O amor de Alejandra

Unha figura cuxa poesía superou tanto a fala coma o silencio. Unha muller que fixo o verbo carne propia, buscando comprender algo que sempre estivo por encima de todo. O silencio e a palabra, nun poeta que foi pura paixón, ata o descenso. Unha muller que só quería chegar ao fondo. Cada acción, cada frase, cada palabra, en Alexandra Pizarnik buscaba un significado propio, aínda que superior ao insignificante, ao terrenal que se propuña como fórmula para algo que nunca parecía ser un complemento, senón só un resto para o esencial. A poesía como esencia da vida. A poesía como vida.

E entre todas as súas paixóns, Alejandra cruzou o seu amor co de Silvina Ocampo. Alejandra amaba a Silvina coma ninguén. Moitos poden xulgar a relación como lesbiana. Só o considero puro, moito máis alto do que poden determinar os límites da definición sexual. Alejandra sempre estivo máis alá. E como marca desa paixón é que deixo esta carta, escrita en 1972, dirixida á entón muller de Bioy Casares. Espero que o gocedes tanto coma min cada vez que o volvín ler.

«BA 31/1/72
Ma moi chère,
Un día moi triste cando che chamei para non escoitar máis que voces espúreas e indignas, orixinadas por criaturas que os fabricantes de golem fixeron diante dos espellos (cf. von Arnim).
Pero ti, meu amor, non me esquezas. Xa sabes canto e sobre todo sufro. Quizais os dous saibamos que te busco. Sexa como for, aquí tes un bosque musical para dúas nenas fieis: S. e A.
Escríbeme, o querido. Necesito a fermosa certeza de estar aquí, ici-bas pourtant [aquí abaixo, con todo]. Traduzo de mala gana, a miña asma é impresionante (para celebralo descubrín que a Martha moléstalle o ruído da miña respiración enferma) Por que, Silvina adorada, algunha merda respira ben e quedo encerrado e son Fedra e son Anne Frank?
O sábado, en Bécquar, corrín nunha moto e caín. Todo doe (non me viría mal se me tocases - e esta non é unha frase halagadora). Como non quería alarmar a casa, non dixen nada. Deiteime ao sol. Desmaiume pero por sorte ninguén o sabía. Gústame contarche a pel de galiña porque só ti me escoitas. E o teu libro? O meu acaba de saír. Formato encantador. Mándoo a Posadas 1650, que, sendo o amante de Quintana, transmitirallo entre noxo e elección.
Tamén lles enviei un caderno venezolano cun non sei que degutante (como se di). Pero déixaos editalo en 15 días (...) Mais oui, je suis une chienne dans le bois, je suis avide de jouir (mais jusqu'au péril extrême) [Pero si, son unha cadela no bosque, con ganas de gozar (pero a perigo extremo)]. Oh Sylvette, se foses. Claro que bicaría a túa man e choraría, pero ti es o meu paraíso perdido. Atopado de novo e perdido. Carallo cos grecorrománs. Adoro a túa cara. E as túas pernas e, soutout (bis 10) as túas mans que conducen á casa dos soños da memoria, tecidas nun máis alá do verdadeiro pasado.
Silvine, a miña vida (no sentido literal) escribinlle a Adolfito para que a nosa amizade non durma. Atrevinme a rogarlle que che bicase (un pouco: 5 ou 6 veces) por min e creo que se deu conta de que te quero SEN FONDOS. Quérolle pero é diferente, ¿sabes, non? Ademais, admíreo e é tan doce, aristocrático e sinxelo. Pero non es ti, mon cher amour. Deixareite: estou morrendo de febre e teño frío. Gustaríame que estiveses espido, ao meu carón, lendo en voz alta os teus poemas. Sylvette mon amour, escribireite pronto. Sylv. Sei que é esta carta. Pero teño confianza mística en ti. Ademais, a morte tan próxima a min (¡tan exuberante!) Me oprime. (...) Sylvette, non é unha febre, é un infinito re-coñecemento de que es marabillosa, xenial e adorable. Faime un pequeno lugar dentro de ti, non te molestarei. Pero quérote, oh non podes imaxinar como me estremezo cando lembro as túas mans que nunca máis vou tocar se non che gusta xa que xa a ves, a sexualidade é un "terceiro". En fin, non sigo. Envíoche as 2 bibliotecas de poemunculi meos - cousa seria. Bico-te como sei o ruso (con variantes francesas e corsas).
Ou non te bico pero saúdote, segundo os teus gustos, como queiras.
Envíome. Sempre dixen que non para un día dicir mellor que si.
Ten coidado: esta carta pode que te foutgre e eu contestarei a propos des [podes poñer esta carta no cu e responderme sobre] as formigas grandes.
Sylvette, you are la seule, l'unique. Mais ça il faut I will tell him: Jamais tu ne rencontreras quelqu'un comme moi –Et tu le sais (tout) (Et maintenant je pleure.
[Sylvette, ti es a única, es a única. Pero hai que dicilo: nunca atoparás a ninguén coma min. E iso que o sabes (todo). E agora choro]
Silvina cúranme, axúdame, non é posible ser unha tortura tan grande)
Silvina, cúranme, non me fagas ter que morrer agora ".


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

Un comentario, deixa o teu

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado.

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.

  1.   Gabrielle dixo

    Como sabes que foi unha relación pura e que foi superadora, non sei que e non sei que. AP foi un excelente poeta, pero tamén un ser humano e con bastantes problemas. Coidemos e mantemos o traballo. Esta romanticización do maldito poeta e a súa forma de amar, xa pasou.