Camilo José Cela. A familia de Pascual Duarte en 12 frases

Hoxe Camilo Jose Cela Tería 102 anos, pero deixounos no 2002. Non obstante, o escritor, xornalista, ensaísta, editor e académico galego máis universal e gañador do Premio Nobel en 1989 (e o Cervantes en 1995 entre moitos outros) segue a vivir para a posteridade en todas as súas obras. Así o recordo nun selección de frases e pasaxes de A familia de Pascual Duarte. A razón? Un fragmento impactante desa obra marcou o meu futuro eu lector e escritor.

A razón

Foi nun deses libros de lectura (Pista, de Santillana) de Non recordo exactamente o curso, quizais en 5o ou 6o de primaria GBS. E cando, naqueles tempos pouca corrección política e lingüística e menos papel de cigarro, os nenos do colexio leron o que fose o que tiñamos que ler. Quizais só fose un fragmento un dos máis duros dos moitos que ten A familia de Pascual Duarte.

Posiblemente quedou na miña memoria pola linguaxe, tan adulta e dura, e sen dúbida pola imaxe que recreei cando o lin. Sei o que é unha escopeta e como matas con ela, tamén sei o que é ter un can. Tamén inconscientemente marcou o meu futuro eu como lector e como escritor, esta faceta á que non son alleo narrador masculino en primeira persoa nin a súa dureza ou bravura. Foi a escena na que Pascual Duarte dispara a súa cadela.

12 frases de A familia de Pascual Duarte

Así que aí vai selección de frases desta novela publicada en 1942, un dos o cume funciona do seu autor, pero tamén da narrativa española de Século XX.

1.

Mata sen pensalo, téñoo ben demostrado; ás veces, sen querelo. Odiaste, odiaste intensamente, ferozmente e abres a navalla e con ela moi aberta chegas, descalzo, á cama onde dorme o inimigo.

2.

Todos os mortais temos os mesmos coiros ao nacer e, con todo, cando medramos, o destino ten gusto de cambiarnos coma se fósemos de cera e de ir por camiños diferentes ata o mesmo fin: a morte.

3.

Nunca chegan de súpeto ideas que nos molestan; o súbito afoga uns momentos, pero déixanos, segundo avanzamos, longos anos de vida por diante. Os pensamentos que nos volven tolos coa peor tolemia, a da tristeza, chegan sempre aos poucos e como sen sentir, como sen sentir que a néboa invade os campos ou o consumo dos seos.

4.

O sol caía; os seus últimos raios ían ser cravados no triste ciprés, a miña única compañía. Facía calor; Algúns tremores percorreron o meu corpo; Non me puiden mover, craváronme como pola mirada do lobo.

5.

As cousas nunca son como as imaxinamos a primeira vista, e así sucede que cando comezamos a velas de preto, cando comezamos a traballalas, nos presentan aspectos tan estraños e mesmo descoñecidos que, dende a primeira idea, ás veces nin sequera somos a memoria; tal acontece coas caras que imaxinamos.

6.

Non te acostumes á desgraza, créame, porque sempre temos a ilusión de que ten que ser a última que soportamos, aínda que despois, co paso do tempo, comezamos a convencernos - E con que tristeza! - que o peor está por acontecer ...

7.

Faría outra cousa, calquera das que fan a maioría dos homes - sen decatarse - a maioría; Sería libre, xa que a maioría dos homes son libres -sen decatarse-; Deus sabe cantos anos de vida quedarán por diante, como teñen - sen decatarse de que poden gastalos lentamente - a maioría dos homes ...

8.

É unha mágoa que as alegrías dos homes nunca saiban cara a onde nos levarán, porque se o fixeramos, non hai dúbida de que algún disgusto que outros terían que aforrarnos; Digo isto porque a noite na casa do Galo rematou coma o rosario do amencer, por ese motivo ningún de nós soubo parar a tempo. A cousa foi moi sinxela, tan sinxela como sempre resultan ser as cousas que máis nos complican a vida.

9.

Hai moita diferenza entre adornar as túas carnes con rubor e colonia e facelo con tatuaxes que ninguén ten que borrar despois.

10.

As maiores traxedias dos homes parecen chegar sen pensar, co seu paso, nun lobo cauto, para golpearnos coa súa repentina e desviada picadura coma a dos escorpións.

11.

Se a miña condición de home me permitise perdoar, perdoaría, pero o mundo é como é e querer moverse contra corrente non é máis que un intento en van.

12.

Golpeoume coa palabra, pero se acabásemos chegando a golpes xúroche polos meus mortos que o mataría antes de que me tocase un pelo. Quería refrescarme porque coñecía o meu personaxe e porque de home a home non é bo loitar cunha escopeta na man cando a outra non a ten.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.