Luís de Góngora. Aniversario da súa morte. 6 sonetos seleccionados

Luís de Góngora. Retrato de Velázquez.

Luís de Gongora é, independentemente dos gustos particulares da poesía de cada un, o poeta o máis orixinal e influente do Século de Ouro Español, onde había tanta concentración de poetas orixinais e influentes. Hoxe é un novo aniversario da morte deste inmortal cordobés para sempre no seu traballo dese linguaxe intrincada, cheo de hipérbole, simbolismo e cultismo, perífrase e estruturas case imposibles. Para recordalo, este é un selección dalgúns dos seus sonetos.

Luis de Góngora e eu

Hai que recoñecelo. Quen le Góngora e o entenda (ou cre que o fai) a primeira vez é un privilexiado. Nin sequera no meu máis tenro infancia escolar, cando leu (ou intenta ler) por primeira vez a fábula de Polifemo e Galatea, non agora no punto de medio século Conseguín seguir ao bo don Luís. Aquí tamén está a atracción, o beleza de seu póñanos e iso torcer de a linguaxe que poucos souberon combinar como este poeta cordobés universal.

E, ao final, é certo que te quedas con el duelo dialéctico e amargura inigualable que un tiña con outro monstro do seu calibre, aínda que máis falador como era Don Francisco de Quevedo. Pero tamén co feito de que don Miguel de Cervantes loou ata o infinito. Cos ollos que dá a idade e outras tantas lecturas, bótalle unha ollada agora a Góngora Segue sendo un reto, pero a súa virtuosismo coas palabras.

6 sonetos

Mentres competías co teu pelo

Mentres por competir co teu pelo,
o ouro bruído polo sol brilla en balde;
mentres con desprezo no medio da chaira
mira a túa testa branca o fermoso lilio;
mentres a cada beizo, para collelo,
seguen máis ollos que os cravos temperáns;
e mentres triunfaba cun exuberante desprezo
do cristal brillante o teu manso pescozo;
goza de pescozo, pelo, beizo e testa,
antes do que houbo na túa época dourada
ouro, lilio, carave, cristal brillante,
non só en prata ou viola truncada
vira, pero ti e el xuntos
no chan, no fume, no po, na sombra, na nada.

A Córdoba

Ai altísima muralla, oh torres coroadas
De honra, de maxestade, de galantería!
Oh gran río, gran rei de Andalucía,
De areas nobres, xa que non douradas!
Oh fértil chaira, oh montañas levantadas,
Iso privilexia o ceo e dourou o día.
Oh, sempre gloriosa a miña patria,
Tanto para as plumas como para as espadas. Se entre esas ruínas e botín
Iso enriquece a Genil e a Baño Dauro
A túa memoria non era a miña comida,

Nunca mereces os meus ollos ausentes
Vexa a súa muralla, as súas torres e o seu río,
A túa chaira e serra, oh patria, oh flor de España!

A celos

Oh néboa do estado máis sereno,
Furia infernal, serpe malvada!
Ai víbora escondida velenosa
De prado verde a seo perfumado!

Oh entre o néctar do Poison amor mortal,
Que nun vaso de cristal levas a vida!
Oh espada sobre min cun pelo suxeito,
Do amoroso espolón do freo!

Ai celo, do eterno favor do verdugo!
Volve ao triste lugar onde estabas,
Ou ao reino (se cabes alí) do susto;

Pero non caberás alí, porque houbo moito
Que te comes e non rematas,
Debes ser maior que o inferno.

A Quevedo

Anacreon español, non hai ninguén que te impida,
Non digas con moita cortesía:
Que desde que os teus pés son de elexía,
Que a túa suavidade está feita de xarope.

¿Non imitarás a Lope Terentian,
Que a Bellerophon todos os días
Sobre zocos de poesía cómica
Leva espuelas e dálle un galope?

Con especial coidado as túas ansias
Din que queren traducir ao grego
Os teus ollos non o miraron.

Préstalles un tempo ao meu ollo cego,
Porque á luz saquei certos versos preguiceiros,
E entenderás calquera gregüesco máis tarde.

Xa bicando mans cristalinas

Xa bico mans cristalinas,
xa me anoando ata un pescozo branco e liso,
estendendo xa ese pelo sobre el
que amor tirou do ouro das súas minas,

rompendo xa nesas finas perlas
doces palabras mil sen mérito,
agarrando xa cada fermoso beizo
rosas roxas sen medo ás espiñas,

Eu estaba, oh claro sol envexoso,
cando a túa luz, ferindo os meus ollos,
matou a miña gloria e a miña sorte esgotouse.

Se o ceo xa non é menos poderoso,
porque non lle molestan aos teus,
Carallo, coma o teu fillo, dálle a morte.

Inscrición para a tumba de Dominico Greco

Ten unha forma elegante, oh peregrino,
de tecla dura de pórfido brillante,
o pincel nega o mundo máis suave,
que deu espírito á madeira, vida ao liño.

O seu nome, un dino aínda máis impresionante
que nos cornetas da fama cabe,
o campo ilustra a partir dese mármore grave:
vingalo e continúa o teu camiño.

As mentiras gregas. Natureza herdada
Arte; e Arte, estudo; Iris, cores;
Febo, luces -se non sombras, Morfeo-.

Tanta urna, a pesar da súa dureza,
as bágoas beben e cantos suores cheiran
Cortiza funeraria da árbore de Sabeo.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.