Antonio Buero Vallejo. Aniversario do seu nacemento. Fragmentos

Antonio Buero Vallejo.
Fotografía: Instituto Cervantes.

Marcador de posición de Antonio Buero Vallejo naceu o 29 de Setembro dende 1916 ata Guadalajara e, ademais de ser un dos dramaturgos españois máis recoñecidos, tamén foi pintor. De feito, formouse na Escola de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Estivo no cárcere de 1939 a 1946, onde coincidiu Miguel Hernández e con quen fixo unha grande amizade. Xa en liberdade comezou a colaborar en varias revistas como debuxante y escritor de pezas curtas teatral.

En 1949 publicou cal é a súa obra máis famosa, Historia dunha escaleira, quen obtivo o Premio Lope de Vega. Con el acadou un enorme éxito de público no Teatro Español de Madrid. Máis tarde seguiu escribindo e estreando máis obras como O tecedor dos soños, O sinal esperado  o Un soñador para un pobo. Tamén o son O concerto de San Ovidio o LucernarioTrátase de un selección dalgúns fragmentos deles para lembrar.

Antonio Buero Vallejo - Fragmentos das súas obras

Lucernario

VINCENT. Non é unha tolemia, é a vellez. [Unha cousa moi común:] arteriosclerose. Agora estará máis comedido na casa: deilles televisión o mes pasado. [Terás que escoitar as cousas que dirá o vello.] Esta postal non che gustará. Non ves xente.
O PAI. Este tamén pode subir.
MARIO. Onde?
O PAI. Ao tren.
MARIO. Que tren?
O PAI. A ese.
MARIO. Iso é unha claraboia.
O PAI. Que sabes ...
ENCARNA. Non sairemos?
MARIO. Vicente virá hoxe.
O PAI. Que Vicente?
MARIO. Non tes un fillo chamado Vicente?
O PAI. Si, o máis vello. Non sei se vive.
MARIO. Vén todos os meses.
O PAI. E quen es ti?
MARIO. Mario.
O PAI. O teu nome é o meu fillo.
MARIO. Son o teu fillo.
O PAI. Mario era máis pequeno.
MARIO. Medrei.
O PAI. Despois subirás mellor.
MARIO. Onde?
O PAI. Ao tren.

Irene ou o tesouro

Irene, quérote. Quérote! Oes, xa o estoupei! Non! Non digas nada aínda. Déixame explicar primeiro. Quero que te cases e que te saia deste inferno onde estás atormentado. Sei que non valgo para nada. Vaia figura! Un profesor pobre sen cátedra nin recursos; un máis do infinito exército de licenciados en Filosofía que non teñen onde caer morto. "O estudante atronador", como di don Dimas. A miña vida pasoume e estou sen teito. Coas poucas pesetillas da terra que teño na miña cidade e co que recibo das clases, case non podo vivir. Non teño nada, e o que é peor, tamén perdín ilusións. Hai anos deixei de tomar oposicións, porque outros máis intelixentes ou máis vivos sempre gañaban o xogo. Son perdedor ... Un inútil que sei (pequena pausa). pero, por iso mesmo, atrévome a falar contigo. Somos dous solitarios. Non pretendo loitar contra os teus recordos, pero quero salvarte da horrenda melancolía na que te vexo vivir ... E, tamén, que me salves. Estás devolvéndome a miña fe na vida, que perdín. Dende que te coñezo, quero volver a loitar. Fixeches o milagre, miña doce, miña triste Irene. Sigue salvándome, ti que podes facelo, e sálvate a ti mesmo ... Aceptame.

Historia dunha escaleira - Fin do acto I

FERNANDO.- Non. Non te vaias. Debes escoitarme ... e crerme. Veña. Como entón.

CARMINA.-Se nos ven!

FERNANDO.- Que nos importa? Carmiña, créame. Eu non podo vivir sen ti. Estou desesperado. Afógame a ordinariedade que nos rodea. Necesito que me amas e me reconfortes. Se non me axudas, non poderei seguir adiante.

CARMINA.-Por que non lle preguntas a Elvira?

FERNANDO.- Quéreme! Sabíao! Tiñas que quererme! Carmiña, miña Carmiña!

CARMINA.- E Elvira?

FERNANDO.- Odio! Quere cazarme co seu diñeiro. Non o podo ver!

CARMINA.- Eu tampouco!

FERNANDO.- Agora tería que preguntarche: E Urbano?

CARMINA.- É un bo rapaz! Estou tolo por el! Parvo!


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Sexa o primeiro en opinar sobre

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.