José Hierro. Bere heriotzaren urteurrena. Poemak

Argazkia: José Hierro. ABC. (c) Clara Amat.

Madrilerrari Jose Hierro Kontuan hartzen da poeta garaikide handietako bat Erdalduna eta gaur 19 urte bete dira utzi gaituela. Datorren urtean ere bere jaiotzaren mendeurrena izango da. “Mende erdiko belaunaldia” deiturikoa zen eta bere lanak gizakiarekin, denboraren joana eta oroimenarekin gai sozial eta konprometituak biltzen ditu. New Yorkeko Koadernoa y alaitasuna bere argitalpen garrantzitsuenetako bi dira. Sari ospetsuenetako batzuk ere irabazi zituen, hala nola Literatura Sari Nazionala, 1957ko Kritika Saria, Asturiasko Printzea Saria edo Cervantes. Hau doa poema aukeraketa bere oroimenean.

José Hierro - Poemak

gailurrera

Irmo, nire oinpean, egia eta ziur,
harriz eta musikaz daukat;
ez orduan bezala, momentu bakoitzean
nire ametsetik esnatu zara.

Orain zure muino samurrak uki ditzaket,
zure uretako berde freskoa.
Orain, berriz, aurrez aurre gaude
bi lagun zahar bezala.

Abesti berria instrumentu berriekin.
Kantatzen duzu, lo egiten nauzu eta sehaskatzen nauzu.
Nire iraganaren betikotasuna egiten duzu.
Eta gero denbora-bandak biluzik.

Kantatu zuri, ireki itxaroten duzun kartzela
hainbeste pasio metatua!
Eta ikusi gure antzinako irudia galtzen
urak eramana.

Irmo, nire oinpean, egia eta ziur,
harriz eta musikaz daukat.
Jauna, Jauna, Jauna: berdin.
Baina zer egin duzu nire denborarekin?

Barne poza

Nigan sentitzen dut ezkutatu arren. Bustia
nire barruko bide ilunak.
Nork daki zenbat zurrumurru magiko
uzten duen bihotz goibelean.

Batzuetan bere ilargi gorria ateratzen zait
edo etzan nazazu lore arraroen gainean.
Hil dela diote, bere berdetasunarena
nire bizitzako zuhaitza kentzen da.

Badakit ez dagoela hil, bizi naizelako. Hartzen dut,
ezkutatzen den erreinu ezkutuan,
bere benetako eskuaren belarria.

Hil naizela esango dute, eta ez naizela hiltzen.
Horrela izan liteke, esan, non
hilko banintz erregin al lezake?

Lotan arima

Enbor artean belarrean etzan nintzen
hostoz hosto hori biluzten dute beren edertasuna.
arimari amets egiten utzi diot:
Udaberrian berriro esnatuko nintzen.

Mundua berriro jaio da, berriro
jaio zara, arima (hil zinen).
Ez dakit zer gertatu den garai honetan:
lo egin zenuen, betikoa izateko asmoz.

Eta goi-musikak abesten dizun bezainbeste
hodeietatik, eta maite zaituzten bezainbat
azaldu izakiak zergatik ekartzen dituzten
garai beltz eta hotz hori, itxurak egiten badituzu ere

egin ezazu zurea hainbeste bizitza isuri
(bizitza zen, eta lo egin zenuen), jada ez zara iristen
bere pozaren betetasunera iristeko:
dena esna zegoenean lo egiten zenuen.

Gure lurra, gure bizitza, gure denbora...
(Ene arima, nork esan dizu lo egiteko!)

Etsaia

Begiratzen gaitu. Jazartzen ari gaitu. Barruan
zutaz, nire barnean, guri begira. Negar egin
ahotsik gabe, bihotz osoa. Bere sugarra
gogor du gure erdigune ilunean.

Gure baitan bizi. Min egin nahi digu. sartzen naiz
zure barnean. Ulu, orro, orro.
Ihes egiten dut, eta haren itzal beltza isurtzen da,
gu ezagutzera ateratzen den gau osoa.

Eta gelditu gabe hazten da. urruntzen gaitu
urriko haize malutak bezala. Bush
ahanztura baino gehiago. Ikazkin erre
itzalezinak. Utzi suntsituta
ametsetako egunak. Zoritxarrekoa
gure bihotzak hari zabaltzen dizkiotenak.

Arrosa bezala: inoiz ez...

Arrosa bezala: inoiz ez
pentsamendu batek lainotu zaitu.
Bizitza ez da zuretzat
barrutik jaiotzen dena.
Zuk duzun edertasuna
bere garaian atzokoa.
Hori zure itxuran
zure sekretua gorde da.
Iraganak ez dizu ematen
bere misterio hunkigarria.
Oroitzapenak ez zaituzte lainotzen
zure ametsetako kristala.

Nola izan daiteke ederra
oroitzapenak dituen lorea.

Eskua da gogoratzen duena...

Eskua da gogoratzen duena
Urteetan zehar bidaiatu
orainaldira isurtzen da
beti gogoan.

Urduri seinalatzen du
ahaztuta bizi zena.
memoriaren eskua,
beti hura erreskatatzen.

Irudi mamuak
sendotuko dira,
nor ziren esaten jarraituko dute,
zergatik itzuli ziren.

Zergatik ziren ametsetako haragia,
gauza nostalgiko hutsa.
Eskua erreskatatzen ari da
bere linbo magikotik.

Arratsaldeko argia

Tristura ematen dit egunen batean espazio hau berriro ikusi nahi izango dudala pentsatzeak,
itzuli momentu honetara.
Pena ematen dit hegoak apurtzearekin amets egiteak
altxatzen diren eta berriro ni aurkitzea eragozten duten hormen aurka.

Adar loretsu hauek taupadaka eta alai hausten dira
airearen itxura lasaia,
Edertasun kurruskariaz nire oinak bustitzen dituzten olatu horiek,
arratsaldeko argia bekokian mantentzen duen mutila,
esku batzuetatik eroritako zapi zuri hori agian,
gehiago espero ez zutenean maitasun musu batek ukituko zituenik...

Tristea ematen dit gauza hauek ikusteak, gauza hauek nahi izateak, gauza hauek gordetzeak.
Tristea ematen dit berriro bilatzearekin amets egiteak, nire bila berriro,
honelako beste arratsalde bat ariman gordetzen ditudan adarrez populatuz,
neure baitan ikastea amets bat ezin dela berriro amestu.

Iturria: Ahots baxua


Artikuluaren edukia gure printzipioekin bat dator etika editoriala. Akats baten berri emateko egin klik hemen.

Idatzi lehenengo iruzkina

Utzi zure iruzkina

Zure helbide elektronikoa ez da argitaratuko.

*

*

  1. Datuen arduraduna: Miguel Ángel Gatón
  2. Datuen xedea: SPAM kontrolatzea, iruzkinen kudeaketa.
  3. Legitimazioa: Zure baimena
  4. Datuen komunikazioa: datuak ez zaizkie hirugarrenei jakinaraziko legezko betebeharrez izan ezik.
  5. Datuak biltegiratzea: Occentus Networks-ek (EB) ostatatutako datu-basea
  6. Eskubideak: Edonoiz zure informazioa mugatu, berreskuratu eta ezabatu dezakezu.

bool (egia)