Duque de Rivas. Aniversario da morte do autor de Don Álvaro ou da forza do destino

Un 22 xuño de 1865 morreu Anxo Saavedra, Duque de Rivas, Poeta e dramaturgo español, e máis coñecido polo seu drama romántico máis famoso Don Álvaro ou A forza do destino, obra emblemática do romanticismo Español. Para recordar a súa memoria, escollo unha serie de fragmentos deste título.

Ángel Saavedra, duque de Rivas

Nacido en Cordova, Ángel Saavedra foi dramaturgo, poeta, historiador, pintor e estadista. De ideas liberais, loitou contra os franceses na guerra de independencia e máis tarde contra o absolutismo de Fernando VII. Isto levouno ao exilio en Malta e inspirou algúns dos seus poemas, como Con once feridas mortais.

Os seus primeiros versos, reunidos en Poesía e xoga como AtaulfoLanuza, están enmarcados dentro do neoclasicismo. Pero durante o seu exilio maltés descubriu a obra de William Shakespeare, Walter Scott e Lord Byron e uniuse ao movemento romántico con poemas O paria, Eo soño do proscrito O faro de Malta.

Don Álvaro ou a forza do destino

Foi o traballo que inaugurou o teatro romántico español e, ademais, o teatro moderno. É un drama en cinco actos ou días, en prosa e en verso. Ten todos os ingredientes típicos do romanticismo, como melancolia o O pesimismo, e desenvolve un tema característico: a do home arrastrado á desgraza por un destino contra o que non pode loitar. É a misteriosa combinación de azar e necesidade a que dirixe as accións dos personaxes.

O protagonista é Don Álvaro, un cabaleiro namorado de Leonor, a filla do marqués de Calatrava. Unha noite don Álvaro irrompe na habitación de Leonor coa intención de secuestrala, pero é sorprendido polo marqués de Calatrava. Don Álvaro mátao accidentalmente e ten que fuxir. Despois de varios anos, durante os cales os amantes viviron separados, don Álvaro na guerra e Leonor, escondidas nunha ermida, coinciden, pero o destino impedirá o seu amor.

Fragmentos

Acto I - Escena VII

DON ÁLVARO: (Con gran vehemencia.)

Anxo reconfortante da miña alma!

Xa van dar os ceos santos unha coroa eterna ao meu insomnio?

A alegría afógame ...

Estamos abrazados para que nunca esteamos separados

Antes, antes da morte

iso separándome de ti e perdéndote.

DOÑA LEONOR (Moi axitada.).

Don Álvaro!

DON ÁLVARO.

O meu ben, meu Deus, o meu todo ...

Que che axita e perturba de tal xeito?

¿Te molesta o corazón ver que o teu amante

está neste momento

máis orgulloso que o sol? ...

Roupa adorada!

[...]

DON ÁLVARO.
Señorita!

DOÑA LEONOR.
¡Oh! rompes a miña alma ...

DON ÁLVARO.
O meu corazón está destrozado ... Onde está, onde,
o teu amor, o teu firme xuramento?
Corresponde mal coa túa palabra
tanta irresolución en tal momento.
Un movemento tan repentino ...
Non te coñezo, Leonor. Soprou o vento
do meu delirio toda a esperanza?
Si, ceguei no acto
cando amenceu o día máis brillante.
Levaranme falecido
a partir de aquí, cando o permiso inmortal cría.
Feiticeira enganosa,
A fermosa perspectiva que tan falaz me ofreceu para desfacer?
¡Perfido! ¿Por favor?
subir ao trono do Eterno,
e despois afundiuse no inferno?
Só me queda agora? ...

DOÑA LEONOR. (Lanzándose nos seus brazos.)

Non, non, adoro a ti.
Don Álvaro! ... ¡Ben! ... Veña, si, veña.

***

Acto I - Escena VIII

Marqués.- (Furioso) Vile sedutor! ... Filla infame!

Doña Leonor .- (Lanzándose aos pés do seu pai) ¡Pai! Papá!

Marqués.- Non son o teu pai ... Vaite ... e ti, vil adivinado ...

Don Álvaro.- A túa filla é inocente ... Eu son o culpable ... Fórame o peito. (Ponse de xeonllo.)

Marqués.- A súa actitude de súplica demostra o baixo que é o seu estado ...

Don Álvaro.- (Levantándose) ¡Señor marqués! ... señor marqués! ...

Marqués.- (Á súa filla) Quita, muller malvada. (Curra, que lle sostén o brazo) e ti infeliz, ¿te atreves a tocar ao teu amo? (Aos servos) Oes, subide a ese infame, suxeitádeo, atádeo ...

Don Álvaro.- (Con dignidade.) Desgraciado que me perde o respecto. (Saca unha arma e monta).

Doña Leonor.- (Correndo cara a Don Álvaro) ¡Don ÁIvaro! ... Que vas facer?

Marqués.- Súmete de inmediato.

Don Álvaro.- Ai dos teus servos se se moven! Só tes dereito a furar o meu corazón.

Marqués .- Morre a mans dun cabaleiro? Non; morrerás aos do verdugo.

Don Álvaro.- Señor marqués de Calatrava! Pero, ah, non; tes dereito a todo ... A túa filla é inocente ... Tan pura como o alento dos anxos que rodean o trono do Altísimo. A sospeita de que a miña presenza aquí a esas horas pode dar lugar a concluír coa miña morte, sae envolvendo o meu cadáver coma se fose a miña mortalla ... Si, debo morrer ... pero ás túas mans. (Pon un xeonllo no chan) Agardo o golpe resignado; Non me vou resistir; xa me tes desarmado. (Lanza a pistola, que cando golpea o chan, dispara e fere ao marqués, que cae morrendo nos brazos da súa filla e dos criados, berrando)

Marqués. - Estou morto! ... Ai, eu! ...

Don Álvaro.- Meu Deus! Arma malvada! Terrible noite!

Doña Leonor.- Pai, pai!

Marqués.- Aparte; sácame de aquí ... onde morro sen que este vil me contamine con tal nome ...

***

Acto III - Escena IV. Monólogo de don Álvaro.

Que carga insoportable
é o ambiente vital
para o pequeno mortal
que nace nun terrible destino!
Que eternidade horrible
a curta vida! Este mundo,
Que calabozo profundo,
para o home infeliz,
quen é o ceo enfadado que mira
co seu ceño furioso!
Parece, si, que a medida
que é máis dura e amarga
máis se estende, máis se alarga
destino a nosa vida.
Se se nos concede
só para sufrir,
e moi breve ser
o feliz, como na pena
que o seu obxecto non se enche,
¡É terrible ter nacido!
Para o que está tranquilo, alegre,
vivir entre aplausos e honores,
e de amores inocentes
escorrer o saboroso cáliz
cando é máis forte e con máis ánimo,
a morte marca os seus días,
as súas fortunas atropélanse:
e eu, que infeliz estou,
Eu, buscándoa vou,
Non a atopo.
Pero como estou para conseguilo,
Desgraciado!
Ben, cando nacín infeliz,
Nacín para envellecer
Se ese día de pracer
(que só me gustou),
a fortuna fixaríase,
Que pronto a morte prematura
coa súa feroz gadaña
cortaríame o pescozo!


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.