Leticia Sierra. Entrevista co autor de Animal

Fotografía: cortesía de Leticia Sierra.

Leticia Sierra É asturiana e procede do mundo de xornalismo, pero deu o saltar á literatura cunha novela de xénero negro iso está facendo que a xente fale. É Animal. Neste entrevista Fálanos diso e de moitos outros temas. Agradezo moito a túa amabilidade e o teu tempo adicado.

Leticia Sierra - Entrevista

  • NOVAS DE LITERATURA: Lembras o primeiro libro que leu? E a primeira historia que escribiches?

LETICIA SIERRA: As primeiras novelas que lin foron xuvenís: as aventuras de Esther y Os cinco. A primeira novela "para adultos" non recordo exactamente o que era, pero imaxino que sería algún título Agatha Christie o de Victoria Holt.

A primeira historia que escribín tiña seis ou sete anos e era así unha historia, con debuxos e que eu mesmo cosín con fío para que semellase aos que vin nas librarías.

  • AL: Cal foi ese libro que che impactou e por que?

SL: Unha crónica dunha morte predita, de Gabriel García Márquez porque é o spoiler mellor contado da historia. Pareceume marabilloso, impactante, brutal.

  • AL: E ese escritor favorito? Podes escoller máis dunha e de todas as épocas.

LS: Gabriel García Márquez, Isabel Allende, Lawrence Silva, Ana Perada, PD James, Agatha Christie, María Higgins Clark, Dolores Redondo, Padiola Läckberg... E seguiría enumerando.

  • AL: Que atopamos na túa novela, Animal?

SL: Animal é unha novela policíaca na que fago un reflexión sobre onde está o noso límite moral. Que o lector se pregunte ata onde sería capaz de chegar en determinadas situacións ou circunstancias, se cruzaría esa fina liña que diferencia o ser humano do animal, da besta.

Somos capaces de matar? Segundo as circunstancias, estou convencido de que si, todos somos capaces de cruzar esa liña da que falo, esa liña que separa ao home da besta. E, en menor medida, no día a día, é máis común do que pensamos que deixemos que apareza o fociño do noso animal. É máis doado recorrer ao insulto ou á explosión que a unha boa mañá, un favor ou un agradecemento. Vivimos nunha sociedade na que é máis fácil ser malo que bo. e, o que é peor, ás veces é mellor visto e incluso normalizado. Cada vez nos sorprende menos e é, cando menos, preocupante, por non dicir perigoso.

Osentir que somos moi vulnerables e bastante propensos á violencia, xa sexa verbal ou física é un dos eixos da novela. E gustaríame poñer esa reflexión na mente do lector para que, ao final do libro, descubra a si mesmo empatizando co meu enfoque.

E para iso, en Animal o investigación dun odioso crime nunha pequena e tranquila cidade de Asturias, pero a investigación desenvolveuse de dous xeitos: a policía e os xornalistas. O oficial de policía, protagonizado por un inspector do grupo de Homicidios da Policía Nacional, e o xornalista, protagonizado por un xornalista local. A primeira, unha liña de investigación ríxida e moi restrinxida polos procedementos policiais e xudiciais. O segundo, infinitamente máis flexible e con menos medios que a policía, pero que tamén consegue resultados e pistas sobre o caso. Ambos liñas están dando pistas o lector do que pasou, como pasou, por que pasou e quen foi a man executora.

  • AL: Que personaxe literario che gustaría coñecer e crear?

LS: A Hercule Poirot. Paréceme un personaxe esteticamente esperpéntico, psicoloxicamente moi interesante e totalmente atemporal.

  • AL: ¿Algúns hábitos ou hábitos especiais á hora de escribir ou ler?

SL: Para escribir necesito ruído ambiental: a televisión acesa, a xente que fala e se está pelexando moito mellor, ruído, ruído. O silencio decéntame moito e a soidade tamén. Gústame notar a xente arredor. Por iso é moi difícil que entre na oficina para escribir. Gústame escribir na clase, co meu marido e a miña filla ao lado e, se é posible, falando. De feito, escribín parte desta novela nunha cafetería mentres agardaba que a miña filla saíse da súa clase de inglés.

En vez diso, para ler preciso estar nun silencio absoluto. Non soporto ler coa música de fondo nin a TV encendida. Así que o meu tempo favorito para ler é de noite e na cama. Son tan raro.

  • AL: E o teu lugar e hora preferidos para facelo?

SL: Escribo en calquera momento. Agora que estou na casa, en calquera momento. Normalmente pola mañá. Cando traballaba, cando volvía do traballo a casa e iso era dende as sete da tarde ata as dez ou once da noite. Tódolos días. E como che dixen antes, o meu lugar favorito é o salón.

Reserva a lectura para a noite, horizontal ou o que é o mesmo, na cama e en completo silencio.

  • AL: ¿Máis xéneros literarios?

SL: A miña asignatura pendente é a poesía. Non podo entendelo e hai moi pouca poesía que me guste, pero pola miña propia ignorancia.

Gústame disto teatro, en particular a de Alexandre Casona. E o novela histórica tamén me chama a atención. Ademais, é un xénero polo que sería infiel ao xénero policial.

  • AL: Que lees agora? E escribindo?

LS: Estou lendo un autor asturiano: Alicia G. García e a súa novela policíaca O cárcere. Unha gran crítica ao cinismo e mentiras de certos programas de televisión e ao aborrecidos que somos ou somos os espectadores. Moi recomendable.

  • AL: Como cres que é a escena editorial para tantos autores como hai ou quere publicar?

SL: Son novo no mundo editorial. É a miña primeira novela, así que non sei moi ben que dicirche. Pero temo que se escribe máis, moito máis do que se le, de xeito que o escritor sempre vai estar en desvantaxe. Que si Dígoo a todos eses escritores que intentan que publiquen que non deixan de intentalo, que non tiran a toalla, que sigan enviando o manuscrito, que sexan perseverante, constante, insistente e que cren moito en si mesmos e no seu traballo. Nunca sabes.

  • AL: Cal é o momento de crise que estamos a supoñer? ¿Podes manter algo positivo ou útil para futuras novelas?

LS: Nese momento, asumiches que o lanzamento da novela, previsto para maio de 2020, tería que aprazarse ata xaneiro de 2021. E agora falta o contacto co lector, porque as presentacións son na liña, dificilmente podes organizar reunións ou sinaturas cara a cara.

Creo que esta situación de pandemia déixanos pouco positivo. Hai demasiadas mortes, demasiadas familias separadas durante un ano e demasiados pallasos descerebrados a pesar de todo para obter lecturas positivas. Ser un pouco frívolo Creo que se le máis esta situación na que non queda máis remedio que pasar moito tempo na casa algúns descubriron que ler é entretido. E iso é moi positivo.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.