Entrevista con I. Biggi, gañadora do premio Cerros de Úbeda de novela histórica

O escritor vasco Iñaki Biggi gañou o premio Outeiros de Úbeda de novela histórica co teu título máis recente, Valquirias. Autor tamén de O Santuario y A fórmula de Stradivarius, hoxe nos dedica esta entrevista Agradézolle moito a súa amabilidade, tempo e dedicación. Grazas moito.

Noticias de literatura: lembras o primeiro libro que leu? E a primeira historia que escribiches?

I. Biggi: Non o primeiro libro, pero sería unha novela de Os tres investigadores, magnífico serie para atraer aos nenos á lectura. Hai pouco que relín un deles para tratar de atopar esa fórmula alquímica coa que o conseguín. E por suposto como non mencionar Salgari con Sandokan o O Corsario Negro.

Tampouco lembro cal foi o primeiro que escribín. Moitas cousas, todas perdidas. Pero o primeiro que escribín cun pouco de fundamento foi a miña primeira novela, O Santuario, que comezou como un relato curto e rematou con máis de 300 páxinas.

AL: Cal foi o primeiro libro que che chamou a atención e por que?

I. Biggi: Quizais O Padriño. Creo que é a novela que máis veces lin, seguramente unha puntuación. Os personaxes que debuxa Mario Puzo parécenme case insuperables. Vito Corleone é un ser monstruoso pero ten a súa propia dignidade. Esa mestura fascíname.

AL: Quen é o teu escritor favorito? Podes escoller máis dunha e de todas as épocas.

I. Biggi: Tolkien, Maalouf. Pero Rinme mucho con Sharpe, Pratchett, Mendoza... Viaxei ás estrelas con Asimov. E pasei moito de medo Stephen King. Agatha Christie e o seu Hércule Poirot. Mentres o penso lembro cada vez máis.

AL: Que personaxe dun libro che gustaría coñecer e crear?

I. Biggi: Iñigo Montoya de A princesa prometida. Loita, tortura, vinganza, xigantes, milagres, persecucións, verdadeiro amor. Que máis se lle pode pedir a un libro?

AL: Algunha manía á hora de escribir ou ler?

I. Biggi: Para ler penso non. Fágoo en calquera posición e en calquera momento. Resumo facilmente. Escribir xa é outra historia: silencio e espazo moverse. Se o son en pleno frenesí, e co nervioso que estou, Inmediatamente estiven abrumado e todo me molesta.

AL: E o teu lugar e hora preferidos para facelo?

I. Biggi: Onde hai un ordenador, tranquilidade, tempo e espazo. Non pido moito, non si?

AL: Que escritor ou libro influíu no teu traballo como autor?

I. Biggi: As miñas primeiras novelas Escribiunos nun momento no que estaba inmerso en calquera lectura de novela histórica con tramas de conspiración que caeron nas miñas mans, e marcáronme moito. Entón supoño que debería dicir Philip Van Den Bergen e O Conxuro Sixtino, Ken Follet e Os piares da terra, Amin Maalouf e A viaxe de Baldassare, Umberto Eco e O nome da rosa...

AL: ¿Os teus xéneros favoritos?

I. Biggi: Obviamente a novela histórica. Pero tamén, e moito, a novela negra e moitas obras de ciencia ficción ou fantasía. Hai algúns xéneros, non moitos, que non estou afeito a ler, pero sempre fun un deses Lense ata a etiqueta do colacao cada vez que almorzas.

AL: Que lees agora? E escribindo?

I. Biggi: Agora estou con Tempos de esperanza, a última novela de Emilio lara, e con Gataca de Frank Thilliez.

Respecto á escrita Estou coas correccións da miña quinta novela, agardándooá saída do cuarto, que aparecerá en primavera, e rematar de prepararse un sexto que xa entrou na fase de redacción, unha vez compilada a documentación. Eles son novelas independentes uns aos outros e normalmente gústame reservar as súas parcelas, por se gañan.

AL: Como cres que é a escena editorial para tantos autores como hai ou quere publicar?

I. Biggi: Ben, por que nos imos enganar. Como dixeches bastante ben, hai moitos autores e todos queremos ver as nosas obras nas librarías, que nos custaron tantas horas, alegrías e sufrimento e demanda non suficiente para absorbelo todo. Os editores corren riscos financeiros e ás veces non pagan. Todos intentamos visibilizar as obras. Cando publicas unha novela, xa estás nervioso polas vendas porque delas depende unha futura. Se aínda non o conseguiches publicado, vas de porta en porta ... Non é doado.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.