriu O cerco e non acabou de convencerme coa súa serie de Falco, pero eu son habitual deles Artigos do domingo e metinme en máis dunha fregona pola súa causa. Para moita honra teño que dicilo. E cando se trata de asuntos de mutts estamos totalmente de acordo.

Teño case toda a súa biblioteca, aínda que teño un par de títulos para ler. Tamén os seus libros recopilatorios dos seus artigos. O último foi Cans e fillos de cadela. Por iso, cando vin esta historia, non dubidei e, como digo, Estaba emocionado.

30 días cos negros

Dedicado aos cans que posuía, Pérez-Reverte di que escribiu este libro nun mes. E creo porque a min tamén me pasou. Ás veces As historias chégannos de súpeto ou levan un tempo e sabemos que as temos que escribir. E saen sós, sen case pensar. Porque nos tocan dun xeito especial e só precisamos sacalos. Ademais, sabemos que serán bos para nós. Este é o caso. Unha historia curta e redonda.

Amizade, xustiza, crueldade, amor e lealdade

A frase cervantina de O Coloquio dos cans Antes de empezalo di todo. Entón Pérez-Reverte convértese no Negro, un can mestizo, un cruce entre un mastín español e unha fila brasileira, que nos fala dentro primeira persoa coa súa linguaxe canina (pecha o nariz, dame unha pata ...). E coñecemos a súa historia mentres estamos no Artesa de Margot, unha cadela arxentina.

Antigo can de loita subterráneo, Negro xa o ten oito anos e o que mellor apreciamos e sentimos é iso está canso e unha vida moi dura tamén o puido molestar. Pero defende os seus principios e lealtades. Xa lin que é un Alatriste de catro patas. Quizais. Simplemente recoñecín que ese personaxe que inevitablemente me atrae ten dúas, catro ou oito patas.

A cuestión é que dous amigos desapareceron, Teo e Boris el Guapo, e os clientes habituais da Artesa, entre eles un sabueso filósofo chamado Agilulf, comentan o incerto destino ao que puideron enfrontarse. Teo, ademais, foi o mellor amigo de Negro e aínda que están estrañados por unha serie de circunstancias, incluída a triángulo amoroso, The As negras teñen o deber de buscalas. Ten unha gran idea do que se puido facer deles e estremécese só ao pensalo.

Cans policiais, neonazis, elegantes, traficantes ...

La galería de personaxes As que os negros atopan son moi diversas, como as súas historias. Margot Co seu acento arxentino, o elegante setter irlandés Travessura, vértice do triángulo sentimental, o insensato e fenomenal Mortimer (un divertido teckel), que guía ao noso heroe cara á terrible Cañada Negra, ou Helmut e os seus secuaces (neo-nazis doberman sen cerebro). E tamén o son Snifa e Fido, cans policías.

Destaca Tequila, un xoloitzcuintle mexicano do "cartel" do can máis perigoso que os ten moi ben colocados, cun conselleiro, Rufus, que é un galgo español cuxa historia e imaxes teño como recordos tristes e impactantes da miña propia infancia.

E logo están os pobres desgraciados secuestrados ou abandonados que rematan nas mans deses animais salvaxes de dúas patas que os encerran en gaiolas e os usan como cans de loita ou o seu combate. As historias do labrador de chocolate abandonado chamadas Tomás e o pequeno Cuco, un adegueiro aterrorizado, axita a alma.

Aínda por riba, tiñamos 11 anos, un pequeno enólogo, moi valente e intelixente como se lle chamaba Chiqui. E aínda tes o noso Cuco, unha cruz de Pequín, que xa ten 16 anos. Os dous estaban Mutsgo da rúa manchego que sobreviviu ao abandono e maltrato, pero que os buscou ata atoparnos. Entón, imaxina, señor Reverte, de que lectura dese capítulo Duelo na Barranca.

«Máis mili que o can de Gladiador«

Porque si, hai bágoas, pero Tamén son risas risibles e inevitables que leva todas as miradas no tren no que estás lendo. Porque é imposible deixar de rir ese drama de Boris o Guapo no capítulo 8. Da antoloxía. Ou niso parte final onde esa frase anterior aparece para describir o último dos adversarios de Black, a beleza (Pastor francés). Teño que transcribir ese diálogo de argot bóxer entre eles.

"Date pog muegto, español peggo", rosmou o gabacho, suave pero claro.

"Vai chupar a miña ameixa primeiro", respondín. Carallo de franquicia.

Parpadeou confuso.

-¿O puro?

-O pau, imbécil.

Pero hai tantos así, ou tan politicamente incorrecto ou inverso, que os que non estamos a medias medidas ou o tomamos con papel de cigarro temos que gozar si ou si.

Son espartaco

Todos queriamos selo Espartaco nunca. E así acaba theo, o outro protagonista, o espello invertido en negro ou convertido (supostamente) polos humanos niso temido asasino, ese monstro creado polo mestre que adoita ser. Pero iso ao final revólvese, vingase, libérase e consegue vivir e gozar, aínda que non sexa ata o final, desa liberdade e do instinto máis primordial. Como a máis de nós lle gustaría facer nalgún momento da vida. Ou imparte xustiza como a dos animais.

Entón ...

Para os humanos, para os cans, para todos. Hai que lelo. Sen complexos, sen medias, con sangue, con bágoas, con tristeza, con dor, pero tamén con esperanza, humor, tenrura, respecto e amor. Pero só os que temos cans e os tivemos toda a vida realmente apreciaremos esta marabillosa novela.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado.

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.