Morre Nacho Montoto, poeta cordobés

Hoxe espertamos coa tráxica noticia da morte de Nacho Montoto ao Anos 37. Poeta cordobés e director do último festival literario Cosmopoética celebrado. Segundo fontes de información, a súa morte debeuse a un infarto, aínda que os datos da autopsia aínda están pendentes.

Aínda que a súa obra poética, por desgraza, foi curta, obtivo o Premio Xove Andalucía de Poesía en 2013. Publicamos os seguintes libros de poesía:

  • "A cidade dos espellos", plaquette, colección Poesía Nueva Juan Ramón Jiménez de Fondo (2007).
  • "As últimas choivas", plaquette (Verses del sol, 2008).
  • A miña memoria é unha diapositiva: espazos insostibles (Crab Pistolero Edicións, 2008).
  • "Excedente" (Crab Pistolero Edicións, 2010).
  • "Despois da luz" (A Garúa, 2013).
  • "A corda rota", Pola que obtivo o Premio Xove Andalucía, 2013. (Renacimiento, 2014).
  • "Estamos todos aquí, aquí non hai ninguén" (Colección Os catro ventos. Renacemento, 2015).

Ademais de escribir poesía, tamén foi columnista e crítico literario do Diario Córdoba, «Cadernos Sur » e a revista Porto.

O seu blog: «Lazos de papel»

Escribiu ocasionalmente no seu blog titulado «Corbatas de papel», que podes visitar neste ligazón. Alí, o seu último escrito foi un poema inédito que titulou "Novidades":

O mar era unha letrina. Os corpos flotaban inchados,
inchado, roxo e esbrancuxado; a pesar do
negrura.

A densidade das algas abrazaba as pernas. Non parece
que a sorte navegue con eles esa noite.

Choveu sobre as ondas, sobre montes de ondas que
espiralaron derrotando aos valentes
que ... aos valentes que ... ás promesas que ... aos
soños que ... ao futuro que ...

Unha muller de só dezaseis anos abraza ao seu bebé no
fondo do mar. No fondo do mal.

A nova onda achégase á beira, levando na súa crista o
soña cunha vida mellor que descansa no
profundidades do fondo mariño, leva sobre a súa crista o
berros, esperanza e o abismo.

Este mundo é unha besta que se pode ver vir de lonxe.
Nós, nós, vivimos en paz. Coñecemos o
tranquilidade da linguaxe grazas ás nosas camas
quente, aos nosos sofás Ikea e á nosa compra
semanalmente en Carrefour.

Nas novas aparecen pequenas bolsas de auga.

Medo, impotencia e náuseas no medio do mar.

Vense chegar.

Como os corpos que pola noite se achegan ao
bordo das nosas camas mentres as vemos, dentro
silencio, na posición reflexiva da que nada se sabe e
alguén no medio da estrada, nese momento, nese momento
punto que veñen.

Vense chegar as mensaxes de Deus. O amencer avanza
e un chorro de lúa acompaña silenciosamente á procesión.

O mar susurra os seus nomes ao amencer. A pleamar a
vai depositando un por un, formando pilas
praias; as entrañas húmidas, as vísceras afogadas, o
beizos rachados.

Contempla lentamente, á mañá seguinte, o
dureza do titular.

A noticia dunha morte nunca é agradable, pero moito menos cando se trata dunha persoa tan nova. Desde Literatura actual queremos enviar unha mensaxe desde apoia á túa familia e amigos. DEP Nacho Montoto.


O contido do artigo adhírese aos nosos principios de ética editorial. Para informar dun erro faga clic en aquí.

2 comentarios, deixa os teus

Deixa o teu comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado. Os campos obrigatorios están marcados con *

*

*

  1. Responsable dos datos: Miguel Ángel Gatón
  2. Finalidade dos datos: controlar SPAM, xestión de comentarios.
  3. Lexitimación: o seu consentimento
  4. Comunicación dos datos: os datos non serán comunicados a terceiros salvo obrigación legal.
  5. Almacenamento de datos: base de datos aloxada por Occentus Networks (UE)
  6. Dereitos: en calquera momento pode limitar, recuperar e eliminar a súa información.

  1.   Cardigã dixo

    Puff, que mágoa. Como dis ao final, o peor dunha morte é cando é un mozo ... Todo o apoio e amor á familia, que o pasará mal.

  2.   Antonio Todriguez dixo

    Nacho sempre foi un poeta novo. Mesmo pensou que era dez anos máis novo. Era unha persoa inqueda e xenerosa. Poeta tamén inquietante. Sempre estaba a vir con proxectos. Era un tipo de persoa que non debería desaparecer durante polo menos 50 anos. Non coñezo á súa familia pero doulles un abrazo. Son un vello escritor cordobés que agora vive en Jalisco. Antonio Rodtiguez Jiménez.